แรงปะทะที่เปลี่ยนทิศทางของหัวใจ

หน้าจอมอนิเตอร์ในห้องแล็บของดร.อคินสะท้อนแสงสีฟ้าเย็นเยียบ ตัดกับใบหน้าคมสันที่กำลังขมวดมุ่นจนแทบจะเป็นปม ดวงตาคู่คมจดจ้องตัวเลขกราฟวิเคราะห์คลื่นสมองและสถิติการมีส่วนร่วมของช่องยูทูบ "สายมูฟิสิกส์" ที่พุ่งดิ่งลงเหวอย่างน่าใจหาย ข้อเสนอจากโปรดิวเซอร์ช่องสารคดีชื่อดังที่ยื่นโอกาสทองให้ฟ้าใสไปโกอินเตอร์ถึงต่างประเทศ กำลังจะหลุดลอยไปในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เพียงเพราะความดื้อรั้นของผู้ชายที่เชื่อมั่นในความสมเหตุสมผลอย่างสุดโต่งอย่างเขาเอง "คุณจะปล่อยให้มันจบแบบนี้จริงๆ หรือครับ ดร.อคิน" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดของรุ่นพี่ร่วมสถาบันดังขึ้น พร้อมกับเอกสารสัญญาฉบับสุดท้ายที่วางลงบนโต๊ะทำงาน "น้องเขาปฏิเสธโอกาสนั้นไปแล้วนะ รู้ใช่ไหม... เพราะเขาไม่อยากทิ้งโปรเจกต์ที่เราทำร่วมกันมาครึ่งทาง แถมยังกลัวว่าคุณจะหาว่าเขาใจร้อนอีก" อคินไม่ตอบ เขากลืนก้อนความอึดอัดลงคอ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะตามสมการความน่าจะเป็นที่ตอนนี้ไม่มีสูตรไหนช่วยคำนวณความรู้สึกผิดในใจได้เลย อีโก้ที่เคยค้ำคอว่าวิทยาศาสตร์ต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด กำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เมื่อภาพรอยยิ้มสดใสแต่แฝงแววตาเศร้าสร้อยของฟ้าใส ลอยเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้หญิงคนที่คอยเถียงเขาเรื่องดวงดาวกับไพ่ยิบซี ผู้หญิงคนที่ทำให้ห้องแล็บอันเงียบเหงาเต็มไปด้วยเสียงโวยวายและเสียงหัวเราะ ผู้หญิงคนที่ยอมลดทิฐิมานั่งฟังเขาสrøpบรรยายเรื่องกลศาสตร์ควอนตัมเป็นชั่วโมงๆ ทั้งที่ฟังรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง... แต่พอถึงคราวความฝันของเธอเอง เขากลับทำตัวเป็นกำแพงขวางทางเสียเอง "ผมไม่ได้ใจร้าย... ผมแค่กลัวว่าเขาจะเจ็บถ้ามันล้มเหลวต่างหาก" อคินพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำเจือความลังเลที่หา ได้ยากยิ่งจากนักฟิสิกส์หนุ่มผู้มั่นใจในตัวเองสูง แต่ความจริงก็คือ ความกลัวของเขามันเป็นเพียงข้ออ้างของคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าเห็นใครบินไปได้ไกลกว่าตัวเองต่างหาก ไม่กี่นาทีต่อมา รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานฝ่าสายฝนโปรยปรายยามเย็นมุ่งหน้าสู่สตูดิโอขนาดเล็กของฟ้าใส หัวใจของดร.อคินเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่ด้วยอัตราเร่งของอะดรีนาลีนตามหลักชีววิทยา แต่เป็นเพราะความตื่นตระหนกที่ประเดประดังเข้ามาเมื่อคิดว่า ถ้าหากเขาไปช้าไปเสี้ยววินาทีเดียว แล้วเธอปิดประตูใส่หน้าเขาตลอดกาลล่ะ? ประตูสตูดิโอเปิดแง้มไว้ เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมเสียงบ่นงصแงงดังลอดออกมา "ฮึ่ย! ตาบ้าอคิน ปากแข็งเป็นหินแกรนิต! ให้ตายเถอะ ฉันอุตส่าห์ปฏิเสธงานในฝันเพื่อมานั่งเถียงเรื่องแมว Schrödinger กับนายเนี่ยนะ ฟ้าใส เอ้ย! เธอatโง่จริงๆ เลย!" ร่างบางในชุดเสื้อฮู้ดตัวโคร่งกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่านจนน่าเอ็นดู เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการขยี้ด้วยความเครียด บนโต๊ะตรงหน้ามีใบสมัครงานต่างประเทศที่ถูกขยำเป็นก้อนกลมวางกองอยู่ อคินยืนนิ่งอยู่ที่กรอบประตู หัวใจกระตุกวูบ ภาพตรงหน้าไม่ใช่แค่ความน่ารักชวนอมยิ้ม แต่มันคือหลักฐานประจักษ์ชัดว่า เขากำลังทำลายความฝันของคนที่มีค่าต่อความรู้สึกของเขามากที่สุดด้วยมือของตัวเอง "ใครบอกให้คุณขยำมันทิ้งกันครับ" เสียงทุ้มที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นทำให้ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับมามองตาค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มยืนเปียกฝนเล็กน้อยอยู่ตรงนั้น ทรงผมเนียบๆ เริ่มยุ่งเหยิงเพราะละอองน้ำ แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหตุผล ตอนนี้กลับฉายแววความอ่อนโยนและความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน "ด...ดร.