คำสารภาพที่ไม่ได้อยู่ในตำราเรียน

"ถ้าค่าความน่าจะเป็นที่ผมจะชอบคุณมันเข้าใกล้เลข 1... ผมก็คงเป็นอนุภาคที่โคตรโง่เลยล่ะครับที่เอาแต่หมุนวนอยู่ในวงโคจรเดิมๆ โดยไม่ยอมกล้าที่จะชนกับคุณตรงๆ สักที" เสียงแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์สั่นครืดคราดยาวติดต่อกันสามครั้ง ในห้องทำงานที่เงียบสงบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน แสงสีฟ้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟนสาดกระทบใบหน้าคมเข้มของ ดร.อคิน ที่ตอนนี้กำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าโต๊ะทำงานรกๆ เต็มไปด้วยกองหนังสือควอนตัมฟิสิกส์และกระดาษโน้ตที่เขียนสูตรคำนวณยุ่งเหยิง ย้อนกลับไปเมื่อห้านาทีก่อน ฟ้าใสเพิ่งจะเดินตบเท้าเข้ามาโวยวายใส่เขาด้วยเรื่องความเชื่อดวงตกเรื่องดาวมฤตยูย้ายราศี แถมยังยื่นยันต์กันผีปนยันต์ค้าขายมาแปะไว้บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ราคาแพงของเขาหน้าตาเฉย ด้วยความหมั่นไส้บวกกับความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตลอด 24 ตอนเต็มๆ อคินจึงสวนกลับเธอด้วยทฤษฎีทางฟิสิกส์ที่เขาถนัดที่สุด หวังจะบลัฟให้เธอเลิกเชื่อเรื่องงมงายพวกนั้นเสียที แต่ใครจะไปรู้เล่า... ว่าการเปรียบเปรยทางวิทยาศาสตร์ที่เขาตั้งใจจะพูดกวนประสาทเล่นๆ เพื่อเอาชนะ เผลอหลุดปากเผยความรู้สึกที่แท้จริงข้างในใจ ออกมาเสียหมดเปลือกในประโยคยาวเหยียดประโยคเดียว [ฟ้าใส]: เดี๋ยวๆๆๆๆ นะคะ/ครับ? อะไรรีเซ็ตสมองดร.รึเปล่าคะเนี่ย อยู่ๆ มาพูดจาแปลกๆ แบบนี้ ตั้งโปรแกรมแชตผิดเหรอคะคุณนักฟิสิกส์?! [ดร.อคิน]: ผมไม่ได้รีเซ็ตอะไรทั้งนั้นแหละครับ และนี่ก็ไม่ใช่บั๊กของระบบ ผมแค่... พูดตามสมมติฐานทางสถิติที่คำนวณจากความน่าจะเป็นในชีวิตจริงต่างหาก [ฟ้าใส]: สถิติอะไรของคุณคะ หน้าแดงขนาดนั้น อุณหภูมิร่างกายคุณคงพุ่งเกิน 38 องศาเซลเซียสแล้วมั้งเนี่ย! ไปกินพาราฯ ไป๊! อคินมองข้อความที่อีกฝ่ายส่งรัวมาด้วยความร้อนรนผ่านหน้าจอ เขาไม่ได้ตอบกลับเป็นตัวหนังสือทันที แต่เลือกที่จะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ยืนกอดอกพิงขอบชั้นหนังสืออยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร ฟ้าใสในตอนนี้ไม่ได้สวมมาด ยูทูบเบอร์สายมูที่มั่นอกมั่นใจในทุกคำทำนายเหมือนเคย ใบหน้าหวานใสที่มักจะมีรอยยิ้มกวนๆ ประดับอยู่เสมอ กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตหลบวูบไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ มือเล็กๆ ทั้งสองข้างกำลังบีบชายเสื้อกันหนาวของตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นเสียงเดียวที่ดังรบกวนความเงียบ ความจริงแล้ว สำหรับนักฟิสิกส์ที่เชื่อมั่นในกฎเกณฑ์ของความแน่นอนอย่างเขา ความรักคือสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลที่สุดในจักรวาล มันเป็นความโกลาหล เป็นความไม่เป็นระเบียบ เป็นเอนโทรปีที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่มีวันลดลง เหมือนกับกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ที่บอกว่า จักรวาลมุ่งหน้าสู่ความพินาศอย่างไร้ระเบียบเสมอ แต่แปลก... ตั้งแต่มีผู้หญิงซุ่มซ่ามคนนี้เข้ามาปั่นป่วนในชีวิต กฎเกณฑ์ทุกข้อที่เขาเคยท่องจำมาตั้งแต่สมัยปริญญาเอกกลับใช้ไม่ได้ผลเลยสักข้อ "คุณฟ้าใสครับ" อคินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เคยคุยกัน ฟ้าใสสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกปนความเขินอาย "อะ...อะไรอีกคะ? จะเอาฟิสิกส์บทไหนมาอ้างอีก เลิกพูดจาภาษาต่างดาวใส่ฉันสักทีนะ ดร.