จุดวิกฤตของความรู้สึกที่ซ่อนไว้

เสียงโลหะกระแทกผนังปูนดังสนั่นหวั่นไหว ประตูนิรภัยของสตูดิโอใหญ่ถูกกระชากเปิดผางจนสุดแรง พร้อมกับร่างของ "บอส" โปรดิวเซอร์จอมเผด็จการที่ก้าวฉับๆ เข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ดวงตาคู่คมกวาดมองกราดไปยังความโกลาหลเบื้องหน้า กล้องถ่ายทอดสดตัวหลักที่กำลังสตรีมมิ่งสัญญาณภาพออกไปทั่วประเทศกำลังกะพริบไฟสีแดงก่ำ ฟ้องชัดเจนว่าเหลือเวลาอีกเพียงไม่ถึงสี่สิบวินาที รายการวิทยาศาสตร์ภาคค่ำที่เดิมพันด้วยอนาคตของสถานีและเรตติ้งอันดับหนึ่งกำลังจะล่มไม่เป็นท่า เพราะความผิดพลาดทางเทคนิคและสติที่หลุดลอยของพิธีกรสาว "ฟ้าใส! ทำบ้าอะไรอยู่! อีกสามสิบวิเข้ารายการสดตัวจริง ทำไมหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้น ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้น ออกไปยืนหน้ากล้องสิฟะ!" เสียงตวาดห้าวของบอสสะท้อนก้องไปทั่วห้องส่งที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นเทิ้มราวกับลูกนกตกน้ำ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือไม้เย็นเฉียบจนเผลอปล่อยไมโครโฟนไร้สายในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้นซีเมนต์เสียงดัง *เคร้ง* เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยฉับไวในการคิดมุกตลกและเรื่องราวสายมูเตลูตอนนี้กลับขาวโพลนว่างเปล่า ความกดดันมหาศาลจากผู้ชมหลายแสนคนที่รออยู่หน้าจอทำเอาขาเรียวเล็กก้าวไม่ออก ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความกลัว ในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้นเอง มือหนาอบอุ่นของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด "อย่ามองไปที่กล้องครับ มองมาที่ผมพอ" น้ำเสียงนุ่มทุบกังวานและหนักแน่นของดร.อคินดังขึ้นข้างหู ท่ามกลางความวุ่นวาย อคินก้าวเข้ามาขวางระหว่างร่างเล็กของฟ้าใสกับแสงไฟสปอตไลท์ที่สาดส่อง แผ่นหลังกว้างของนักฟิสิกส์หนุ่มทำหน้าที่เป็นโล่กำบังชั้นดีที่ปัดเป่าสายตานับร้อยคู่ในสตูดิโอให้พ้นไปจากตัวเธอ ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังนั้นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันมั่วซุม ทั้งตกใจ ซาบซึ้ง และอบอุ่นจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ "ดะ... ดร.อคินคะ... คือ... ฉันทำไม่ได้ ฉันตื่นเต้นจนหายใจไม่ออกแล้วค่ะ" น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยขึ้นอย่างลืมตัว อคินหันกลับมามองเธอ สายตาคมกริบที่มักใช้มองกระดานสมการฟิสิกส์ที่ซับซ้อน บัดนี้กลับอ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขาย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปจัดปกเสื้อแจ็กเก็ตให้เธออย่างเบามือ เป็นสัมผัสที่ไร้ซึ่งการล่วงเกิน แต่กลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้มาดนิ่ง "จำหลักการแทรกสอดของคลื่นที่ผมเคยบอกได้ไหมครับฟ้าใส?" อคินเอ่ยเสียงนุ่ม รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากถูกส่งมาเพื่อคลายความตึงเครียด "เวลาคลื่นสองขบวนมาพบกัน มันไม่ได้หักล้างกันจนหายไปเสมอไปหรอกนะครับ ถ้าสันคลื่นมันมาเจอกับสันคลื่นพอดี พลังงานมันจะรวมกันจนเกิดเป็นคลื่นลูกใหม่ที่ทรงพลังมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว... ตอนนี้คุณไม่ต้องสนใจผู้ชมหลักแสนคนนั้นหรอกครับ ให้ผมกับคุณสร้าง 'สันคลื่น' ของเราเองในสตูดิโอนี้ก็พอ" ฟ้าใสอ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจเมื่อครู่ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความงุนงงแกแกมหมั่นไส้ "นี่... ดร.อคินคะ ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาแบบนี้ ยังมีอารมณ์เอาฟิสิกส์มาหยอดอีกเหรอเนี่ย!" "สิบวินาทีสุดท้าย!" เสียงตะโกนเตือนจากทีมงานหลังจอวัดระดับเสียงดังแทรกขึ้นมา อคินไม่รอให้เธอได้โวยวายต่อ เขายื่นมือไปจับไมโครโฟนที่หล่นอยู่ขึ้นมาถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปคว้าข้อมือของฟ้าใสไว้กระชับแน่นแล้วก้าวเดินนำหน้า พาเธอเดินทะลุผ่านม่านกำบังความมืดตรงดิ่งเข้าสู่รัศมีแสงไฟสีแดงของกล้องหลักในเสี้ยววินาทีสุดท้ายพอดิบพอดี! "ยินดีต้อนรับท่านผู้ชมทุกท่านเข้าสู่รายการ 'วิทยาศาสตร์ใกล้ตัว' สเปเชียลอีเวนต์ครับ..." อคินกล่าวเปิดรายการด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทรงพลัง และน่าฟังเป็นธรรมชาติ กลบเกลื่อนความผิดพลาดเมื่อครู่ได้อย่างแนบเนียนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะเดียวกันก็ใช้มือข้างที่ว่างดึงเก้าอี้พิธีกรออกมาให้ฟ้าใสทรุดตัวลงนั่งได้อย่างนิ่มนวล ฟ้าใสสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากเสื้อสูทของอคินที่ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกช่วยดึงสติเธอให้กลับคืนมา สมองเริ่มทำงานอีกครั้งเมื่อเธอเห็นรอยยิ้มให้กำลังใจที่ส่งผ่านมาทางหางตาจากชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในเหตุผลคนนั้น "และวันนี้ เราจะมาไขปริศนาความลับที่น่าสนใจที่สุดในจักรวาล..." ฟ้าใสเริ่มพูดตามสคริปต์ในหัว น้ำเสียงสดใสเป็นธรรมชาติเริ่มกลับคืนมา เธอยิ้มให้กล้องอย่างมั่นใจ ก่อนจะหันไปสบตากับอคินที่นั่งอยู่ข้างๆ "นั่นก็คือ ปริศนาของแรงดึงดูดระหว่างมวลสาร... เอ๊ย ระหว่างคนสองคน ที่ต่อให้มีกำแพงทฤษฎีควอนตัมกั้นกลาง ก็ไม่อาจต้านทานได้ค่ะ" อคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยกับมุกเฉพาะตัวของเธอ แต่ก็ไม่วายเอ่ยปากแซะกลับทันที "นั่นมันแรงโน้มถ่วงในทางฟิสิกส์ต่างหากครับคุณยูทูบเบอร์สายมู แรงดึงดูดที่คุณพูดถึงเมื่อกี้ น่าจะเป็นแรงดึงดูดของหัวใจมากกว่ามั้งครับ" เสียงหัวเราะเบาๆ ของทีมงานหลังฉากดังขึ้น บรรยากาศในห้องส่งที่เคยตึงเครียดกลับมาอบอุ่นและมีชีวิตชีวาอีกครั้ง การรับส่งมุกที่เข้าขาและเคมีที่ลงตัวอย่างประหลาดทำให้เรตติ้งผู้ชมออนไลน์พุ่งทะยานขึ้นแบบกราฟเอ็กซ์โปเนนเชียลในเวลาเพียงไม่กี่นาที เวลาผ่านไปจนกระทั่งเข้าสู่ช่วงท้ายของรายการ ไฟสตูดิโอดับลงเหลือเพียงแสงไฟอ่อนๆ ทีมงานต่างพากันเก็บอุปกรณ์ด้วยความโล่งอก ฟ้าใสทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสำเร็จ เธหันไปมองอคินที่กำลังก้มหน้าเก็บเอกสารสคริปต์เข้าแฟ้มอย่างเรียบร้อย "นี่... ดร.อคิน" ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความประหม่าเล็กน้อย "เมื่อกี้... ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยดึงฉันไว้ ไม่อย่างนั้นรายการคงพังไม่เป็นท่าแน่ๆ เลย" อคินชะงักมือที่กำลังจัดกระดาษ เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ดวงตาคมคายคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอไว้อย่างชัดเจน "ผมไม่ได้ช่วยรายการหรอกครับฟ้าใส..." อคินเว้นจังหวะ เสียงทุบต่ำลงจนเกือบกลายเป็นกระซิบ "ผมแค่ไม่อยากเห็นคนเก่งของผม... ต้องมาร้องไห้เพราะความกลัวต่างหากล่ะครับ" หัวใจของฟ้าใสกระตุกวูบ เลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธออ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำว่า *'คนเก่งของผม'* ซ้ำไปซ้ำมานับสบรอบ คำพูดกวนประสาทที่เคยมีหายเกลี้ยง เหลือเพียงความสั่นไหวแปลกๆ ในอก ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเงียบอันหวานล้ำ เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนบนโต๊ะทำงานของอคินก็ดังขึ้น *'ติ๊ง!'* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาในความมืดสลัว เผยให้เห็นข้อความแชต์ที่ถูกส่งค้างไว้ในระบบ ซึ่งอคินเผลอลืมล็อกหน้าจอและลืมปิดการแจ้งเตือนแบบแสดงเนื้อหาล่วงหน้า สายตากลมโตของฟ้าใสเผลอเหลือบไปมองหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ และข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกทันที— *[ข้อความจาก: อคิน]* *"ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้ใช้ทฤษฎีควอนตัมคำนวณหรอกครับว่าจักรวาลกว้างใหญ่แค่ไหน แต่ผมใช้หัวใจคำนวณว่า... คุณอยู่ใกล้ผมแค่ไหนถึงจะพอดี..."* อคินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบพุ่งมือไปคว้าโทรศัพท์มากดล็อกหน้าจอและยกเลิกข้อความอย่างลนลานจนทำเอกสารร่วงกระจายเต็มพื้น แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อดวงตาคู่สวยของฟ้าใสเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ขณะที่เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก และริมฝีปากอิ่มก็ขยับเอ่ยชื่อเขาออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สุด— "ดะ... ดร.อคินคะ... นี่คุณ... แอบคิดอะไรกับฉันเกินกว่าเพื่อนร่วมงานตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!" โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ดร.อคินกับฟ้าใสมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!