อคิน! คุณมาทำไมที่นี่ แล้วเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!" ฟ้าใสลุกพรวดขึ้นจากโซฟา มือไม้เกะกะทำอะไรไม่ถูก เผลอคว้าหมอนอิงมาถือไว้แน่นราวกับเป็นโล่ป้องกันตัว "ผมเข้ามาทันได้ยินตอนที่คุณด่าผมว่าปากแข็งเป็นหินแกรนิตครับ" อคินก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ ปล่อยให้ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นสักหน่อย! แล้วก็นะ นี่มันห้องส่วนตัวฉันนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาบุกรุก..." ฟ้าใสถอยหลังก้นชนพนักโซฟา หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายและกรุ่นโกรธผสม ปนกัน อคินไม่ตอบโต้ด้วยคำคมกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง เขาเอื้อมมือไปหยิบก้อนกระดาษที่เป็นใบสมัครงานต่างประเทศขึ้นมาจากโต๊ะ คลี่มันออกช้าๆ ด้วยความทะนุถนอม ราวกับมันคือเอกสารงานวิจัยชิ้นเอกที่เปราะบางที่สุดในโลก "ทฤษฎีควอนตัมบอกเราว่า อนุภาคสามารถอยู่ในสถานะ superposition หรือหลายสถานะพร้อมกันได้ จนกว่าจะมีการวัดผลหรือสังเกตการณ์เกิดขึ้น" อคินพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทอดสายตามองลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว "แต่กับความฝันของคุณ... ผมไม่อยากให้มันถูกกักเก็บไว้ในสถานะที่ไม่กล้าเลือกอะไรเลย เพียงเพราะความกลัวงี่เง่าของผมหรอกนะ" ฟ้าใสชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตากลมโตไหวระริก เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ดร.อคินผู้ไม่เคยยอมจำนนต่ออะไรง่ายๆ ผู้ชายที่ยึดมั่นในตรรกะเหนือสิ่งอื่นใด กำลังยอมก้มหัวให้กับความฝันของเธอ—ยอมรับว่าเขาเองต่างหากที่เป็นฝ่ายผิด "คุณ... พูดจริงเหรอเนี่ย? ไม่ได้โดนผีอำหรือแอบไปกินเห็ดพิษที่ไหนมาใช่ไหมคะ... เอ๊ย! ใช่ไหมครับ!" ฟ้าใสเผลอหลุดปากอุทานด้วยความตกใจจนลิ้นพันกัน เมื่อเห็นรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของนักฟิสิกส์หนุ่ม "ผมพูดจริงครับ... และผมก็อนุญาตให้คุณไปทำตามความฝันที่ลอนดอนได้" อคินสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของคนฟังเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ส่วนเรื่องของเรา... เรามาใช้หลักการ Entanglement เชื่อมโยงสถานะหัวใจของเราไว้ด้วยกันต่อให้จะอยู่คนละซีกโลกดีไหมครับ? ต่อให้คุณจะไปไกลแค่ไหน อนุภาคของผมก็จะยังคงพัวพันและส่งแรงดึงดูดหาคุณเสมอ... ไม่มีวันหลุดหายไปไหนแน่นอน" ฟ้าใสอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับมุกจีบสาวสายฟิสิกส์ผสมสาระควอนตัมระดับพรีเมียม ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู เธอกำหมัดแน่น พยายามจะหาคำพูดมาเถียงกลับเพื่อกู้ฟอร์มสาวมั่น แต่ริมฝีปากกลับสั่นระริกจนพูดไม่ออก ได้แต่ยืนก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มกว้างที่หุบแทบไม่ลง อคินเห็นอาการเขินจนทำตัวไม่ถูกของคนตรงแล้วก็ได้แต่ลอบยิ้ม เขาเอื้อมมือไปจับมือบางที่กำลังกำหมัดแน่นเอาไว้เบาๆ สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคง บรรยากาศในห้องเงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงฝนตกกระทบกระจกเบาๆ และเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้ข้อกังขา ทว่า... ในจังหวะที่อคินกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อกระซิบถ้อยคำบางอย่างที่เก็บไว้ในใจ หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเขาก็สั่นครืดคราดขึ้นมาอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนด่วนจากห้องแล็บหลักที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ [แจ้งเตือนด่วนจากระบบเซนเซอร์: พบความผิดปกติระดับวิกฤตที่เครื่องเร่งอนุภาค! โครงสร้างพลังงานกำลังจะระเบิดภายใน 3 นาที!] อคินขมวดคิ้วมุ่นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความนั้นด้วยความตกใจ ขณะที่ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาด้วยความสงสัยระคนตื่นตระหนก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ดร.อคินกับฟ้าใสมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!