สัญญาณเตือนภัย

"ถ้าคุณยังเดินด้วยความเร็วระดับเต่าคลานแบบนี้ เกรงว่าเราจะได้กางเต็นท์นอนกลางดงทากดูดเลือดก่อนจะถึงจุดชมวิวพระอาทิตย์ตกดินนะครับ คุณธันวา" เสียงหวานห้าวของรินรดาเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาวเหยียด เธอหยุดยืนเท้าสะเอวอยู่บนโขดหินเตี้ยๆ สายตาคมกริบมองชายหนุ่มในชุดเดินป่าแบรนด์ดังราคาแพงระยับ ที่ตอนนี้สภาพไม่ต่างจากคุณชายตกยาก รองเท้าผ้าใบไฮเอนด์เคลือบไปด้วยโคลนตมจนแทบมองไม่เห็นสีเดิม เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคายที่บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเหนื่อยอ่อน ธันวาเงยหน้าขึ้นจากพื้นดิน สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เขายืดตัวตรงอย่างยากลำบาก พลางใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดปัดป้องเศษใบไม้ที่ติดอยู่ตรงหัวไหล่ด้วยท่าทางเจ้าระเบียบตามสัญชาตญาณ "รบกวนช่วยจำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณไว้ด้วยนะครับคุณไกด์ตัวแสบ ว่านี่คือการเดินป่าครั้งแรกในชีวิตของประธานบริษัทเอ็มไพร์กรุ๊ป ไม่ใช่การมาร่วมวิ่งมาราธอนการกุศลเพื่อการกุศลสัตว์ป่าสงวน" ธันวาตอกกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท แต่แฝงแววประชดประชันไว้อย่างเจ็บแสบ "แล้วอีกอย่าง... สไตล์การเดินทางของผมคือ 'ความปลอดภัยและสะดวกสบาย' ไม่ใช่การบุกป่าฝ่าดงอย่างไร้จุดหมายแบบที่คุณลากผมมาเจออยู่ตอนนี้" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเดินย้อนกลับมาหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ราคาแพงปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลจางๆ ลอยเข้าจมูก ทำเอาหญิงสาวต้องกะพริบตาปริบๆ เผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "อ๋อเหรอคะ... เอ้ย! อ๋อเหรอครับ!" รินรดาเกือบหลุดปากสำเนียงผู้หญิงออกไปตามความคุ้นชิน แต่รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาจับผิดของร่างสูง "คุณหนูคุณชายอย่างคุณเนี่ยนะ เรียกว่าสไตล์ความปลอดภัย? หึ! รองเท้าบ้าอะไรพื้นเรียบเป็นกระจก เดินบนดินเปียกๆ เหมือนคนใส่สเก็ตน้ำแข็งกลางทุ่งหญ้าสะวันนา แบบนั้นเขาไม่เรียกว่าเซฟตัวเองหรอกครับ เขาเรียกว่าหาเรื่องไปนอนโรงพยาบาล" "นี่คุณ!" ธันวาขมวดคิ้วมุ่น นิ้วเรียวยาวชี้หน้าหญิงสาวอย่างเหลืออด "รองเท้านี่สั่งทำพิเศษจากอิตาลีเชียวนะครับ ราคาเหยียบครึ่งแสน! จะมาดูถูกรสนิยมผมไม่ได้นะ" "ครึ่งแสนแล้วไงล่ะครับ? ต่อให้คู่ละล้าน ถ้ามันเดินเหยียบขี้โคลนแล้วลื่นหัวฟาดพื้น ท้ายที่สุดคุณก็ต้องหามเปลหามลงไปข้างล่างอยู่ดีแหละคุณธันวา" รินรดาเถียงกลับทันควัน ไหล่บางไหวเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ "ฟັງนะครับ การเดินทางแบบของผม... แบกเป้ใบเดียว ลุยเดี่ยวไปทุกที่ ปรับตัวตามสถานการณ์ คือความสุขที่แท้จริงของการใช้ชีวิต ไม่ใช่นั่งกางแผนการตลาดคำนวณกำไรขาดทุนทุกกระเบื้องนิ้วเหมือนชีวิตหุ่นยนต์ของคุณ" คำพูดของรินรดาราวกับสะกิดถูกแผลใจลึกๆ ของซีอีโอหนุ่ม ธันวาชะงักไป ดวงตาคมกวาดมองใบหน้ามอมแมมแต่เปี่ยมไปด้วยประกายความมีชีวิตชีวาของไกด์สาวตรงหน้า แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก "ชีวิตหุ่นยนต์งั้นเหรอครับ?" ธันวาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนรินรดาต้องเงยหน้ามอง "คุณรู้ไหมว่าโลกที่คุณเรียกว่า 'อิสระเสรี' เนี่ย ถ้าไม่มีเงินทุนจากบริษัทหุ่นยนต์แบบผมคอยสนับสนุนโครงสร้างพื้นฐาน คุณจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อเป้ใบละหลายบาท หรือแม้กระทั่ง... ค่าจ้างไกด์กระจอกๆ อย่างคุณเองก็เถอะ" บรรยากาศรอบตัวนิ่งงันไปชั่วขณะ ลมพัดยอดไม้ไหวระรื่น แต่ความอึดอัดระหว่างคนทั้งคู่กลับพุ่งสูงขึ้นจนแทบมีประกายไฟแลบออกมา รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ความหวดีระคนเจ็บแปลบในอก คำพูดของเขาคมกริบยิ่งกว่ามีดเดินป่าเสียอีก "อ๋อ... ครับ!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที "งั้นก็เชิญคุณชายผู้สูงส่ง เดินทางด้วย 'เงิน' ของคุณไปตามทางลาดยางมะตอยโน่นเลยครับ ไม่ต้องมาเดินตากแดดตากฝนร่วมทางกับไกด์กระจอกๆ อย่างฉันหรอก เชิญ!" พูดจบ รินรดาก็สะบัดหน้าหนี หมุนตัวเตรียมก้าวเท้าเดินนำลิ่วไปตามเส้นทางแคบๆ ท่ามกลางพงรกทึบโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย แต่ทว่า... ในวินาทีที่เธอพลิกตัวจะก้าวเดินนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงกิ่งไม้หักดังสนั่นจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหน้าก็หยุดชะงักฝีเท้าของทั้งคู่ลงอย่างฉับพลัน ธันวารีบคว้าต้นแขนของรินรดากระชากเข้าหาตัวด้วยสัญชาตญาณ ร่างบางเซถลาชนเข้ากับแผงอกกว้างของชายหนุ่มอย่างจัง กลิ่นกายสะอาดผสมความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า รินรดายังไม่ทันได้โวยวาย ธันวาก็ยกมืออีกข้างขึ้นปิดปากเธอไว้แน่น พร้อมกับใช้นิ้วชี้อีกข้างแตะริมฝีปากตัวเองเป็นเชิงห้ามส่งเสียง ดวงตาสีเข้มของธันวาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เขาจ้องเขม็งไปยังความมืดสลัวของพุ่มไม้เบื้องหน้า ซึ่งบัดนี้... มีเงาร่างมหึมาของบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวเข้าใกล้พวกเขาทีละน้อย พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วหุบเขา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อย่างอบอุ่นเสมอนะครับ