โครงการระดับโลกเริ่มต้น

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะประชุมกระจกใสเงาวับดังสนั่น ลบความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ระดับเพนต์เฮาส์ใจกลางมหานครให้พังทลายลงในเสี้ยววินาที "คุณรินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไงครับ? โครงการเข้าซื้อกิจการห้างสรรพสินค้าเครือเซนทูเรียที่ยุโรป ทำไมจู่ๆ ถึงถูกตีตกโดยสำนักงานใหญ่ในสวิสเซอร์แลนด์ได้ ทั้งที่เราเซ็นสัญญา MOU กันไปเรียบร้อยแล้ว!" เสียงของประธานกรรมการบริหารอาวุโสสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผากย่นๆ ของชายวัยกลางคนผู้เคยเย่อหยิ่ง ทว่าในยามนี้กลับต้องยืนตัวลีบอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มผู้สวมสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้ม รินทร์นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลาย มือเรียวยาวกำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างไม่ใส่ใจ รินทร์เงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ทว่ากลับทรงพลังราวกับหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งรอบตัวเข้าไปได้ตลอดเวลา "ตีตกงั้นเหรอครับ?" รินทร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่เย็นเยียบจนคนฟังต้องกลืนน้ำลายลงคอ "คุณเข้าใจผิดแล้วครับท่านประธาน... มันไม่ได้ถูกตีตกเพราะเอกสารมีปัญหาหรอกครับ แต่มันถูกยกเลิก 'ทั้งหมด' โดยคำสั่งของผมเองต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น เสียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก็ดังขึ้นระลอกใหญ่จากบรรดาบอร์ดบริหารระดับสูงที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ ทุกคนต่างหน้าซีดเผือก เพราะพวกเขารู้ดีว่าการลงทุนในยุโรปครั้งนี้มีมูลค่ามหาศาลทะลุหลักแสนล้าน และรินทร์คือผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดที่กุมชะตากรรมของพวกเขาทั้งหมดไว้ในมือ ในห้องทำงานส่วนตัวอีกมุมหนึ่ง มีนากำลังยืนมองภาพบรรยากาศผ่านกระจกใสกันเสียง เธออยู่ในชุดเดรสผ้าไหมสีขาวเรียบหรูที่รินทร์เลือกให้ แววตาของหญิงสาวสะท้อนความภาคภูมิใจและความรักอันลึกซึ้งออกมาอย่างไม่ปิดบัง มือเรียวเล็กกำลังยกถ้วยชาอุ่นๆ ขึ้นจิบเบาๆ เพื่อลดความตื่นเต้น เธอจำได้ดีถึงวันที่พวกเขาเคยถูกเหยียดหยาม ถูกขับไล่ออกจากห้องเช่าแคաբๆ โดยอดีตภรรยาผู้เห็นแก่ตัวและครอบครัวที่มองเห็นเงินเป็นพระเจ้า วันนั้นรินทร์เนื้อตัวมอมแมมและพ่ายแพ้ แต่ในวันนี้... สามีของเธอกลับกลายเป็นราชาผู้กุมอำนาจเศรษฐกิจที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยปลายนิ้ว [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: 'การประกาศศักดาขยายอาณาจักรธุรกิจสู่ต่างแดน' สำเร็จลุล่วง!] [ระบบเปย์คืนทุน กำลังทำการประเมินสินทรัพย์ระดับโลก...] [ยอดเงินลงทุนสะสม: 150,000,000,000 บาท (หนึ่งแสนห้าหมื่นล้านบาท)] [โบนัสคืนทุนพิเศษ: อัตราเร่งการเติบโต 300% พร้อมปลดล็อกสิทธิ์ขาดในการครอบครองตลาดการเงินยุโรปและอเมริกา!] [เงินสดสำรองเข้าบัญชีส่วนตัวทันที: 50,000,000,000 บาท!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา ชายหนุ่มปรายตามองเอกสารข้อเสนอการร่วมทุนที่พวกผู้บริหารพยายามยื่นข้อเสนอสุดโกงมาให้เขาในอดีต—เอกสารฉบับเดียวกันกับที่พ่อตาเก่าและอดีตภรรเคยใช้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาด้วยการบอกว่า 'คนอย่างแกไม่มีวันเอื้อมถึงโลกใบนี้หรอก' "พวกคุณรู้ไหมครับว่าทำไมผมถึงยอมทุ่มเงินมหาศาลขนาดนี้เพื่อซื้อกิจการที่ยุโรป?" รินทร์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนทุกคนต้องเกร็งตัว ไม่มีใครกล้าตอบ ทุกคนต่างก้มหน้ามองพื้น รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งอำนาจก้าวเดินช้าๆ ไปยังกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองหลวงเบื้องล่าง รถยนต์หรูวิ่งขวักไขว่ราวกับมดปลวก ทุกอย่างล้วนอยู่ภายใต้ตรรกะแห่งเงินตรา "เพราะผมต้องการสร้าง 'อาณาจักร' ที่พวกเศษสยะทางสังคมไม่มีวันเอื้อมถึงยังไงล่ะครับ" รินทร์หันกลับมาสบตากับประธานบริหาร "และเพื่อเป็นการเริ่มต้น 'โครงการระดับโลก' อย่างandจริงจัง... ผมขอประกาศตรงนี้เลยว่า นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ห้างสรรพสินค้าและอสังหาริมทรัพย์ในเครือทั้งหมดของพวกคุณ ถูกผมซื้อกิจการต่อเรียบร้อยแล้ว 100%" "อะ... อะไรนะ!" ประธานบริหารอุทานเสียงหลง หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจสุดขีด "ทะ... ทำเป็นไปได้ยังไง! พวกเราถือหุ้นใหญ่..." "ถือหุ้นใหญ่เหรอครับ?" รินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ ชายหนุ่มหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ขอบบัตรฝังเพชรแท้ส่องประกายระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท "ก็แค่บริษัทโฮลดิ้งกระจอกๆ ที่พวกคุณภูมิใจนักหนา ผมใช้เวลาไม่ถึงสามวินาทีในการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดผ่านแอปพลิเคชันในมือถือด้วยซ้ำไป" รินทร์โยนบัตรเครดิตสีดำลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในหัวของทุกคน "นี่คือ 'บัตรดำอินפיนิตี้' ของระบบ... ยินดีด้วยนะครับ ทุกท่านตกงานแล้ว" ความโกลาหลบังเกิดทันที เสียงโวยวาย เสียงร้องขอความเห็นใจดังระงม บรรดาผู้บริหารที่เคยเชิดหน้าชูตาในสังคมไฮโซต่างพากันคุกเข่าลงแทบเท้าของรินทร์ บางคนถึงกับร้องไห้ฟูมฟายเพราะรู้ว่าทรัพย์สินและชื่อเสียงทั้งหมดได้พังทลายลงในพริบตาเดียว แต่รินทร์หาได้ใส่ใจไม่ สายตาของเขาคู่นั้นมองผ่านกลุ่มคนเหล่านี้ราวกับพวกเขากำลังมองฝุ่นผง มีนาก้าวเดินเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มโอบเอวบางของภรรยาคู่ชีวิตเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม รินทร์ก้มลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอ "เราไปกันเถอะครับที่รัก โลกใบนี้... ต่อไปนี้คือนครของเราสองคนแล้ว" ทว่าในจังหวะที่รินทร์กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องประชุมนั้นเอง ประธานบริหารที่ทรุดตัวอยู่กับพื้นก็เงยหน้าขึ้นด้วยแววตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยความแค้นเคืองสุดขีด เขากัดฟันกรอดแล้วตะโกนไล่หลังมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ "แกอย่าเพิ่งได้ใจไปนะรินทร์! แกคิดว่าแกชนะคนเดียวหรือไงวะ! ถอนตัวจากยุโรปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์ เพราะคนที่รอต้อนรับแกอยู่ที่ปารีส... คือ 'ตระกูลวอน' ผู้มีอิทธิพลตัวจริงที่เหนือกว่าแกหลายร้อยเท่า! และที่สำคัญที่สุด... เมียเก่าของแก... กำลังจะแต่งงานกับทายาทคนโตของตระกูลนั้นในสัปดาห์หน้า!" ฝีเท้าของรินทร์หยุดชะงักลงทันที บรรยากาศภายในห้องประชุมที่ร้อนระอุพลพุ่งสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที มีนาชะงักไปเล็กน้อย รินทร์ค่อยๆ หันกลับมามองหน้าอดีตประธานบริหารที่กำลังยิ้มเยาะด้วยความสะใจแม้ตัวเองจะพังพินาศไปแล้วก็ตาม มุมปากของรินทร์ยกย่องขึ้นเล็กน้อย กล成为รอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่ชายคนนี้เคยแสดงออกมา "ตระกูลวอนงั้นเหรอครับ?" รินทร์ทวนคำเสียงแผ่วเบa ก่อนจะยกข้อมือขึ้นแตะนาฬิกาส마트วอทช์หรูเพื่อเชื่อมต่อระบบโดยตรง "ดีเลยครับ... ผมกำลังเบื่อความสงบอยู่พอดี" [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบเป้าหมายใหม่ 'ตระกูลวอนแห่งปารีส'] [ภารกิจต่อเนื่องระดับ SSS: 'กวาดล้างรากเหง้าผู้ทรยศและสามีใหม่ให้สิ้นซาก'] [งบประมาณพิเศษสำหรับการเดินทางและกวาดล้าง: ไม่จำกัดวงเงิน (Unlimited)] เสียงระบบดังขึ้นคอนเฟิร์ม พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่ที่บินมาจอดสนิทบนลานจอดดาดฟ้าเพนต์เฮาส์พอดีเป๊ะ แรงลมจากการหมุนของใบพัดตีผ่านกระจกเข้ามาจนเส้นผมของรินทร์ปลิวไสว รินทร์หันไปมองหน้ามีนา ภรรยาสุดที่รักส่งยิ้มอ่อนโยนและพยักหน้าให้เขาอย่างมั่น ชายหนุ่มหยิบบัตรเครดิตดำขึ้นมาูดรูดผ่านเครื่องมือถือส่วนตัวเพื่ออนุมัติงบประมาณภารกิจล่วงหน้า 500,000,000,000 บาททันที—! [อนุมัติวงเงินสำเร็จ: ยอดเงินถูกหักและโอนเข้าบัญชีสมาคมการค้ายุโรปเรียบร้อยแล้ว] "เตรียมเครื่องบิน... เราจะบินไปฮันนีมูนที่ปารีสกันตอนนี้เลยครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสะใจมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ ผู้กล้าตกอับสัญญาว่าจะจัดหนักความมันส์ในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