ถูกเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ

เสียงกระแทกของกระเป๋าเดินทางใบเก่ากระทบพื้นปูนซีเมนต์หน้าบ้านหลังใหญ่ ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงประกาศิตแห่งการขับไล่สุนัขข้างถนน "เซ็นซะ รินทร์... แล้วก็ไสหัวออกไปจากบ้านคหลังนี้ได้แล้ว อย่าลืมล่ะว่านายมันก็แค่ตัวถ่วงชีวิตของลูกสาวฉัน" น้ำเสียงแหลมสูงของ “คุณหญิงวิภา” แม่ยายผู้ให้กำเนิดภรรยาที่เขาเคยรักหมดหัวใจดังบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านมาสามปี แต่เป็นเชื้อโรคที่น่าขยะแขยงที่สุดในโลก รินทร์ก้มมองเอกสารหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้า กระดาษแผ่นบางเฉียบแต่มันกลับมีน้ำหนักดั่งภูเขาที่กดทับลงมาบนบ่า เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ภายในอกร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา แต่สีหน้าของชายหนุ่มกลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคมกราบกวาดมองผ่านตัวอักษรเหล่านั้นอย่างรวดเร็ว สามปี... สามปีเต็มๆ ที่เขาก้มหน้าก้มตาทำงานรับใช้อย่างกับทาส ยอมแม้กระทั่งเอาเงินเก็บก้อนสุดท้ายในชีวิตมาลงทุนช่วยกิจการครอบครัวของภรรยา จนในวันที่บริษัทของพวกมันพลิกฟื้นและกำลังจะเข้าตลาดหุ้น สิ่งที่เขากรำงานหนักมาตลอดกลับถูกตอบแทนด้วยเอกสารฉบับนี้ "พี่รินทร์..." เสียงหวานสั่นเครือที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง มีนา หญิงสาวร่างบางในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายก้าวออกมายืนบังหน้ารินทร์ไว้ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา เธอกำลังสั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความโกรธแค้นที่อัดแน่นจนแทบจะระเบิด "แม่ทำเกินไปแล้วนะ! พี่รินทร์เขาก็เหนื่อยเพื่อบริษัทนี้มาตลอด ทำไมพวกเราถึงใจร้ายกันขนาดนี้!" มีนาหันไปขึ้นเสียงใส่แม่ของตัวเองเป็นครั้งแรกในชีวิต แม้เสียงของเธอจะสั่นพร่า แต่มันก็เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "มีนา! แกกล้าขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ?" คุณหญิงวิภาถลึงตาใส่ลูกสาวแท้ๆ อย่างเหลืออด ก่อนจะสะบัดหน้าไปทาง “พิมพ์ชนก” ภรรยาของรินทร์ผู้ยืนกอดอกนิ่งเงียบอยู่ริมระเบียงชั้นสอง สายตาของพิมพ์ชนกที่มองลงมาไม่มีแม้แต่เยื่อใย มีเพียงความเย็นชาและความสมเพชเวทนา "บอกน้องสาวเธอซิ มีนา ว่าสามีที่ไร้น้ำยาคนนี้มันให้แต่อนาคตที่มืดมนกับเธอไม่ได้หรอก" พิมพ์ชนกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่เชือดเฉือนหัวใจ "ฉันต้องการสามีที่คู่ควรกับตระกูลเรา คนที่จะพาฉันไปงานสังคมชั้นสูงได้ ไม่ใช่ไอ้หนุ่มออฟฟิศตกอับที่แม้แต่ค่ากาแฟยังต้องคิดแล้วคิดอีกแบบนี้" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับพิมพ์ชนก ผู้หญิงที่เขาเคยสัญญาว่าจะดูแลด้วยชีวิต ผู้หญิงที่เขาหยิบยื่นทุกสิ่งทุกอย่างให้ในยามที่เธอไม่มีใคร ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับทำให้คนที่ได้มองรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด รอยยิ้มของคนสิ้นไร้ไม้ตอก... หรือรอยยิ้มของปีศาจที่กำลังจะตื่นจากการหลับใหลกันแน่? "เธอพูดถูก พิมพ์ชนก..." รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง กังวานก้องไปทั่วบริเวณหน้าบ้าน "ฉันมันก็แค่คนไร้น้ำยาในสายตาของพวกเธอ..." เขายื่นมือไปหยิบปากกาบนโต๊ะอย่างไม่ลังเลจรดปลายปากกาลงบนกระดาษหย่า ลากเส้นลายเซ็นของตัวเองลงไปอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่มีแม้แต่ความลังเล