สถิติบอกว่าเราไม่ควรเจอกัน

"ถ้าคุณปฏิเสธงานนี้อีกครั้ง ผมจะถือว่าคุณยอมแพ้และยกตำแหน่งที่ปรึกษาโครงการให้ผมไปโดยปริยายครับ ฟ้าใส" เสียงทุ้มต่ำของดร.อคินดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมกระจกใส ที่สะท้อนภาพตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครยามบ่าย ฟ้าใสกัดริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองอย่างปิดไม่มิด มือเรียวบางกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอไม่ได้อยากกลับมาเหยียบที่นี่—ห้องทำงานสุดเนี้ยบที่มีกลิ่นอายของกาแฟดำและตำราฟิสิกส์เล่มหนาเตอะ—และที่สำคัญที่สุด เธอไม่อยากมานั่งหายใจร่วมกับผู้ชายหน้าตายคนนี้เลยให้ตายสิ! "ใครยอมแพ้กันคะ—เอ๊ย! ใครยอมแพ้กันเล่า!" ฟ้าใสรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน เมื่อเผลอหลุดปากใช้คำพูดตามความคุ้นชิน เกือบไปแล้ว... เกือบทำให้ตาบ้านี่ได้ใจอีกแล้วว่าเธอหลุดฟอร์ม อคินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแบบที่ฟ้าใสลงความเห็นในใจว่าเป็น 'รอยยิ้มของอัลกอริทึมปีศาจ' ชัดๆ "อ้าว หรือไม่ใช่ล่ะครับ?" อคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง กอดอกมองหญิงสาวที่กำลังพองลมจนแก้มป่อง "ในเมื่อผลลัพธ์ทางสถิติและทฤษฎีความน่าจะเป็นมันฟ้องอยู่โต้งๆ ว่า โอกาสที่เราสองคนจะต้องโคจรกลับมาทำงานร่วมกันในโปรเจกต์ 'ควอนตัมความมู' นี่มันสูงถึง 99.99 เปอร์เซ็นต์... คุณจะฝืนกฎเกณฑ์ของธรรมชาติไปทำไมกันครับ ฟ้าใส" "ก็เพราะสถิติมันโกหกได้ยังไงล่ะคะ!" ฟ้าใสโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออด เผลอหลุดสำนวนเดิมอีกรอบจนต้องรีบแก้เขินด้วยการกระแทกเสียงใส่ "แล้วอีกอย่างนะดร.อคิน! คุณอย่ามาเอาหลักการทางคณิตศาสตร์มาอ้างเพื่อบังคับให้ฉันต้องมานั่งปั้นเรื่องมูเตลูผสมฟิสิกส์บ้าบออะไรนี่ร่วมกับคุณนะ ช่องยูทูบของฉันเป็นสายความเชื่อส่วนบุคคล ไม่ใช่ห้องทดลองเซิร์น!" อคินถอนหายใจเบาๆ สีหน้าของนักฟิสิกส์หนุ่มเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายที่อีกฝ่ายจงใจแสดงออก แต่ในแววตาสีเข้มคู่นั้นกลับประกายความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด เขาขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ศอกวางบนโต๊ะทำงาน และประสานมือเข้าหากันในท่าทางที่ดูเป็นทางการจนน่าหมั่นไส้ "ความน่าจะเป็น หรือ Probability เนี่ยนะครับ ไม่ใช่เรื่องโกหก แต่มันคือการศึกษาความเป็นไปได้ภายใต้ความไม่แน่นอนต่างหาก..." อคินเว้นจังหวะ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความกวนประสาท "เหมือนกับความน่าจะเป็นที่คุณจะเดินเข้ามาในห้องนี้เมื่อสัปดาห์ก่อน มันมีค่าน้อยกว่าศูนย์จุดศูนย์หนึ่งเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ แต่สุดท้ายคุณก็มา... และตอนนี้ คุณก็กำลังนั่งเถียงกับผมเรื่องสถิติด้วยความหัวเสียสุดๆ อีกต่างหาก" ฟ้าใสอ้าปากค้าง อยากจะหาวัตถุแถวนี้ปาใส่หน้าหล่อๆ ของดร.อคินสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร ปากจัดเป็นกรด แต่ดันมีความรู้แน่นปรัชญาแถมหน้าตาดีแบบไร้ที่ติอีกต่างหาก ช่างเป็นความลักลั่นที่ทำเอาหัวใจคนมองปั่นป่วนชอบกล "ที่ฉันมา เพราะผู้จัดการส่วนตัวของฉันต่างหาก ไม่ใช่เพราะความน่าจะเป็นบ้าบออะไรของคุณ!" ฟ้าใสเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เริ่มประท้วงขึ้นมาดื้อๆ "แล้วผู้บริหารช่องเขาก็สั่งมาด้วยว่า ถ้าโปรเจกต์นี้เรตติ้งไม่ถึงเป้า ฉันต้องโดนหักโบนัสสามเดือนเต็มๆ... เพราะฉะนั้น อย่ามาทำเป็นพูดดีเลยค่ะ คุณเองก็โดนท่านประธานเฉ่งมาเหมือนกันไม่ใช่เหรอที่โปรเจกต์ปีก่อนขาดทุนวิยุตภาพน่ะ!" รอยยิ้มบนใบหน้าของอคินชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อโดนจี้จุดตาย แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยได้อย่างรวดเร็ว สมกับเป็นนักวิทยาศาสตร์ผู้ยึดมั่นในความนิ่งสงบ "นั่นคือความผันผวนของระบบครับ ไม่ใช่ความผิดพลาดของทฤษฎี" อคินเถียงหน้าตาย ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาสไลด์หน้าจอโชว์กราฟเส้นสีแดงและเขียวที่พุ่งขึ้นลงราวกับคลื่นหัวใจ "แต่เอาเถอะ ในเมื่อพวกเราตกอยู่ในสถานะที่เรียกว่า 'ภาวะพัวพันเชิงควอนตัม' (Quantum Entanglement) หรือพูดง่ายๆ คือ ซวยร่วมกัน... เราก็ควรมาตกลงเงื่อนไขในการทำงานร่วมกันให้เรียบร้อยดีกว่าครับ" "เงื่อนไขอะไรอีกคะ?" ฟ้าใสขมวดคิ้วระแวง "ข้อแรก..." อคินชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว "เลิกเอาหินสีและยันต์กันผีมาแปะไว้บนเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์ของผมครับ มันรบกวนคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า" "ข้อแรกเหมือนกัน..." ฟ้าใสสวนกลับทันควัน ชูนิ้วขึ้นมาบ้าง "เลิกทำหน้าบึ้งตึงใส่ผู้ชมในไลฟ์สดของฉัน แล้วก็เลิกหักล้างคำทำนายไพ่ยิปซีด้วยสมการชเรอดิงง์กลางรายการสักทีค่ะ คุณทำเอาคนดูสับสนจนยอดซับช่องฉันเกือบตกแหนะ!" อคินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นอยู่ในอกจนฟ้าใสต้องเบือนหน้าหนีไปมองวิวนอกกระจกเพื่อซ่อนรอยแดงเรื่อที่ลามเลียพวงแก้ม "โลกไม่ได้หมุนตามใจเราครับ ฟ้าใส แต่มันหมุนไปตามกฎของแรงโน้มถ่วง... และบางที แรงโน้มถ่วงนั้นก็อาจจะมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งก็ได้" ฟ้าใสขมวดคิ้วหันขวับกลับมา "อะไรของคุณคะ? อย่ามาพูดจาปรัชญาชวนงงแถวนี้วนไปวนมานะ ฉันตามไม่ทัน!" อคินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายื่นสมาร์ทโฟนของตัวเองมาตรงหน้าหญิงสาว บนหน้าจอแสดงข้อความแชต์ที่พิมพ์ค้างไว้ แต่ยังไม่ได้กดส่ง ฟ้าใสเผลอก้มลงอ่านข้อความบนหน้าจอนั้นโดยอัตโนมัติ หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ตัวอักษรบนหน้าจอระบุประโยคที่ทำเอาสมองของเธอชัตดาวน์ไปชั่วขณะ— *[ถ้าความน่าจะเป็นที่เราจะรักกันมันมีค่าเข้าใกล้ศูนย์... เรามาลองสร้างตัวแปรใหม่ด้วยกันไหมครับ]* ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเครื่อง ชายหนุ่มสบตาเธอนิ่ง แววตาคมกริบนั้นไม่มีความล้อเล่นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความจริงจังและประกายความอบอุ่นที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย ก่อนที่ฟ้าใสจะทันได้อ้าปากประมวลผลคำพูดและข้อความนั้น เสียงกริ่งเตือนภัยไฟไหม้ระดับสามก็ดังสนั่นลั่นตึก พร้อมกับเสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติที่ดังแทรกขึ้นมากลางห้องประชุมอย่างกะทันหัน— *"ประกาศจากศูนย์ควบคุม: กรุณาอพยพออกจากอาคารทันที ระบบระบายความร้อนห้องเซิร์ฟเวอร์ขัดข้องและมีควันพวยพุ่ง!"* ความอลหม่านเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที อคินผุดลุกขึ้นคว้าข้อมือเรียวของฟ้าใสไว้โดยสัญชาตญาณ แรงฉุดกระชากทำให้ร่างบางเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของชายหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นกระดาษและกาแฟจางๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังหนวกหู "เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย!" ฟ้าใสโวยวายเสียงหลง มือข้างหนึ่งพยายามแกะมือเขาออก แต่อีกใจกลับเผลอซบลงกับอกเขาอย่างไม่รู้ตัว "เซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์เราไหม้ครับ!" อคินขมวดคิ้วเครียด น้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความล้อเล่น "ข้อมูลดิบทั้งหมดของการทดลองสามเดือนล่าสุดอยู่ในนั้น... ถ้ามันหายไป แปลว่าเราต้องเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่ด้วยกันทั้งหมด!" พูดจบ อคินก็กระชากข้อมือฟ้าใสให้วิ่งตามออกไปจากห้องประชุมท่ามกลางความมืดและสัญญาณไฟฉุกเฉินสีแดงส้มที่กะพริบวับวาบไปทั่วทางเดิน ทิ้งให้ข้อความสารภาพรักบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังไม่ได้ล็อกหน้าจอนั้นค้างเติ่งอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับตัวเลขนับถอยหลังของระบบความปลอดภัยที่กำลังจะตัดไฟทั้งตึกในอีกสามวินาทีข้างหน้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดสอยห้อยตามความมึนและความฟินของดร.อคินกับฟ้าใสมา ณ ที่นี้นะครับ