ข่าวลือฉาวต้องจ่ายจบ

"เชิญท่านเข้ามาได้เลยค่ะ... แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่าค่าเสียหายจากการบุกรุกยามวิกาลครั้งนี้ ดิฉันจะคิดดอกเบี้ยเป็นสิบเท่าแน่นอนค่ะ!" สิ้นเสียงประกาศกร้าวของหลินลู่ ประตูไม้สักทองบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท แสงไฟสีส้มสลัวจากโถงทางเดินสาดกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจของหลี่ฮุ่ยหลิง หญิงสาวผู้สวมชุดราตรีแบรนด์เนมราคาแพงแต่กลับมีสภาพยับเยินราวกับวิ่งหนีตายมาตลอดทาง ด้านหลังของหล่อนคือกลุ่มนักข่าวบันเทิงและปาปารัสซี่ที่ถือกล้องพร้อมเลนส์เทเลโฟโต้ตัวยักษ์ ยืนเบียดเสียดแย่งกันกดชัตเตอร์จนเกิดเสียงดังระรัวราวกับสนามรบ "ว피๊ย! ตื่นมาดึกดื่นดื่นป่านนี้ เพราะร้อนตัวจากข่าวฉาวหน้าหนึ่งหรือไงคะ คุณหลินลู่!" หลี่ฮุ่ยหลิงส่งเสียงแหลมสูงด้วยความริษยา ดวงตากลมโตพยายามกวาดมองไปทั่วห้องนอนหรูหราเพื่อหาหลักฐานเด็ด "พวกเราได้รับแจ้งเบาะแสมาว่า คุณแอบลักลอบพาผู้ชายไร้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาเสพสุขในคฤหาสน์ตระกูลหลิน ยามวิกาลแบบนี้... ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงชั่วขณะ นักข่าวกลุ่มนั้นต่างพากันกลั้นหายใจรอรับชมฉากเด็ดของการล่มสลายของอดีตคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้ตกอับ แต่ทว่า... หลินลู่กลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดนอนผ้าไหมสีมุกนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาเวลเวตสีเขียวมรกตอย่างสง่างาม มือเรียวเรียวถือแก้วไวน์แดงแกว่งช้าๆ ปล่อยให้กลิ่นอายความเย่อหยิ่งแผ่ซ่านออกมาจนผู้มาเยือนต้องผะผะแผ่วถอยหลังไปครึ่งก้าว "ไร้ยางอายเหรอคะ?" หลินลู่ระบายยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตคมกริบกวาดมองหน้าแขกไม่速เชิญทีละคน "พวกคุณนี่ขยันขันแข็งเสียจริงนะคะ ดึกดื่นป่านนี้ยังอุตส่าห์วิ่งเต้นรับเศษเงินจากใครบางคนเพื่อมาเหยียบย่ำบ้านคนอื่น... น่าสมเพชเสียจริงค่ะ" "ปากดีไปเถอะค่ะ!" หลี่ฮุ่ยหลิงหน้าเสียไปวูบหนึ่งก่อนจะรีบแก้เก้อด้วยการหันไปพยักพยักพเยิดกับหัวหน้ากองบรรณาธิการสำนักข่าวซุบซิบชื่อดัง "จัดการถ่ายรูปให้หมดค่ะ! เอาให้ชัดๆ ว่าผู้หญิงคนนี้สำส่อนแค่ไหน!" แฟลชจากกล้องนับสิบตัวสาดใส่หลินลู่ไม่ยั้ง แต่ทว่า... ก่อนที่ภาพความอัปยศตามจินตนาการของหลี่ฮุ่ยหลิงจะถูกบันทึกไว้ ประตูห้องนอนชั้นในอีกบานก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของจิ่งหาน ท่านประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นและทรงอำนาจ เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนที่ข้อมือและแผงอกกว้างอันทรงเสน่ห์ หยาดน้ำใสยังคงเกาะพราวอยู่บนเรือนผมสีดำสนิทราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาดๆ ความหล่อเหลาและออร่าความกดดันระดับพรีเมียมที่แผ่ออกมาจากตัวจิ่งหาน ทำให้เหล่าสื่อมวลชนถึงกับอ้าปากค้าง สมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ นี่มัน... ท่านประธานจิ่งผู้ทรงอิทธิพลไม่ใช่หรือไงทำไมเขาถึงมาโผล่อยู่ในห้องนอนของหลินลู่ในยามวิกาลแบบนี้! "เสียงดังหนวกหูจริงนะ" จิ่งหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่าเกรงขาม ดวงตาสีเข้มคมปลาบกวาดมองฝูงชนราวกับพวกมดปลวก ก่อนจะเดินตรงเข้ามาโอบไหล่บางของหลินลู่ไว้อย่างถือวิสาสะ พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ทำเอาคนฟังต้องขนลุกซ่า "ภรรยาครับ... มีแมลงหวี่แมลงวันบินเข้ามาสร้างความรำคาญให้คุณเหรอครับ?" *ภรรยา?!