เงินคือพระเจ้า

"เชิญพวกคุณออกไปจากที่นี่ให้หมดครับ... งานเลี้ยงคืนนี้ ผมซื้อเหมาหมดแล้ว" เสียงของรินทร์ไม่ได้ตะโกน แต่มันกลับก้องกังวานไปทั่วโถงหรูราวกับคำประกาศิตที่หยุดทุกสรรพสิ่งให้เป็นอัมพาต ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำดุจเงาปีศาจขยับตัวแยกออกเป็นสองแถวเปิดทางให้รินทร์ก้าวเดินอย่างสง่างาม เขาไม่ได้มาในฐานะพนักงานต๊อกต๋อยที่ใครจะหยามได้อีกต่อไป แต่มาในฐานะ 'เจ้าของ' พื้นที่แห่งนี้โดยสมบูรณ์ บรรยากาศในงานเลี้ยงที่เคยครึกครื้นด้วยเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกไฮโซจอมปลอม พลันเงียบกริบจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของอดีตภรรยาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล "รินทร์... นี่เธอ... เธอเล่นบ้าอะไรของเธอ?" เสียงของหญิงสาวผู้เคยเป็นภรรยาเค้นออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นเอกสารในมือของชายชุดสูทนั่นคือโฉนดและสัญญาเช่าสถานที่ระยะยาวสิบปีที่เพิ่งถูกเซ็นชื่อเปลี่ยนมือไปเมื่อไม่กี่นาที รินทร์ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง เธอ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณเบาๆ "เสิร์ฟเครื่องดื่มเกรดพรีเมียมที่สุดในร้านให้ทุกคน... ยกเว้นคนที่เคยใช้ปากสกปรกดูถูกผมและคนของผมเมื่อครู่นี้" คำสั่งนั้นคมกริบเหมือนใบมีดที่เชือดเฉือนศักดิ์ศรีของพวกปากดีให้ขาดสะบั้น บรรดานักบริหารร้านที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ รีบกุลีกุจอทำตามคำสั่งทันที ไม่ใช่เพราะความกลัวอย่างเดียว แต่เพราะเงินโบนัสก้อนโตที่รินทร์เพิ่งโอนเข้าบัญชีบริษัทของพวกเขาไปเมื่อครู่ มันเป็นตัวเลขที่มากพอจะทำให้คนเปลี่ยนทัศนคติได้ภายในเสี้ยววินาที พนักงานในชุดบริกรเดินถือถาดแชมเปญราคาแพงลิบลิ่วแจกจ่ายไปทั่วห้อง บรรดาแขกเหรื่อที่เคยยืนเกาะกลุ่มหัวเราะรินทร์ต่างได้รับแก้วเครื่องดื่มชั้นเลิศ แต่ในขณะที่คนรอบข้างได้รับความหรูหรา กลับมีเพียงกลุ่มของอดีตภรรยาและเหล่าเพื่อนฝูงที่ยืนเคว้งคว้างท่ามกลางความเงียบงัน ความอับอายพุ่งขึ้นมาแทนที่ความเย่อหยิ่งเดิม "นาย! นายมันก็แค่คนดวงดีที่เก็บเงินได้จากที่ไหนสักแห่ง อย่าคิดว่าซื้อพื้นที่แล้วจะทำตัวเป็นพระเจ้าได้นะ!" ชายหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มอดีตภรรยาตะโกนขึ้นมาด้วยความโมโหที่ถูกเมินเฉย รินทร์หยุดฝีเท้าลง เขาค่อยๆ หันกลับมามองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เขาขยับรอยยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ซึ่งนั่นเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวกว่าความโกรธเกรี้ยวเสียอีก "คุณพูดถูกครับ" รินทร์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา นิ้วเรียวยาวกดลงบนหน้าจอแอปพลิเคชันระบบสีดำสนิทที่แสดงยอดเงินคืนทุนมหาศาล "เงินอาจไม่ใช่พระเจ้า... แต่มันคือบัตรผ่านที่จะทำให้พระเจ้าตัดสินใจว่าจะให้พวกคุณอยู่ต่อ หรือจะเขี่ยพวกคุณทิ้งลงถังขยะเหมือนเศษเดน" เขาหันไปทางผู้จัดการร้าน "เชิญคนกลุ่มนี้ออกไปครับ ถ้าพวกเขาไม่ยอมไป ให้เรียกทีมรักษาความปลอดภัยมาลากออกไปได้เลย ค่าเสียเวลาและค่าทำขวัญพนักงาน ผมจ่ายให้เองสองเท่า" "ได้ครับคุณรินทร์!" ผู้จัดการตอบรับอย่างกระตือรือร้น ขณะที่สถานการณ์เริ่มบานปลาย รินทร์สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ปลายนิ้วมือ มีนามือเรียวเล็กของเธอเอื้อมมาจับมือเขาไว้แน่น แม้ดวงตาเธอจะเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่เขาสัมผัสได้ถึงความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย เธอไม่เคยถามว่าเงินนี้มาจากไหน เธอเพียงแค่ยืนอยู่เคียงข้างเขาในทุกย่างก้าวของการทวงคืนความยุติธรรม "ไม่เหนื่อยเหรอครับ?" รินทร์กระซิบถามพลางดึงเธอเข้ามาใกล้เพื่อปกป้องจากสายตาประสงค์ร้ายรอบข้าง "ถ้ามีคุณอยู่ข้างๆ แบบนี้ ต่อให้ต้องเผชิญกับพายุทั้งโลก ฉันก็ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ" มีนาตอบกลับด้วยรอยยิ้มละมุน ซึ่งเป็นสิ่งที่เยียวยาทุกบาดแผลในใจของเขาได้ดีที่สุด ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มชายชุดดำอีกชุดหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเข้าหลัก ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่ก้าวเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เขาคือ 'นักลงทุนใหญ่' ที่เหล่าอดีตภรรยาและพวกพ้องคอยกราบกรานขอความช่วยเหลือมาโดยตลอด แต่เมื่อชายคนนั้นเห็นรินทร์ เขากลับไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองอย่างที่ทุกคนคาดไว้ เขารีบก้าวฉับๆ เข้ามาหาแล้วโค้งตัวลงเกือบเก้าสิบองศาต่อหน้ารินทร์ท่ามกลางความเงียบสงัดของคนทั้งงาน "ท่านประธานรินทร์ครับ... ผมต้องขออภัยอย่างสูงที่ปล่อยให้คนพวกนี้ทำตัวเสียมารยาทกับท่าน... ผมมาที่นี่เพื่อส่งเอกสารโอนหุ้นบริษัททั้งหมดของผมให้ท่านตามที่ตกลงกันไว้ครับ" สิ้นคำพูดนั้น แก้วแชมเปญในมือของอดีตภรรยารินทร์ก็ร่วงหล่นลงพื้น แตกกระจายกลายเป็นเศษเสี้ยวพอๆ กับความทะนงตนที่พังทลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี รินทร์หันกลับไปมองอดีตภรรยาที่ยืนตัวสั่นเป็นลูกนกด้วยสายตานิ่งเรียบ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปิดฉากเกมนี้ แต่ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบในหัวเขาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั่วหน้าจอประสาทสัมผัส [คำเตือนจากระบบ: เป้าหมายใหม่ปรากฏตัว... และเขาคนนั้น ไม่ใช่คนธรรมดา] รินทร์ชะงัก สายตาเขาเหลือบไปเห็นเงาดำที่พุ่งผ่านหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ชั้นบนสุดของโรงแรม... มันคือเงาของสไนเปอร์ที่กำลังเล็งเป้าหมายมาที่ตัวเขารินๆ! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินทร์มาจนถึงตอนนี้นะครับ หวังว่าทุกคนจะสนุกไปกับการเอาคืนที่แสนสะใจในตอนหน้านะครับ!