ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง

“คนที่ตายไปแล้วจะส่งข้อความมาหาฉันได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นคนฝังกลบหลุมศพด้วยมือตัวเอง!” ฉันแค่นหัวเราะ เสียงของฉันเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจิ่งหานที่กำลังสั่นระริก ห้องทำงานส่วนตัวที่เคยเป็นที่พักผ่อนกลับกลายเป็นสนามรบที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความกดดัน บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม จิ่งหานก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว มือหนาของเขาเอื้อมมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ไม่ใช่การกักขัง แต่เป็นการยึดเหนี่ยวที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น “ลู่ลู่... ผมไม่ได้พูดเล่น” เสียงของเขาทุ้มต่ำและสั่นเครือ “รอยนิ้วมือดิจิทัลที่ทิ้งไว้ในฐานข้อมูลคลาวด์ มันตรงกับรหัสลับของ ‘คนคนนั้น’ ถ้าเธอยังไม่เชื่อ ลองดูนี่” เขาหยิบแท็บเล็ตเครื่องบางขึ้นมาเปิดไฟล์วิดีโอวงจรปิดที่ถูกกู้คืนจากซากเรือเก่า ภาพที่ปรากฏคือเงาร่างคุ้นตาที่สวมฮู้ดปิดบังใบหน้า แต่นิ้วมือเรียวยาวที่กำลังพิมพ์คำสั่งเข้าสู่ระบบของบริษัทฉันนั้น... มันคือเอกลักษณ์ที่ฉันจำได้แม่นยิ่งกว่าลายเซ็นตัวเอง ฉันกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความทรงจำในชาติก่อนถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ผู้หญิงที่ฉันเคยผลักตกหน้าผาเพื่อแย่งชิงทุกอย่าง... เธอไม่ได้ตาย แต่เธอกำลังกลับมาทวงคืนทุกอย่างที่ฉันเคยใช้เงินฟาดหัวคนอื่นเพื่อสร้างขึ้นมา! “มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่ะ” ฉันเค้นเสียง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแม้ขาสั่นเล็กน้อย “ในเมื่อเธออยากเล่นเกมนี้ ฉันก็พร้อมจะทุ่มให้หมดตัว ตระกูลเว่ย หรือใครหน้าไหนที่คิดจะแตะต้องสิ่งที่ฉันเปย์มากับมือ... มันต้องจ่ายในราคาที่แพงกว่าเดิมสิบเท่า!” จิ่งหานมองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเย็นชาที่เคยมี แต่มันคือความรัก ความห่วงใย และความปรารถนาที่แท้จริงซึ่งถูกฝังลึกอยู่ใต้ท่าทีหมาโบ้ที่คอยรับใช้ฉันมาตลอด “ทำไมถึงต้องยอมแลกขนาดนี้?” จิ่งหานดึงตัวฉันเข้าไปในอ้อมกอด แรงโอบรัดนั้นหนักแน่นจนฉันรู้สึกถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับฉัน “ลู่ลู่... ตลอดสามปีที่ผ่านมาที่ผมยอมให้คุณใช้เงินฟาดหัว ยอมให้คุณวางอำนาจใส่ ไม่ใช่เพราะผมโง่หรือติดเงินคุณหรอกนะ” เขาเชยคางฉันขึ้น สบตาด้วยแววตาที่ลึกซึ้งราวกับจะดูดกลืนวิญญาณ “ผมแค่รอเวลา... รอเวลาที่คนหยิ่งผยองอย่างคุณจะยอมมองเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณจริงๆ ไม่ใช่แค่เป็นเครื่องมือหรือคู่หมั้นในนาม แต่เป็นคนที่พร้อมจะตายแทนคุณได้ในทุกวินาที” “คุณ... จิ่งหาน...” ฉันอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเรื่องธุรกิจได้รวดเร็วกลับว่างเปล่า “ผมไม่ได้รักเงินของคุณ และผมไม่ได้รักเพราะคุณเคยช่วยชีวิตผมไว้ในวันที่ผมล้มละลาย” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าฉัน “ผมรักที่คุณเป็นคุณ... ต่อให้คุณจะเคยเป็นนางร้ายที่น่ารังเกียจแค่ไหน แต่สำหรับผม คุณคือผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้โลกที่แสนน่าเบื่อนี้มีความหมาย” ริมฝีปากของเขาประทับลงมาอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น มันไม่ใช่จูบของเจ้าหนี้และลูกหนี้ แต่มันคือคำสารภาพที่เปลือยเปล่าทุกความรู้สึก รสสัมผัสที่อบอุ่นค่อยๆ หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจฉันไปทีละนิด แต่ทันใดนั้น... เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของฉันก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันแสนหวาน *‘ข้อความจากหมายเลขไม่ระบุตัวตน: เงินสิบล้านที่เธอใช้ฟาดหัวพระเอกวันนี้... ฉันจะใช้มันซื้อศพของเธอเอง’* หน้าจอแสดงรูปถ่ายภายในห้องทำงานนี้—รูปที่ฉันกับจิ่งหานกำลังจูบกันอยู่เมื่อไม่กี่วินาทีก่อน! “จิ่งหาน... เธอยังอยู่ในนี้” ฉันกระซิบ เสียงสั่นด้วยความโกรธแค้นปนตื่นตระหนก ประตูห้องทำงานของฉันถูกผลักออกอย่างแรง โดยคนที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะกล้าบุกเข้ามาในเขตอำนาจเงินของฉัน... “จิ่งหาน! ฉันบอกแล้วไงว่าผู้หญิงคนนี้คือภัยพิบัติ!” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดทุกความเคลื่อนไหว เธอคือ ‘เหม่ยอิง’ คู่แข่งทางธุรกิจที่ทุกคนคิดว่าตายไปแล้ว! ทว่าเธอกลับเดินตรงมาที่โต๊ะทำงาน แล้วโยนเอกสารปึกใหญ่ลงบนโต๊ะ พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว “หรือจะให้ฉันบอกความจริงล่ะ ว่าจิ่งหานน่ะ... คือคนที่อยู่เบื้องหลังการ ‘ตาย’ ของฉันตั้งแต่แรก!” ดวงตาของฉันเบิกกว้าง หันไปมองจิ่งหานที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... มันไม่มีความรักเหลืออยู่ มีเพียงความเย็นชาที่น่าขนลุก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ติดตามร่วมลุ้นไปกับความร้ายกาจของลู่ลู่และเงื่อนงำครั้งใหญ่นี้นะคะ!