ตบหน้าแม่สามีใจร้าย

“ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอก็เป็นได้แค่เศษสวะที่เกาะตระกูลจิ่งกินไปวันๆ เท่านั้นแหละ หลินลู่! คิดเหรอว่าเอาเงินสกปรกไม่กี่หยวนมาโปรดผัวฉันแล้วจะทำให้เธอกลายเป็นหงส์ขึ้นมาได้?” เสียงแหลมสูงของ ‘คุณนายใหญ่ตระกูลจิ่ง’ หรือก็คือป้าแท้ๆ ของจิ่งหาน ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงรับรองของตระกูลใหญ่ ข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงระยับถูกกวาดลงกับพื้นจนแตกกระจาย ร่างท้วมในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองยืนเท้าสะเอว เชิดหน้าขึ้นด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์หนาเตอะกวาดมองหลินลู่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองแมวข้างถนนที่บังอาจเดินเข้าบ้านคนมีตระกูล บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดกรีดได้ บรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่ถูกเชิญมาดูความอับอายของหลินลู่ต่างพากันกระซิบกระซาบ หัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ พวกเขาต่างรอคอยเวลาที่นังผู้หญิงหน้าไม่อายคนนี้จะก้มหน้ากราบแทบเท้าขอขมาด้วยความหวาดกลัว แต่... พวกเขากล้าดียังไงถึงคิดว่า ‘หลินลู่’ คนใหม่คนนี้ จะยอมเป็นกระสอบทรายให้ใครรังแกได้ง่ายๆ? ฉัน—หลินลู่ ยืนนิ่งสนิทอยู่ที่เดิม ใบหน้ารูปไข่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงระยับเผยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างไม่รีบร้อน มือเรียวบางในถุงมือลูกไม้สีดำค่อยๆ ยกชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนเมื่อครู่เป็นเพียงบทเพลงกล่อมเด็กที่น่าเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา “พูดจบหรือยังคะ?” เสียงหวานใสแต่เยียบเย็นจนน่าขนลุกดังขึ้น ขัดจังหวะการพ่นคำด่าทอของคุณนายใหญ่จิ่งที่กำลังอ้าปากเตรียมจะพ่นคำดูถูกชุดต่อไป หลินลู่ค่อยๆ วางถ้วยแบล็กทีลงบนจานรองกระเบื้องเคลือบอย่างนุ่มนวล เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังชัดเจนก้องกังวานในความเงียบงัน “แก... นังเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาทำกิริยาต่ำทรามใส่ฉัน!” คุณนายใหญ่จิ่งหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัดที่ถูกขัดจังหวะ แก้มย้อยๆ สั่นระริกด้วยความโมโห “ตระกูลจิ่งของพวกเรามีหน้ามีตาในสังคมมาเป็นร้อยปี ไม่มีวันยอมรับคนไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอเข้ามาเป็นสะใภ้เด็ดขาด! ถอนหมั้นซะ แล้วไสหัวออกไปจากชีวิตของจิ่งหานหลานชายฉันซะ!” คำว่า ‘ถอนหมั้น’ ถูกตะโกนออกมาอย่างลั่นห้อง พร้อมกับสายตาสมเพชเวทนาที่ส่งมาจากรอบทิศทาง ทว่า... ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง จิ่งหานชายหนุ่มผู้ยืนเงียบสงบอยู่เบื้องหลังหลินลู่มาตลอด ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษแผ่รังสีความเย็นเยียบและกดดันออกมาจนทุกคนในห้องต้องสะท้อนเฮือก ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีมองป้าแท้ๆ ของตนด้วยแววตาไร้ซึ่งความเคารพหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “คนที่ควรไสหัวออกจากบ้านหลังนี้ ไม่ใช่หลินลู่ครับ... แต่เป็นพวกคุณต่างหาก” น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับสร้างความตื่นตะลึงให้แก่ทุกคนจนหน้าซีดเผือก ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นและไม่เคยขัดคำสั่งผู้ใหญ่ จะกล้าเอמהคำพูดตัดขาดเยี่ยงนี้ออกมาต่อหน้าธารกำนัล “จิ่งหาน! แก... แกกล้าเนรคุณญาติผู้ใหญ่เพื่อผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ!” คุณนายใหญ่จิ่งกรีดร้องเสียงหลง ชี้หน้าหลานชายตัวดีด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว หลินลู่หัวפเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวingที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจที่เหนือกว่าทำให้บรรยากาศยิ่งน่าขนลุกเข้าไปใหญ่ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดเดรสสั่งตัดเข้ารูปเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอันน่าหลงใหล ท่าทางองอาจและมั่นใจในตัวเองทำให้เธอดูล้ำค่าราวนางพญาที่มองลงมาจากยอดปราสาท “คุณป้าคะ... อย่าเพิ่งรีบโมโหจนเส้นเลือดในสมองแตกตายไปเสียก่อนล่ะค่ะ เพราะของขวัญชิ้นเอกที่ฉันเตรียมมาต้อนรับคุณป้าในวันนี้... ยังไม่ได้เปิดดูเลยนะคะ” ปลายนิ้วเรียวสวยสะบัดเบาๆ ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคนเดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาในห้อง พร้อมกับวางแฟ้มเอกสารหนังแท้สีดำสนิทใบใหญ่ลงตรงหน้าคุณนายใหญ่จิ่งด้วยแรงกระแทกที่หนักหน่วงจนโต๊ะไม้เนื้อดีสั่นสะเทือน ปัง! “นี่มันอะไรกัน?” คุณนายใหญ่จิ่งหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่ก็ยังฝืนเชิดหน้าถามด้วยความหยิ่งยโส “คิดจะเอาเอกสารปลอมๆ มาหลอกฉันเหรอ? ฝันไปเถอะ!” หลินลู่ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม รอยยิ้มที่สวยงามแต่กลับทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหน Icy สันหลังวาบ เธอเดินเข้าไปใกล้หญิงสูงวัยที่กำลังหวาดระแวง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ที่สันแฟ้มเอกสารนั้นทีละครั้ง... ทีละครั้ง... “เอกสารปลอมงั้นเหรอคะ? น่าเสียดายจังที่คุณป้ามีความรู้น้อยเสียจนดูไม่ออกว่า... แฟ้มนี้คือ ‘โฉนดที่ดิน’ และ ‘สัญญาจำนอง’ ทั้งหมดของตระกูลจิ่งค่ะ” สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ชั่วขณะหนึ่งราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ทุกคนเบิกตากว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ สีหน้าของผู้ที่เคยหัวเราะเยาะหลินลู่เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือกไร้สีเลือด “สะ... ว่ายังไงนะ? โฉนดที่ดินอะไร? บ้านหลังนี้ ที่ดินผืนนี้ และบริษัทในเครือทั้งหมดเป็นของตระกูลจิ่ง! นังเด็กบ้า แกกล้าดียยังไงมาพูดจาเพ้อเจ้อ!” คุณนายใหญ่จิ่งกรีดร้องเสียงหลง พยายามคว้าแฟ้มเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทา และเมื่อดวงตาฝ้าฟางกวาดมองข้อความทางกฎหมายและลายเซ็นตราประทับสีแดงฉานบนแผ่นกระดาษแผ่นแรก... หน้าของคุณนายใหญ่ก็ถอดสีจนกลายเป็นสีเขียวปนเทา ร่างท้วมเซถอยหลังไปหลายก้าวเกือบล้มลงไปกองกับพื้นโชคดีที่มีสาวใช้คอยประคองไว้ทัน “มะ... ไม่จริง! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ทำไมชื่อผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ถึงกลายเป็น... หลิน... หลินลู่!” มือที่ถือเอกสารสั่นระริกจนกระดาษแทบฉีกขาด เธอเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง ราวกับกำลังมองปีศาจจำแลงกายมา หลินลู่ยิ้มกริ่ม ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด เธอโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของคุณนายใหญ่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดถ้อยชัดคำ “ก็บอกแล้วไงคะว่า... ฉันรวยมากพอที่จะซื้อตระกูลจิ่งของคุณเก็บไว้ให้หมาเดินเล่นสิบชาติก็ยังไม่หมดเงินเลยค่ะคุณป้า” พูดจบ หลินลู่ก็หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ขีดจำกัดวงเงิน (Black Card) ออกมาจากกระเป๋าถือแบรนด์เนมอย่างไม่รีบร้อน เธอบรรจงรูดบัตรลงกับเครื่องอ่านพกพามือถือที่เลขาหนุ่มยื่นมาให้อย่างสง่างาม ติ๊ด! เสียงอนุมัติวงเงินดังขึ้นก้องห้อง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนยอดเงินมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีกลางเพื่อกวาดซื้อหุ้นที่เหลือทั้งหมดของตระกูลจิ่งในวินาทีนั้น คุณนายใหญ่จิ่งทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง น้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลพรั่งพรูออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้โหยหวน เพราะในวินาทีนี้... ตระกูลจิ่งที่เธอภาคภูมิใจนักหนา ได้พังทลายลงด้วยน้ำมือของนางร้ายที่เธอเคยดูถูกเหยียดหยามอย่างราบคาบแล้ว! “แต่เรื่องสนุกๆ มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นนะคะคุณป้า...” หลินลู่หันหลังกลับไปควงแขนจิ่งหานที่กำลังแย้มรอยยิ้มอบอุ่นและคลั่งรักเธอสุดหัวใจ ก่อนที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์จะบินมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของคฤหาสน์ พร้อมกับกลุ่มชายชุดสูทนับสิบคนที่เดินถือหมายศาลและคำสั่งยึดทรัพย์พรูเข้ามาล้อมรอบตัวทุกคนไว้จนมุม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้ด้วยกันนะคะ!