ทฤษฎีความสัมพันธ์ที่เป็นจริงสักที

"ถ้าคุณอคินยังเอาแต่เงียบแล้วทำหน้าเหมือนสมการดิฟเฟอเรนเชียลขั้นสูงใส่ฉันอีกสามวินาที ฉันจะบล็อกแชตนี้แล้วหิ้วกระเป๋าไปมูเตลูกับหมอดูเทวดาหน้าปากซอยจริงๆ ด้วยนะ!" หน้าจอสมาร์ทโฟนสว่างวาบพร้อมข้อความตัวอักษรสีฟ้าที่เด้งขึ้นมารัวๆ สามบรรทัดติด ดร.อคิน นักฟิสิกส์หนุ่มผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบทางทฤษฎี ถึงกับต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ มือขวายังคงถือปากกาหมึกซึมราคาแพงค้างไว้เหนือกระดาษโน้ตที่เต็มไปด้วยลายเส้นคำนวณความน่าจะเป็นของอนุภาค แต่วินาทีนี้ สมองของเขากลับประมวลผลได้แค่ภาพของหญิงสาวเจ้าของดวงตากลมโตที่กำลังนั่งกอดอกพองแก้มป่องอยู่หลังหน้าจออีกฝั่ง ห้องทำงานเงียบสงบ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องปรับอากาศและเสียงฝนปรอยๆ ด้านนอก แต่บรรยากาศในแชตกลับคุกกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดที่เจือความน่ารักน่าหยิกเสียจนเขาต้องแอบยกมุมปากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว *(วิทยาศาสตร์รอบตัว)*: "ใจเย็นก่อนครับคุณฟ้าใส การแก้สมการความสัมพันธ์มันต้องใช้เวลา ไม่ใช่แค่กดเครื่องคิดเลขแล้วกด Enter เหมือนตอนคุณขอหวยนะครับ" ฟ้าใสส่งสติกเกอร์รูปกระต่ายถือไม้หน้าสามกลับมาทันที ความไวในการตอบของเธอนี่แหละที่ทำให้อคินเผลอคิดไปว่า เร็วกว่าความเร็วแสงของไอน์สไตน์เสียอีก *(ฟ้าใส สายมูตัวแม่)*: "ไม่ต้องมาเนียนเปลี่ยนเรื่องเลยค่ะ! ไหนคุณบอกว่าทุกอย่างในจักรวาลมันมีทฤษฎีควอนตัมรองรับไงคะ แล้วทำไมเรื่องของเราถึงยังไม่ยอมยุบรวมฟังก์ชันคลื่น (Wave function collapse) ให้มันชัดเจนสักทีล่ะ หรือว่าลึกๆ แล้วคุณอคินกลัวว่าสถานะของเราจะออกมาเป็น 'ไม่ได้เป็นอะไรกัน' กันแน่?" อคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประโยคเมื่อครู่ของเธอ... ช่างคมคายและบาดลึกเสียจนเขารู้สึกเหมือนโดนยิงด้วยอนุภาคพลังงานสูงตรงกลางใจ ในทางควอนตัมฟิสิกส์ *Wave function collapse* หรือการยุบตัวของฟังก์ชันคลื่น คือปรากฏการณ์ที่สถานะความเป็นไปได้ทั้งหมด (Superposition) จะถูกบีบให้เหลือเพียงความเป็นจริงเดียวเมื่อมีการสังเกตการณ์... เหมือนกับความรู้สึกของเขากับเธอตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ที่ต่างฝ่ายต่างโคจรรอบกันไปมาในสถานะคลุมเครือ เป็นทั้งคู่กัด คู่คิด และคนที่ต่างฝ่ายต่างแพ้ทางกันอย่างราบคาบโดยไม่มีใครกล้ากดปุ่ม "สังเกตการณ์" ให้มันชัดเจน แต่ตอนนี้ ฟ้าใสกำลังใช้มือบางๆ ของเธอนั่นแหละ ยื่นเข้ามาแตะสวิตช์เครื่องมือวัดตัวนั้นด้วยความกล้าหาญ อคินวางปากกาลง ก้มมองหน้าจอแล้วพิมพ์ตอบด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากวันแรกอย่างสิ้นเชิง จากความหงุดหงิดรำคาญใจ กลายเป็นความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในอกอย่างช้าๆ *(วิทยาศาสตร์รอบตัว)*: "คุณพูดถูกครับ... อนุภาคสองตัวที่พัวพันกันอย่างยิ่งยวด (Quantum Entanglement) ต่อให้จะอยู่ไกลกันคนละฟากฝั่งของจักรวาล หากตัวหนึ่งหมุนเปลี่ยนทิศทาง อีกตัวก็จะเปลี่ยนตามทันทีโดยไม่ต้องอาศัยตัวกลาง..." *(ฟ้าใส สายมูตัวแม่)*: "..." (ขึ้นสถานะกำลังพิมพ์ค้างไว้อยู่นานสองนาน) *(วิทยาศาสตร์รอบตัว)*: "ผมเคยคิดมาตลอดว่าความต่างของเรามันคือ 'ความไม่แน่นอน' ที่หาจุดลงตัวไม่ได้ เหมือนน้ำกับน้ำมัน เหมือนตรรกะกับความงมงาย แต่พอมาลองคำนวณดูดีๆ แล้ว..." อคินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง หัวใจของนักฟิสิกส์หนุ่มเต้นรัวยิ่งกว่าตอนรอผลการทดลองในห้องแล็บเสียอีก นิ้วเรียวกดพิมพ์ประโยคถัดไปด้วยความตั้งใจจริง *(วิทยาศาสตร์รอบตัว)*: "ความต่างของเราไม่ได้หักล้างกันหรอกครับ... แต่มันคือจิ๊กซอว์ชิ้นที่ขาดหายไปต่างหาก ถ้าไม่มีความมึนและรอยยิ้มคิดบวกของคุณ จักรวาลของผมก็คงเป็นแค่สมการแห้งแล้งที่ไร้ความหมายไปนานแล้วล่ะครับ" หน้าจอแชตเงียบสนิทไปเกือบนาที ไม่มีสติกเกอร์ ไม่มีข้อความสวนกลับ อคินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหม่า หรือเขาจะพูดอะไรเลี่ยนเกินไปจนแม่สาวยูทูบเบอร์สายมูถึงกับช็อกสติหลุดไปแล้ว? ในจังหวะที่เขากำลังจะพิมพ์ข้อความแก้เก้อ หน้าจอโทรศัพท์ก็สั่นครืดพร้อมกับข้อความใหม่ที่ทำให้เขาต้องเบิกตากว้าง *(ฟ้าใส สายมูตัวแม่)*: "งื้ออออออออ! พูดอะไรเนี่ย! ใครใช้ให้มาหยอดตอนตีสองฟะ! แบบนี้มันขี้โกงชัดๆ!" อคินหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มละมุนที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน ความรู้สึกโล่งใจและอิ่มเอมใจไหล ทะลักเข้ามาจนเต็มปรี่ เขารู้แล้วว่า ต่อให้ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์จะซับซ้อนแค่ไหน แต่สมการความรักครั้งนี้... ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็น "ความจริง" อย่างแน่นอน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและลงตัวจนน่าอิจฉา เสียงกริ่งประตูกลับดังขึ้นกะทันหันที่หน้าห้องทำงานของเขา *กริ๊งงงงงง!* อคินขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นตื่นดื่นป่านนี้ใครจะมาหาเขาที่คอนโดมิเนียมส่วนตัวแห่งนี้กัน? หรือจะเป็นรหัสผ่านที่ระบบรวน? เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินตรงไปยังประตูกระจกบานเลื่อนที่เชื่อมต่อกับระเบียงทางเดิน พร้อมกับถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงค้างบทสนทนากับฟ้าใสเอาไว้ มือหนาหมุนลูกบิดประตูแล้วดึงเปิดออกช้าๆ ทว่า สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องสายตากลับไม่ใช่พัสดุด่วนยามวิกาล หรือเพื่อนร่วมงานที่มาตามงานวิจัยอย่างที่คาดคิด ร่างผอมบางในชุดฮู้ดสีครีมคุ้นตา ยืนกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่หน้าประตู พร้อมกับถือแก้วชาไข่มุกที่ละลายจนน้ำแข็งหมดแก้ว ดวงตากลมโตคู่นั้นมองมาที่เขาด้วยแววตาที่ทั้งงอนทั้งเขินในเวลาเดียวกัน "คุณ... ฟ้าใส?" อคินอุทานออกมาด้วยความตกใจ ปลายสายตาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือสลับกับตัวจริงที่ยืนอยู่ตรงหน้า ฟ้าใสเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำเอาสติของนักฟิสิกส์หนุ่มหลุดลอยไปชั่วขณะ "ก็ไหนคุณบอกว่าอนุภาคที่พัวพันกัน... มันต้องอยู่ใกล้กันเพื่อสื่อสารไม่ใช่เหรอคะ? ฉันก็เลยนั่งแท็กซี่มาพิสูจน์ทฤษฎีควอนตัมให้คุณเห็นคาตาไงล่ะคะ... แฟนพันธุ์แท้!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นมาด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!