สงครามเศรษฐกิจเปิดฉาก

"สละเฮลิคอปเตอร์เดี๋ยวนี้! มีมิสไซล์ความร้อนนำวิถีล็อกเป้าเข้ามาในระยะสามร้อยเมตร!" เสียงตะโกนของนักบินสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แผงหน้าปัดในห้องนักบินกะพริบเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง *'ปี๊บๆๆ'* ถี่ระรัวราวกับจังหวะหัวใจที่กำลังจะระเบิดออกนอกอก แรงเหวี่ยงจากการหักหลบกะทันหันทำให้ร่างของรินทร์เซถลาไปชนกับผนังเคبิน แต่เขากลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกราบกวาดมองจอเรดาร์ยุทธวิธีที่แสดงจุดพิกัดของวัตถุปริมาณมรณะที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย มีนาเอื้อมมือมาคว้าชายเสื้อสูทของรินทร์ไว้แน่น ใบหน้าของเธอซีดเผือกไร้สีเลือด แต่แววตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความเชื่อมั่นอันหนักแน่น เธอไม่เคยหวาดกลัวยามที่อยู่เคียงข้างผู้ชายคนนี้ แม้กระทั่งในวินาทีที่ความตายกำลังเงื้อมดาบเข้าใส่ "รินทร์..." เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของเขา "ไม่ต้องกลัวครับมีนา" รินทร์ส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดลงจนติดลบ มือหนายกขึ้นกุมมือเรียวบางของเธอไว้แน่น "ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้พรากเราไปได้หรอกครับ... แม้แต่พวกเศษสวะที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเงา" รินทร์กดปุ่มเปิดระบบสื่อสารฉุกเฉินเชื่อมตรงไปยังหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีฟ้าครามของ 'ระบบเปย์คืนทุน' ที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ มีเพียงเขากว่าที่มองเห็นมัน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการโจมตีทางกายภาพระดับสูงต่อผู้ถือครองสิทธิ์ระดับสูงสุด]* *[เงื่อนไขการตอบโต้ถูกกระตุ้น: เปิดใช้งานระบบป้องกันภัยทางอากาศอัตโนมัติ - โดรนสกัดกั้น 'อีดิธ' (AEGIS-01) จำนวนสราญลำ]* *ฟรึ่บบบ—!* สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ แผงลำตัวด้านข้างของเฮลิคอปเตอร์ก็เปิดออกพร้อมกับกลุ่มแสงสีฟ้าสว่างวาบพุ่งทะยานออกไปปะทะกับวัตถุปริศนากลางเวหา เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว *ตูมมม!* แรงกระแทกสั่นสะเทือนไปทั่วท้องฟ้า เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกท่วมกลุ่มควันหนาทึบ ร่างของเศษซากมิสไซล์ร่วงหล่นดิ่งลงสู่พื้นเบื้องล่างราวกับดาวตกที่หมดอายุขัย นักบินอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน มองภาพผ่านกระจกหน้าด้วยความเหลือเชื่อ โดรนล้ำสมัยเหล่านั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีอยู่จริง เหลือเพียงความเงียบสงบของท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง "บินต่อไปที่ศูนย์กลางย่านการเงินมหานครครับ" รินทร์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเมื่อครู่เขาแค่ปัดแมลงวันตัวหนึ่ง ไม่ใช่การรอดตายจากวินาศภัยทางอากาศ "ครับ... ครับท่าน!" นักบินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบประคองคันบังคับมุ่งหน้าสู่เป้าหมายทันที ในเวลาเดียวกัน ณ ใจกลางตึกระฟ้าสูงเสียดฟ้าของตลาดหลักทรัพย์แห่งชาติ บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกลุ่มบุคคลทรงอิทธิพลระดับประเทศ นำโดย 'ชัยวัฒน์' นักธุรกิจใหญ่ผู้กุมบังเหียนตลาดหุ้นครึ่งหนึ่งของประเทศ และอดีตพ่อยายผู้เคยเหยียดหยามรินทร์ว่าเป็นเพียงสุนัขข้างถนน หน้าจอขนาดมหาสกรีนแสดงกราฟดัชนีตลาดหุ้นที่กำลังดิ่งพสุธาลงอย่างน่าใจหาย