จัดระเบียบความคิดด้วยตรรกะที่พังพินาศ

"ถ้าคุณยังไม่เลิกเอาไพ่ยิปซีมาทำนายความน่าจะเป็นของแรงดึงดูดระหว่างมวล ผมจะยึดสมาร์ทโฟนคุณไปแช่ไนโตรเจนเหลวเดี๋ยวนี้ครับ" เสียงทุ้มต่ำของดร.อคินดังขึ้นทันทีที่ผมก้าวเข้าสู่ห้องแล็บ ท่ามกลางกลิ่นจางๆ ของโอโซนและไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ผมเห็นฟ้าใสนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หมุน ในมือถือไพ่ใบหนึ่งที่ภาพวาดดูประหลาดพิลึก เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำขู่ของผมเลยแม้แต่น้อย "ด็อกเตอร์คะ อย่าเครียดน่า วิทยาศาสตร์น่ะมันมีไว้ใช้อธิบายสิ่งที่มองเห็น แต่ 'มู' เนี่ย มันคือการดึงศักยภาพจากสิ่งที่มองไม่เห็นมาซัพพอร์ตชีวิตนะ รู้จักคำว่า 'Quantum Entanglement' ไหมคะ? จิตเราสองคนอาจจะผูกพันกันในระดับอนุภาคก็ได้ ใครจะไปรู้" ฟ้าใสยักไหล่ ยิ้มกวนประสาทแบบที่ทำเอาผมต้องขยับแว่นสายตาเพื่อซ่อนอาการมุมปากกระตุก "นั่นมันฟิสิกส์ควอนตัม ไม่ใช่ไสยศาสตร์เบญจเพสครับฟ้าใส" ผมถอนหายใจยาว วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะข้างตัว "ฟังนะ ผมจะจัดระเบียบความคิดคุณใหม่ด้วยตรรกะแบบ Scientific Method วันนี้เราจะพิสูจน์กันว่า สิ่งที่คุณเรียกว่า 'ดวง' มันเป็นแค่ความลำเอียงทางความคิด หรือที่เรียกว่า Cognitive Bias เท่านั้น" ฟ้าใสเบะปากหมั่นไส้ "ค่ะ พ่อคนฉลาด พ่อคนทฤษฎีเป๊ะ งั้นสอนมาเลยค่ะ จะให้หนูทำยังไงให้ 'ตรรกะพังๆ' ของหนู กลายเป็น 'วิทยาศาสตร์จ๋า' แบบคุณ" ผมหยิบไวท์บอร์ดมาตั้ง เริ่มวาดแผนภูมิวงกลมที่แบ่งสัดส่วนของเหตุและผล "คนเรามักมองหาความเชื่อมโยงในสิ่งที่ไม่เกี่ยวกันครับ อย่างเช่น วันนี้คุณใส่เสื้อสีมงคล แล้วบังเอิญเดินไปเจอเงินตก คุณก็จะทึกทักเอาเองว่าเพราะเสื้อตัวนี้... ทั้งที่จริงๆ มันเป็นแค่เรื่องของความน่าจะเป็นที่ต่ำมาก แต่มันเกิดขึ้นได้ในระบบสุ่ม" "อ้าว แล้วถ้าหนูบอกว่าหนูตั้งใจใส่เสื้อสีนี้เพื่อดึงดูดโชคลาภ แล้วโชคลาภมันมาจริงๆ ล่ะคะ? นี่ไม่ใช่การสื่อสารกับจักรวาลเหรอ?" "นั่นคือ Confirmation Bias ครับ" ผมตอบทันควัน "คุณแค่จดจำเหตุการณ์ที่คุณสมหวัง แต่คุณลืมเหตุการณ์ที่ใส่เสื้อตัวเดิมแล้วเดินเหยียบขี้หมาไป... วิทยาศาสตร์สอนให้เรามอง 'ทุกเหตุการณ์' ไม่ใช่แค่เหตุการณ์ที่ยืนยันความเชื่อเดิมของตัวเอง" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ทำงานเบาๆ ฟ้าใสขยับตัวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูจากเส้นผมเธอ สายตาเธอนิ่งขึ้น ไม่ได้มีแววทะเล้นเหมือนเมื่อครู่ "แล้วถ้าหนูบอกว่า..." เธอเว้นจังหวะ มองลึกเข้ามาในดวงตาผม "ที่หนูเชื่อเรื่องดวง ไม่ใช่เพราะหนูงมงาย แต่เพราะหนูต้องการ 