เสียงแจ้งเตือนจากระบบลึกลับ

"เซ็นใบหย่าเสียเถอะรินทร์ อย่าทำตัวเป็นภาระให้มีนาเขาต้องอับอายชาวบ้านเขาอีกเลย แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่วันๆ เอาแต่ฝันกลางวัน!" เสียงตวาดแหลมสูงของแม่ยายยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำด้วยมีดขึ้นสนิม ภาพของช่อดอกไม้ราคาแพงในมือชายชู้หน้าห้องพักโทรมๆ และสายตาที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนาจากผู้หญิงที่เขาเคยรักหมดหัวใจ... ทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตถูกบดขยี้จนแหลละเอียด กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่เผาผลาญความอ่อนแอในตัวรินทร์ให้มอดไหม้ไปจนหมดสิ้น ในห้องพักขนาดสิบแปดตารางเมตรที่กลิ่นอัปชื้นลอยอบอวล รินทร์นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งยามขยับตัว บนโต๊ะตรงหน้าคือสมาร์ทโฟนหน้าจอร้าวที่เพิ่งสั่นสะเทือนติดต่อกันไม่หยุด แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกลียวพลุ่งพล่านเหมือนวันวานอีกต่อไป แต่มันกลับลึกล้ำ เยียบเย็น และนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึกที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "พี่รินทร์... ดื่มน้ำอุ่นก่อนนะะคะ" เสียงหวานนุ่มนวลเอ่ยขึ้นพร้อมกับแก้วเซรามิกที่ถูกวางลงเบื้องหน้าอย่างระมัดระวัง มีนา หญิงสาวเพียงคนเดียวที่ก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าฟันมรสุมชีวิตมาด้วยกันตั้งแต่ยุคที่พวกเขากินมาม่าประทังชีวิต แววตาของเธอยังคงเปี่ยมด้วยความห่วงใยและความเชื่อมั่นที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย แม้ว่าขอบตาของเธอจะบวมช้ำจากการร้องไห้เงียบๆ เมื่อคืนนี้ก็ตาม รินทร์เงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ เขาคลายยิ้มบางเบาที่มุมปาก ยื่นมือไปกุมมือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยนั้นไว้แน่น "ผมไม่เป็นไรแล้วครับมีนา... ขอบคุณนะ ที่ไม่เคยปล่อยมือผมเลย" "ไม่ว่าพี่รินทร์จะอยู่ที่ไหน หรือเหลือตัวคนเดียวในโลกใบนี้ มีนาก็จะอยู่ตรงนี้เสมอค่ะ" คำตอบที่หนักแน่นและจริงใจจากหญิงสาว ทำให้หัวใจที่ด้านชาของรินทร์อุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังเมื่อสัปดาห์ก่อนถูกชำระล้างด้วยความรักที่บริสุทธิ์นี้จนหมดสิ้น *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดิจิทัลดังขึ้นตัด3 ผ่านหน้าจอมือถือที่วางอยู่ รินทร์หันไปมอง แสงสีฟ้าเรืองรองแปลกประหลาดไม่ได้มาจากแอปพลิเคชันธนาคารทั่วไป แต่มันคือหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ—ภาพที่คนปกติไม่มีทางมองเห็น [ ตรวจพบคลื่นสมองและจิตวิญญาณของผู้ถือครองสิทธิ์สมบูรณ์แบบ... ] [ ทำการเชื่อมต่อระบบ "เปย์คืนทุน" (Refund & Reward System) สำเร็จ ] [ สถานะปัจจุบัน: ผู้ถือครองระดับพรีเมียม (Tier 1) ] [ ประวัติผู้ถูกกระทำและถูกหักหลัง: ได้รับการชดเชยสูงสุดจากระบบ ] รินทร์หรี่ตามองตัวหนังสือสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นบนอากาศ ความรู้สึกตื่นตระหนกไม่ได้เกิดขึ้นในใจเขาเลยแม้แต่น้อย ประสบการณ์ชีวิตที่ถูกเหยียบย่ำมานับครั้งไม่ถ้วนสอนให้เขารู้จักความนิ่งสงบในยามวิกฤต "พี่รินทร์... นั่นมันอะไรน่ะคะ?" มีนาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองตามสายตาของชายหนุ่มไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า มือเรียวเผลอบีบแขนเสื้อของเขาแน่นด้วยความตื่นกลัว "ไม่ต้องกลัวครับมีนา... ของขวัญชิ้นแรกจากคนที่เกลียดผมกำลังจะมาถึงแล้วต่างหาก" รินทร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยประกายความอำมหิตที่ยากจะหยั่งถึง *ติ๊ง!* [ ภารกิจเริ่มต้น: ลบล้างความอัปยศในอดีต ] [ เงื่อนไข: ใช้จ่ายเงินเพื่อยกระดับคุณภาพชีวิตของท่านและคู่ชีวิต ] [ ยอดเงินตั้งต้นในระบบ: 1,000,000 บาท (หนึ่งล้านบาทถ้วน) ] [ เงื่อนไขพิเศษ: ทุกยอดเงินที่ท่านใช้จ่ายผ่านระบบ จะได้รับการโอนคืนเข้าบัญชีส่วนตัว 100% พร้อมโบนัสพิเศษคูณสิบในวันถัดไป! ] ตัวเลขสีเขียวสดใสระบุยอดเงินหนึ่งล้านบาทถ้วนปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าต่างระบบ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่ดังขึ้นติดๆ กันหลายครั้ง ข้อความ SMS จากธนาคารชั้นนำระดับประเทศเด้งขึ้นรัวๆ ยืนยันยอดเงินฝากเข้าบัญชีออมทรัพย์ของเขาอย่างไร้รอยต่อ รินทร์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนเปิดดูยอดเงินคงเหลือในบัญชีที่นิ่งสนิทมานานนับปี บัดนี้ ตัวเลขเจ็ดหลักปรากฏหราอยู่เบื้องหน้า—หนึ่งล้านบาทถ้วน ไม่ใช่ความฝัน และไม่ใช่ภาพหลอน มุมปากของอดีตพนักงานบริษัทผู้ถูกเขี่ยทิ้งยกยิ้มขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม โลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา... และในเมื่อพวกมันเลือกที่จะเหยียบย่ำเขาเพราะความยากจน เขาก็จะใช้เงินจำนวนเดียวกันนี้แหละ กระทืบศักดิ์ศรีของพวกมันให้จมดินไม่ให้ผุดไม่ให้เกิด! "มีนาครับ... ไปเก็บกระเป๋าเถอะ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่นิ่งสนิทจนน่ากลัว "คะ? ไปไหนเหรอคะพี่รินทร์?" มีนาถามด้วยความงุนงง รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานเล็กที่สะท้อนภาพท้องฟ้ายามบ่าย เขากดหน้าจอมือถือเพื่อโทรออกไปยังเบอร์ปริศนาที่ระบบเพิ่งส่งตรงเข้ามาในความทรงจำ "ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่... ในที่ที่พวกมันไม่มีวันเอื้อมถึงครับ" ปลายสายถูกรับอย่างรวดเร็ว เสียงทุ้มต่ำและนอบน้อมของผู้จัดการฝ่ายบริการลูกค้าระดับสูงดังขึ้นทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปาก "ยินดีต้อนรับครับ ท่านประธานรินทร์... เจ็ตส่วนตัวและคฤหาสน์ริมผาเตรียมพร้อมรอรับท่านกับคุณมีนาแล้วครับ ตอนนี้รถลีมูซีนหรูจอดรออยู่หน้าตึกอพาร์ตเมนต์ของท่านเรียบร้อยแล้วครับ!" รินทร์วางสาย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่เสียงฝีเท้าหนักอึ้งและเสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นอย่างกะทันหันจากด้านนอก—ปัง! ปัง! ปัง! --- ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