หุ้นทุกตัวในพอร์ตของบริษัทในเครือรินทร์กำลังถูกเทขายอย่างหนักหน่วงด้วยปริมาณมหาศาล เม็ดเงินนับแสนล้านบาทกำลังละลายหายไปในพริบตา "ฮ่าๆๆๆ! เป็นยังไงล่ะไอ้สวะรินทร์!" ชัยวัฒน์ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้องประชุม แก้วไวน์ราคาแพงในมือสั่นไหวตามแรงอารมณ์สะใจ "แกคิดว่ามีเงินไม่กี่หมื่นล้านแล้วจะผยองขึ้นมาเป็นใหญ่ในตลาดทุนอย่างงั้นเรอะ? โง่เง่าสิ้นดี! วงการนี้เขาใช้เส้นสายและอำนาจมืดสะบั้นคอ ไม่ใช่แค่เงินสดกระจอกๆ ของแก!" บรรดานักลงทุนรายใหญ่และผู้บริหารระดับสูงต่างพากันพยักหนีเห็นด้วยและส่งเสียงหัวเราะตาม หลายคนมองหน้ากันด้วยความสมเพช พวกเขาคือกลุ่มคนที่ร่วมมือกัน 'ทุบหุ้น' ครั้งประวัติศาสตร์เพื่อบดขยี้รินทร์ให้แหลکคาคามือ โดยมีเป้าหมายเพื่อฮุบกิจการทั้งหมดในราคาเศษกระดาษ "คุณพ่อครับ..." เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นจากมุมห้อง 'พิมพ์ชนก' อดีตภรรยาของรินทร์ เธอยืนกอดอกมองกราฟสีแดงฉานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาและสะใจไม่แพ้กัน "ฉันบอกคุณพ่อแล้วว่าผู้ชายไร้น้ำยาคนนั้นไม่มีทางสู้พวกเราได้หรอกค่ะ เขาเป็นแค่ไอ้โง่ที่เกาะฉันกินในอดีต วันนี้แหละคือวันที่มันจะต้องกลับไปนอนค้างเติ่งข้างถนนเหมือนเดิม!" "ถูกต้องลูกพ่อ!" ชัยวัฒน์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบด้วยความสำราญใจ "อีกสิบนาทีตลาดจะปิดทำการภาคค่ำ หนี้สินจากการมาร์จิ้นคอลจะซัดหน้ามันจนล้มละลาย คราวนี้ต่อให้มันมีปีกก็บินไม่พ้นความพินาศ!" ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะอันหอมหวาน ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! *ปัง!* แรงกระแทกทำให้บานประตูไม้สักทองกระแทกผนังเสียงดังสนั่น ทุกสายตาในห้องหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความตกใจ ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บชั้นดีก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและหนักแน่น แผ่นหลังเหยียดตรงราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังกางปีกครอบ ครองน่านฟ้า ด้านหลังของเขาคือมีนาที่เดินเคียงคู่มาด้วยรอยสง่างามและเยือกเย็น รอยยิ้มบนใบหน้าของรินทร์ไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือรอยยิ้มของ 'ผู้ล่า' ที่กำลังมองเหยื่อในกรงขัง ชัยวัฒน์สำลักไวน์ทันที ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความฮึกเหิมเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "แก...! รินทร์! แกขึ้นมาที่นี่ได้ยังไงวะ! แล้วไอ้มิสไซล์เมื่อกี้..." "ตกใจที่ผมยังไม่ตายเหรอครับ คุณพ่อตา..." รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่น่าเกรงขาม เขาก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้โต๊ะประชุมประธานกรรมการ กลิ่นอายกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านจนทุกคนในห้องหายใจไม่ทั่วท้อง "น่าเสียดายนะครับที่สุนัขข้างถนนตัวนี้... ดันมีกระดูกที่แข็งเกินกว่าจะให้พวกสุนัขป่าอย่างพวกคุณแทะเล่น" "แก... แกอย่ามาทำเป็นปากดี!" ชัยวัฒน์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น ลุกขึ้นยืนชี้หน้าสั่นเทา "ดูหน้าจอซะสิไอ้หนู! หุ้นของแกกำลังดิ่งลงเหว! เงินแสนล้านของแกกำลังจะกลายเป็นศูนย์! แกหมดตัวแล้ว! แกไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อข้าวสารกรอกหม้อด้วยซ้ำในวันพรุ่งนี้!" รินทร์หยุดยืนอยู่ที่หน้าโต๊ะประชุม เขาไม่ได้มองหน้าชัยวัฒน์ด้วยซ้ำ แต่กลับก้มมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูราคาเรือนละหลายสิบิลลيون ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตพ่อตาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา "หมดตัวงั้นเหรอครับ?" รินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจของทุกคนในห้อง "พวกคุณเข้าใจคำว่า 'รวยจนล้นฟ้า' ผิดไปสินะครับ ถึงได้คิดว่าเงินแค่แสนล้านจะทำให้ผมสะดุ้งได้" รินทร์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทลวดลายทองคำแท้ที่ไม่มีวันหมดอายุ (Black Infinite Card) ออกมาวางลงบนโต๊ะกระจกเสียงดัง *กริ๊ก!* "ระบบครับ... เปิดใช้งานโหมด 'กวาดซื้อล้างกระดาน' ทันที" รินทร์เอ่ยเบาๆ แต่ก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคำสั่งซื้อขายระดับจักรวาล โหมด 'กวาดซื้อล้างกระดาน' ถูกเปิดใช้งานแล้ว! วงเงินอนุมัติ: อนันต์ (Infinite)]* *[กำลังกวาดซื้อหุ้นทุกตัวที่ถูกเทขายในตลาดหลักทรัพย์แห่งชาติ 100% เต็ม...]* *[สถานะ: สำเร็จ! ขณะนี้ท่านได้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุด 99.99% ของทุกบริษัทในตลาดหลักทรัพย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว]* หน้าจอขนาดมหาสกรีนที่เคยแสดงกราฟดิ่งพสุธา จู่ๆ ก็กะพริบเป็นสีเขียวเรืองรองสว่างวาบจนแสบตา เส้นกราฟทุกเส้นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าในแนวตั้งฉากราวกับจรวด บรรดานักลงทุนรายใหญ่และผู้บริหารในห้องประชุมต่างหน้าถอดสี ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นข้อความประกาศสถานะใหม่บนหน้าจอ *【ประธานกรรมการและเจ้าของสิทธิ์ขาดสูงสุดของตลาดหลักทรัพย์แห่งชาติคนใหม่: นายรินทร์ 100%】* "เป็นไปไม่ได้...!" ชัยวัฒน์เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มือทั้งสองข้างจิกทึ้งผมตัวเองราวกับคนเสียสติ "หุ้นทั้งหมด... ถูกซื้อไปหมดแล้วเหรอ?! ใคร... ใครเป็นคนซื้อวะ!" รินทร์โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของชัยวัฒน์ที่กำลังสั่นเทา ชายหนุ่มส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ทำให้กระดูกสันหลังของอดีตพ่อตาเย็นเฉียบไปถึงวิญญาณ "ก็ผมนี่แหละครับ... คนที่คุณเพิ่งบอกว่า 'หมดตัว' เมื่อกี้" พิมพ์ชนกหวีดร้องออกมาเสียงหลง ร่างของเธอล้มพับลงไปนั่งกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเหม่อลอยมองหน้าอดีสามีที่บัดนี้กลายเป็น 'เจ้าพระยา' ผู้กุมชะตากรรมเศรษฐกิจทั้งประเทศไว้ในกำมือเดียว รินทร์หันหลังกลับ สวมกอดเอวบางของมีนาไว้แนบกายด้วยความทะนุถนอม ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางความเงียบงันและความหวาดกลัวที่เกาะกุมหัวใจของทุกคน ทว่า... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นขอบประตู เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงในกระเป๋าของชัยวัฒน์ก็แผดเสียงดังลั่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ... ชายชรามือสั่นเทายกโทรศัพท์ขึ้นรับด้วยความหวาดผวา เสียงปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง: "คุณชัยวัฒน์... บัญชีธนาคารหลักของบริษัทเรา... ถูกอายัดโดยคำสั่งศาลสูงสุดแล้วครับ! และ... และตอนนี้ ตำรวจเศรษฐกิจกำลังนำหมายจับข้อหาฟอกเงินและทุจริตตลาดหุ้น... กำลังเดินขึ้นมาที่ชั้นนี้แล้วครับ!" รินทร์หยุดเดินเล็กน้อย เขายิ้มมุมปากเบาๆ โดยไม่หันกลับไปมอง ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไปข้างหน้าพร้อมกับผู้หญิงที่รักที่สุดในชีวิต ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