'ที่ยึดเหนี่ยว' ในวันที่เหตุผลของโลกนี้มันโหดร้ายกับหนูเกินไปล่ะคะ? ในโลกของด็อกเตอร์ ถ้าสมการผิด ผลลัพธ์คือศูนย์ แต่ในโลกของหนู ถึงผลลัพธ์จะเป็นศูนย์ แต่หนูยังมี 'ความหวัง' ที่จะคำนวณใหม่วันพรุ่งนี้... แบบนี้มันเรียกว่า 'วิทยาศาสตร์ของหัวใจ' ได้ไหมคะ?" คำพูดนั้นเล่นงานผมจนพูดไม่ออก ความเนี้ยบและตรรกะที่ผมเตรียมมาพังทลายลงราวกับโดมิโนที่ถูกผลัก ฟ้าใสไม่ใช่คนโง่ เธอเพียงแค่ใช้ 'ความเชื่อ' เป็นโล่ป้องกันความเปราะบางที่ผมไม่เคยสัมผัสถึงมาก่อน "คุณนี่มัน..." ผมพยายามหาคำโต้แย้ง แต่กลับพบว่าสมองส่วนที่รับผิดชอบเรื่องตรรกะมันกำลังประท้วงด้วยการเต้นเป็นจังหวะผิดปกติ "คุณกำลังใช้ความรู้สึกเอาชนะหลักการฟิสิกส์ของผมนะ" "ก็ลองให้ฟิสิกส์ของด็อกเตอร์มาแพ้ความรู้สึกของหนูดูสักครั้งจะเป็นไรไปคะ?" เธอยิ้ม แล้วจู่ๆ ก็คว้ามือถือของผมไปพิมพ์อะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว "เฮ้ย! คุณจะทำอะไร!" ผมรีบแย่งมือถือคืน แต่สายไปแล้ว หน้าจอแชตส่วนตัวของผมกับเพื่อนร่วมงานกำลังโชว์ข้อความที่ส่งออกไป *ข้อความส่งถึง: 'ศาสตราจารย์เมธา (หัวหน้าภาควิชา)'* *'อาจารย์ครับ เรื่องโปรเจกต์งานวิจัยปีนี้ ผมขอยกเลิกหัวข้อทฤษฎีควอนตัมเชิงคำนวณครับ เพราะผมค้นพบหัวข้อวิจัยใหม่ที่สำคัญกว่ามาก... นั่นคือหัวข้อ 'ผลกระทบของดวงชะตาที่มีต่อความเสถียรของอารมณ์ดร.อคิน' ครับ ผมจะขอเริ่มทดลองกับฟ้าใสตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป'* ผมเบิกตากว้าง หน้าชาจนทำอะไรไม่ถูก ในขณะที่ฟ้าใสหัวเราะร่าอย่างผู้ชนะ "ส่งไปแล้วนะคะด็อกเตอร์ ตรรกะพังพินาศสมใจหรือยังคะ?" แต่ก่อนที่ผมจะทันได้โวยวาย เสียงแจ้งเตือนมือถือของผมก็ดังขึ้น... ไม่ใช่ข้อความจากศาสตราจารย์เมธา แต่เป็นข้อความจาก 'ใครบางคน' ที่ผมไม่ควรจะได้รับข้อความในตอนนี้ *ข้อความจาก: 'Unknown Number'* *'ทฤษฎีของคุณน่าสนใจดีนะอคิน... แต่ระวังหน่อยเถอะ สิ่งที่นายกำลังพยายามพิสูจน์ มันอาจจะพิสูจน์ตัวเองกลับมาว่านายเองนั่นแหละ ที่กำลังตกหลุมรักคนที่นายพยายามจะดัดนิสัยเขาอยู่... จบการทดลองของคุณซะ ก่อนที่จะเจ็บหนักไปกว่านี้'* มือผมสั่นโดยไม่ตั้งใจ ฟ้าใสที่เห็นท่าทางผมก็ชะงัก รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้า "ด็อกเตอร์... เป็นอะไรไปคะ? ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น?" ผมเงยหน้ามองประตูห้องแล็บที่ถูกแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ทว่าเงาที่ทอดยาวผ่านช่องว่างเข้ามานั้น... ไม่ใช่เงาของคนที่ควรจะอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดสอยห้อยตามความมึนและความฟินของดร.อคินกับฟ้าใสมา ณ ที่นี้นะครับ