อคิน!" "ผมไม่ได้อ้างฟิสิกส์ครับ" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างแคบๆ ที่อัดแน่นไปด้วยอนุภาคแห่งความประหม่า "ผมกำลังพูดถึง 'ความจริง' ที่สมการไหนก็คำนวณแทนความรู้สึกไม่ได้ต่างหาก" ฟ้าใสถอยหลังไปจนติดชั้นหนังสือ แผ่นหลังชนเข้ากับสันหนังสือเล่มหนาจนเกิดเสียงทุ้มต่ำ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามดังยิ่งกว่าเสียงกลองเพล "ถอยไปเลยนะ! คุณ... คุณจะมาไม้ไหนอีกเนี่ย" อคินหยุดยืนตรงหน้าเธอ มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นท้าวกับชั้นหนังสือ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ นิ่งสนิท เต็มไปด้วยความจริงจังที่หาได้ยากยิ่ง "จำการทดลองเรื่องควอนตัมเอนแทงเกิลเมนต์ (Quantum Entanglement) ที่เราเคยเถียงกันได้ไหมครับ?" อคินเอ่ยเสียงเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ ฟ้าใสพยักหน้าน้อยๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก "ทะ...จำได้สิคะ ที่บอกว่าอนุภาคสองตัวมันพัวพันกัน แม้ว่าจะอยู่ไกลกันคนละฟากจักรวาล ถ้าตัวนึงหมุนเปลี่ยนทิศทาง อีกตัวก็จะเปลี่ยนตามทันทีแบบไม่มีเวลาดีเลย์... แล้วเกี่ยวอะไรกับตอนนี้ล่ะคะ?" อคินอมยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างแรง เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีคราบความกวนประสาทเหลืออยู่เลย มีเพียงความอ่อนโยนของผู้ชายคนหนึ่งที่ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเอง "มันก็เหมือนกับเราสองคนนั่นแหละครับ" อคินกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าสะท้านสะเทือนความรู้สึก "ไม่ว่าคุณจะพยายามวิ่งหนีไปไกลแค่ไหน หรือผมจะพยายามเอาตรรกะและเหตุผลร้อยแปดมาอ้างเพื่อผลักไสคุณออกไป... แต่สถานะทางควอนตัมของหัวใจเราสองดวง มันถูกผูกติดกันไว้ตั้งนานแล้วครับ" ฟ้าใสเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปหมด คำศัพท์ฟิสิกส์ที่เคยฟังดูน่าเบื่อหน่าย ตอนนี้กลับกลายเป็นคำสารภาพรักที่โคตรจะโรแมนติกและทรงพลังที่สุดในสามโลก ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นจุล "คุณ... คุณมัน..." ฟ้าใสอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออก ได้แต่ทุบกำปั้นเล็กๆ ลงบนอกเขาเบาๆ แก้เก้อ "คนบ้า! เอาทฤษฎีบ้าๆ มาหยอดกันแบบนี้ ใครเขาจะไปตั้งรับทันเล่า!" อคินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มใสของเธออย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านจากปลายนิ้วทำให้ฟ้าใสยิ่งตัวแข็งทื่อเข้าไปใหญ่ "ผมไม่ได้หยอดครับ" อคินสบตาเธอนิ่ง ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ผมกำลังรายงานผลการทดลองที่ใช้เวลาศึกษามานานเกือบปีต่างหาก... และผลลัพธ์มันก็สรุปชัดเจนแล้วว่า..." ดร.หนุ่มเว้นจังหวะหายใจเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่บิ้วอารมณ์ความหวานให้พุ่งทะยานถึงขีดสุด ก่อนจะกระซิบคำพูดที่ทำเอาคนฟังแทบละลายคาที่ "...ผมรักคุณครับ ฟ้าใส" โป๊ะเช๊ะ! เสียงหัวใจของฟ้าใสเหมือนจะระเบิดดังลั่นห้องในวินาทีนั้นเอง ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะอ้าปากตอบรับคำสารภาพสุดซึ้งนั้น จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงเรียกเข้าเพลงลูกทุ่งสุดเร้าใจดังลั่นห้องทำลายบรรยากาศโรแมนติกจนย่อยยับ! หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ระบุตัวตนชัดเจน: **"แม่ยาย (ตัวจริง)"** — พร้อมกับข้อความไลน์เด้งขึ้นมาแทรกกลางปล้องทันที: *[ฟ้าใส ลูกอยู่ไหน ทำไมยังไม่กลับบ้าน หบิบส้มตำปูปลาร้ามาฝากแม่ด้วยสามถุง!]ิ* อคินกับฟ้าใสผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำด้วยความเขินอายปนตกใจกับจังหวะนรกที่เข้ามาขัดจังหวะแบบพอดิบพอดี ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง ส่งเสียงหัวเราะ และแบ่งปันความอบอุ่นให้กับ ดร.อคิน และฟ้าใสมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!