* คำว่า 'ภรรยา' หลุดออกมาจากปากของท่านประธานผู้ไม่เคยชายตานองผู้หญิงคนไหน ทำให้หลี่ฮุ่ยหลิงกรีดร้องในลำคอด้วยความคลุ้มคลั่ง หล่อนชี้หน้าทั้งคู่ด้วยมือที่สั่นเทา "เป็นไปไม่ได้! พวกแก... พวกแกแอบคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่!" หลินลู่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "คบกันตั้งแต่ตอนที่คุณยังวิ่งวุ่นแย่งเศษผู้ชายจากฉันแล้วมั้งคะ... อ้อ ลืมบอกไปค่ะ ข่าวปลอมที่พวกคุณพยายามปั้นแต่งขึ้นมาเมื่อตอนหัวค่ำว่าฉันล้มละลายและถูกเสี่ยแก่ๆ เลี้ยงดูเนี่ย... สนุกมากไหมคะ?" หัวหน้ากองบรรณาธิการสำนักข่าวเริ่มเหงื่อตกพลั่ก เมื่อสัมผัสได้ถึงลางสังข์ไม่ดี "คุณ... คุณหลิน จะทำอะไร..." หลินลู่ไม่ได้ตอบคำถาม หล่อนเพียงแค่ยกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเลขาฯ ส่วนตัวของจิ่งหานที่เดินถือแท็บเล็ตหน้าจอแสดงผลกราฟิกตัวเลขและเอกสารทางกฎหมายปึกใหญ่เข้ามาด้วยท่าทีเร่งรีบ "ท่านประธานครับ... และคุณลู่ ทุกอย่างเรียบร้อยตามคำสั่งแล้วครับ" เลขาฯ โค้งตัวเคารพอย่างนอบน้อมก่อนจะส่งแท็บเล็ตให้หลินลู่ หลินลู่รับมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจอให้ทุกคนได้เห็นตัวเลขมหาศาลบนหน้าจอ หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับกลุ่มนักข่าวด้วยรอยยิ้มของนักล่า "ดิฉันให้เวลาพวกคุณสำนึกผิดสามวินาทีนะคะ..." หลินลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบนริมฝีปากสีแดงสดช่างงดงามราวกับปีศาจสาวพราวเสน่ห์ "วินาทีที่หนึ่ง... ดิฉันได้ทำการซื้อหุ้นใหญ่ของสำนักข่าวพวกคุณทั้งสามแห่งเรียบร้อยแล้วค่ะ ด้วยวงเงินสดเจ็ดหลักแบบไม่ต่อรอง" หลี่ฮุ่ยหลิงหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด "วะ... ว่ายังไงนะ!" "วินาทีที่สอง..." หลินลู่กวาดตามองหน้าทีละคนอย่างใจเย็น "ทีมทนายความของตระกูลจิ่งและตระกูลหลิน ได้ยื่นฟ้องเรียกค่าเสียหายข้อหาหมิ่นประมาท บุกรุก และเผยแพร่ข้อมูลเท็จต่อสำนักงานตำรวจแห่งชาติเรียบร้อยแล้วค่ะ ค่าปรับขั้นต่ำคือคนละสิบล้าน... หวังว่าบัญชีธนาคารของพวกคุณจะมีตัวเลขพอนะคะ" เหล่านักข่าวและปาปารัสซี่ต่างหน้าถอดสี มือไม้สั่นเทาจนกล้องในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น ความโลภที่เคยบังตาถูกความกลัวตายเข้าแทนที่ในพริบตา พวกเขาเริ่มถอยหลังกรูเกลียวพยายามจะวิ่งหนีออกไปทางประตู แต่ทว่า บอดี้การ์ดร่างยักษ์นับสิบชีวิตกลับยืนขวางทางไว้ราวกับกำแพงเหล็ก "และวินาทีที่สาม..." หลินลู่ยกย่องมุมปากขึ้นอย่างเหนือกว่า ก่อนจะกดปุ่มสีแดงบนหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อยืนยันคำสั่งสุดท้าย "ก็คือช่วงเวลาที่พวกคุณ... ต้องชดใช้ความสะใจของดิฉันยังไงล่ะคะ!" เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือของนักข่าวทุกคนดังขึ้นพร้อมกันอย่างกึกก้องราวกับเสียงประสานนรก หน้าจอของพวกเขาทุกคนปรากฏประกาศไล่ออกและหมายศาลคดีอาญาที่ถูกส่งตรงถึงอีเมลส่วนตัวแบบเรียลไทม์ หลี่ฮุ่ยหลิงเข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพง น้ำตาไหลพรากด้วยความสิ้นหวัง หล่อนเงยหน้าขึ้นมองภาพของหลินลู่และจิ่งหานที่ยืนเคียงคู่กันอย่างสง่างามราวกับราชาและราชินีที่กำลังมองลงมาจากบัลลังก์สูงส่ง หลินลู่ย่อตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวเชยคางของหลี่ฮุ่ยหลิงขึ้นมาสบตากับตนเอง แววตาของนางร้ายผู้กลับใจเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและสะใจขั้นสุด "จำไว้นะคะหลี่ฮุ่ยหลิง... เงินอาจจะซื้อความสุขไม่ได้ทุกอย่าง แต่มันสามารถซื้อหัวใจของคนที่คุณรัก และซื้ออิสรภาพของพวกคุณ... จนแทบไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอนเลยล่ะค่ะ" ในจังหวะที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด และทุกคนกำลังจมดิ่งสู่ความสิ้นหวังไร้ทางหนีทีไล่ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของจิ่งหานก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความสะใจตรงหน้า จิ่งหานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว ดวงตาสคมกริบก็หันกลับมามองหลินลู่ด้วยแววตาที่ลึกล้ำยากจะคาดเดา พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของหลินลู่ต้องสะดุดกึกลงทันที "ลู่ลู่ครับ... สายจากต่างประเทศโทรเข้ามา แจ้งว่า 'บุคคลปริศนา' ที่คุณตามหามาตลอดสามปี... เพิ่งแลนดิ้งเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลงที่สนามบินใจกลางเมืองแล้วครับ" หวังว่ารี้ดเดอร์จะสะใจกับความฟาดด้วยเงินแบบนิ่มๆ ของคุณหนูลู่และหมาโบ้จิ่งหานในตอนนี้กันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!