การตบหน้าครั้งที่ล้าน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับเงียบสงบราวกับป่าช้า ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คุณรินทร์ครับ... นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?" เสียงสั่นเครือของผู้บริหารอาวุโสเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เมื่อดวงตาสั่นระริกมองตัวเลขมหาสารบนหน้าจอแท็บเล็ต ซึ่งแสดงสถานะการถอนทุนทั้งหมดออกจากบริษัทในเครือตระกูลวรโชติแบบเรียลไทม์ รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ ดวงตาคู่คมกวาดมองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ชายหนุ่มยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้าๆ อย่างใจเย็น ราวกับมหันตภัยทางการเงินที่เขากำลังก่อขึ้น เป็นเพียงเรื่องดินฟ้าอากาศไร้สาระ ย้อนกลับไปในวันที่เขาถูกขับไล่ออกจากตระกูลนั้นอย่างไร้ค่า สภาพของเขาไม่ต่างอะไรกับสุนัขข้างถนนที่ถูกเตะกระเด็น อดีตภรรยาและครอบครัวของเธอเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาด้วยคำพูดเจ็บแสบ มองเขาเป็นเพียงตัวถ่วงที่น่ารังเกียจ แต่ทว่า... โลกใบนี้มันหมุนเร็วกว่าที่พวกเขาคิด ระบบเปย์คืนทุนตื่นขึ้น พร้อมกับอำนาจเงินตราที่ไร้ขีดจำกัด และตอนนี้ บัญชีธนาคารสีดำสนิทในมือของเขากำลังทำหน้าที่ 'ชำระบัญชีแค้น' อย่างสาสม "ผมก็แค่ทำธุรกิจตามกลไกตลาดนะครับคุณสมชาย" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนผู้ฟังรู้สึกเหมือนถูกบีบขย้ำหัวใจ "ในเมื่อหุ้นส่วนที่ไร้ประสิทธิภาพ และเต็มไปด้วยความโลภอย่างพวกคุณ ไม่คู่ควรกับเม็ดเงินลงทุนระดับหมื่นล้านของผม การถอนทุนคืนมันก็เป็นทางออกที่ยุติธรรมที่สุดแล้วไม่ใช่หรือครับ?" "คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" เสียงแหลมสูงของอดีตแม่ยายดังแทรกขึ้นมา เธอพุ่งพรวดเข้ามาประชิดโต๊ะประชุมด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น "แกมันก็แค่ไอ้แมงดาเกาะผู้หญิงกิน! คิดว่ามีเงินหน่อยแล้วจะมาทำกร่างกับตระกูลเรางั้นเหรอ? แก ลืมไปแล้วหรือไงว่าแกเคยคุกเข่าขอร้องให้เราเวทนาแค่ไหน!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินทร์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขายังคงรอยยิ้มบางเบาไว้บนมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองรู้สึกหน I สันหลังวาบอย่างประหลาด รินทร์ค่อยๆ หันไปมอง มีนา หญิงสาวผู้ยืนเคียงข้างเขามาตลอด หญิงสาวส่งยิ้มอ่อนโยนและอบอุ่นมาให้ มือเรียวบางเอื้อมมาสัมผัสหลังมือของเขาเบาๆ เป็นการส่งต่อพลังใจและความเชื่อมั่น ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของเธอ แต่นั่นคือเครื่องยืนยันว่า ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายกับเขาแค่ไหน เธอก็พร้อมจะเป็นบ้านอันปลอดภัยให้เสมอ "ความเวทนาที่คุณพูดถึง..." รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาจนทุกคนต้องผถอยหลังกรูด "ผมจำได้ดีครับ จำได้ทุกถ้อยคำ ทุกสายตา และทุกรอยแผลที่พวกคุณฝากไว้ แต่น่าเสียดายนะ... วันนี้ คนที่ต้องคุกเข่าขอความเวทนา ไม่ใช่ผมอีกต่อไปแล้ว" ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็เปิดผางออก การ์ดชุดสูทสีดำสี่คนเดินเรียงแถวเข้ามา พร้อมกับทนายความประจำตัวของรินทร์ที่ถือแฟ้มเอกสารชุดใหม่กริบเข้ามาวางตรงหน้า "ประกาศอย่างเป็นทางการ ณ วินาทีนี้" รินทร์กวาดสายตามองหน้าอดีตครอบครัวภรรยาแต่ละคนอย่างช้าๆ "ทุกบริษัทในเครือตระกูลวรโชติ ถูกขึ้นบัญชีดำจากระบบการลงทุนทั้งหมด สัญญาทุกฉบับถูกยกเลิก หนี้สินทั้งหมดที่พวกคุณค้ำประกันไว้กับธนาคารพันธมิตร จะถูกเรียกเก็บคืนภายใน 24 ชั่วโมงนี้ และ..." รินทร์เว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองอดีตภรรยาที่ยืนตัวสั่นเทา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจสุดขีด "...ตึกหลังนี้ ที่ดินทุกแปลง และบ้านหรูที่พวกคุณอาศัยอยู่ ตอนนี้ถูกซื้อขาดโดยบริษัทของผมเรียบร้อยแล้วครับ" "ไม่จริง! แกโกหก! เป็นไปไม่ได้!" อดีตภรรยาโวยวายเสียงหลง เข่าทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าเธออย่างจัง เงินทอง อำนาจ และความสุขสบายที่เคยหลงระเริง บัดนี้ได้มลายหายไปในพริบตาเดียว รินทร์ก้มลงมองอดีตภรรยาจากมุมสูง แววตาของเขาไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ มีเพียงความว่างเปล่าและความสะใจที่ได้รับการชำระล้างจนหมดจด "ผมเตือนคุณแล้วนะ... ว่าอย่าเล่นกับคนที่มีเงินซื้อได้ทั้งโลก" รินทร์หันหลังให้กลุ่มคนที่กำลังร่ำไห้คร่ำครวญ จับมือมีนาก้าวเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางเสียงสะท้อนแห่งความสิ้นหวัง ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังก้าวขาเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อเดินทางไปฉลองชัยชนะ เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของรินทร์ก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* หน้าจอแสดงยอดเงินคงเหลือที่ถูกเติมเข้ามาอย่างไร้ที่สิ้นสุด พร้อมกับข้อความแปลกประหลาดจากระบบลับที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน: *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเป้าหมายระดับสูงสุด 'ผู้สร้างโลกตัวจริง' กำลังรอการชำระแค้นครั้งสุดท้ายที่ชั้นดาดฟ้า... และเงินจำนวนทั้งหมดของคุณ จะใช้ซื้อชีวิตพวกเขาไม่ได้อีกต่อไป]* รินทร์หยุดชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาคมกริบหันกลับไปมองปุ่มกดลิฟต์ที่พุ่งตรงไปยังดาดฟ้าโดยอัตโนมัติ โดยที่เขายังไม่ได้กดมันด้วยซ้ำ! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสะใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ผู้กล้าตกอับสัญญาว่าจะจัดหนักความมันส์ในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