ไม่มีแม้แต่หยดน้ำตา "เซ็นแล้วนะ พอใจหรือยัง?" รินทร์โยนปากกาลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น คุณหญิงวิภารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูด้วยความกระตือรือร้น เมื่อเห็นลายเซ็นครบถ้วน นางก็แค่นسเสียงหัวเราะเยาะออกมาทันที "ดี! ไสหัวไปซะ อย่าได้กลับมาเหยียบบ้านหลังนี้อีก!" รินทร์ไม่ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางใบเก่าขึ้นมาสะพายไหล่ แล้วหันไปมองมีนาที่กำลังร้องไห้สะอื้นจนตัวโยโย่ หญิงสาวพยายามจะวิ่งตามเขามา แต่ถูกคนรับใช้ในบ้านดึงตัวเอาไว้ "พี่รินทร์... ฮือ... อย่าทิ้งมีนาไปนะ" รินทร์เดินเข้าไปใกล้มีนาอย่างช้าๆ มือหนายื่นไปปาดคราบน้ำตาบนแก้มนวลแผ่วเบา สายตาที่เขามองเธอนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรู้สึกผิดที่ล้นปรี่ "ตามฉันมาสิ มีนา... เธอเชื่อใจฉันไหม?" รินทร์กระซิบถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มีนาหยุดสะอื้น เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความสิ้นหวังหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายแสงบางอย่างที่เจิดจ้าและทรงพลัง ราวกับดวงดาวที่พร้อมจะเผาไหม้ท้องฟ้าทั้งผืน หญิงสาวพยักหน้ารับอย่างหนักแน่นทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "มีนาเชื่อใจพี่... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มีนาจะอยู่ข้างพี่เสมอ" "ดีมาก" รินทร์ยิ้มรับ มือหนากุมมือเรียวเล็กของเธอไว้แน่น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากรั้วบ้านหลังนั้นไปพร้อมกัน โดยไม่แม้แต่จะชายตามองครอบครัวใจดำที่ยืนมองอยู่เบื้องหลังอีกเลย เบื้องหลังรั้วบ้านที่หรูหรา เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของคนพวกนั้นยังคงไล่หลังตามมา แต่รินทร์ไม่ได้ยินมันอีกแล้ว ในหัวของเขากำลังมีเสียงประหลาดบางอย่างดังขึ้น... เสียงที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเขาไปตลอดกาล *[ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจเด็ดเดี่ยวในการตัดขาดจากอดีตปลอมๆ ระบบเปย์คืนทุนระดับพระเจ้า ทำการปลุกเสร็จสมบูรณ์]* *[เงื่อนไขการใช้งาน: ทุกยอดการใช้จ่ายของท่าน จะได้รับการคืนทุนเป็นเงินสด 100 เท่า พร้อมสิทธิพิเศษเหนือโลกเข้าสู่บัญชีธนาคารส่วนตัวทันที]* *[ยอดเงินเริ่มต้นในระบบ: 10,000,000,000 บาท (สิบล้านบาทถ้วน) - พร้อมใช้งาน]* รินทร์หยุดเดินกะทันหันริมฟุตบาท ถนนเบื้องหน้าคือโลกอันกว้างใหญ่ที่เขาเคยรู้สึกว่ามันโหดร้ายและบีบคั้น แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกำลังจะเปลี่ยนไป โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นครืดอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิท ซึ่งเป็นบัตรเครดิตลับที่ไม่เคยมีตัวตนมาก่อนในระบบการเงินโลก พร้อมกับยอดเงินในบัญชีที่ทะยานขึ้นสู่หลักหมื่นล้านบาทในพริบตา รถยนต์หรูโรลส์-ройс (Rolls-Royce) สีดำเงางามคันมหึมาพุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าตรงหน้าเขาอย่างนิ่มนวล ราวกับถูกกำหนดไว้โดยฟ้าดิน ประตูรถเปิดออกอัตโนมัติเผยให้เห็นความหรูหราภายในที่เหนือจินตนาการ คนขับรถในชุดสูทสากลสีดำสนิทก้าวลงมาโค้งคำนับให้รินทร์อย่างนอบน้อม พร้อมกับผายมือเชิญด้วยความเคารพสูงสุด "ยินดีต้อนรับครับ ท่านประธานรินทร์... เจ็ตส่วนตัวและคฤหาสน์ริมผาเตรียมพร้อมรอรับท่านกับคุณมีนาแล้วครับ" หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเดินทางไปตบหน้าพวกคนโลภในตอนต่อไปด้วยกันนะครับ