การคุกคามจากมาเฟีย

"แปะ... แปะ... แปะ..." เสียงปรบมือจังหวะเชื่องช้าแต่หนักแน่นดังก้องกังวาน ท่ามกลางความมืดมิดบนลานดาดฟ้าตึกสูงระฟ้า ไฟนีออนสีแดงกะพริบวับวาบสาดส่องเงาร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งที่เพิ่งก้าวพ้นขอบบันไดหนีไฟขึ้นมา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมประดับอยู่บนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ แววตาคู่นั้นจ้องมองมาที่หลินลู่ราวกับราชสีห์กำลังจ้องมองเหยื่อในกรง "ไม่เลวเลยนี่ครับ คุณหลินลู่... อดีตคุณหนูตกอับผู้โง่เขลา ตอนนี้กลับกลายเป็นเศรษฐีพันล้านที่ซื้อได้กระทั่งตึกทั้งตึกในชั่วข้ามคืน ช่างน่าประทับใจเสียจริง" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นจากปากของ 'หรงจิ้ง' เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแห่งเขตตะวันตก ผู้ชายคนนี้คือภัยคุกคามที่หลินลู่พยายามหลบหลีกมาตลอดตั้งแต่ฟื้นความจำ เส้นสายสีเทาและอำนาจมืดในมือของเขาทำให้ตำรวจยังต้องเกรงใจ แต่วันนี้... เขากลับเลือกที่จะมาปรากฏตัวตรงหน้าเธอด้วยตัวเอง พร้อมกับลูกน้องนับสิบคนที่ทยอยก้าวขึ้นมาปิดล้อมทุก The Escape Routes บนดาดฟ้าแห่งนี้จนหมดสิ้น หลินลู่หรี่ตาลงเล็กน้อย ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาคู่สวยเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันอันเป็นเอกลักษณ์ เธอยังคงยืนนิ่งสงบ ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวอย่างที่อีกฝ่ายคาดหวังแม้แต่น้อย มือเรียวบางยกขึ้นจัดปกเสื้อสูทราคาแพงให้สามีหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้างอย่างใจ จิ่งหานขยับตัวเข้ามาบังหน้าภรรยาโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบของท่านประธานหนุ่มทอประกายเย็นเยียบไร้ความกลัว รังสีความกดดันรอบตัวเขาแผ่ขยายออกไปจนทำให้ลูกน้องแถวหน้าของหรงจิ้งต้องผวาถอยหลังไปครึ่งก้าว "ดูเหมือนว่าหรงซื่อ (Hrong Group ในเงามืด) จะว่างงานมากสินะ ถึงได้ลงทุนมาเดินตรวจตึกกลางดึกด้วยตัวเองแบบนี้" หลินลู่เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดอาบยาพิษ "หรือว่าเงินในบัญชีที่ฉันเคยบริจาคตัดหน้าพวกนายเมื่อสัปดาห์ก่อน มันทำให้พวกนายจนตรอกจนต้องมาปล้นชาวบ้านกินกันแน่ล่ะคะ?" คำพูดเยาะเย้ยนั้นทำเอาใบหน้าของหรงจิ้งบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ใครๆ ก็รู้ว่าสัปดาห์ก่อน หลินลู่เพิ่งใช้เงินสดสามร้อยล้านหยวนกว้านซื้อโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่บริษัทใต้ดินของหรงจิ้งหมายปองไว้เพื่อฟอกเงิน แถมยังบริจาคเข้าการกุศลจนหมดเกลี้ยงในนามของเขา เล่นเอามาเฟียใหญ่เสียหน้าจนแทบกระออกเป็นเลือด "ปากกล้าดีนี่คุณหลิน... หวังว่าเวลาที่ฉันฉีกร่างสวยๆ ของเธอเป็นชิ้นๆ เธอจะยังปากดีแบบนี้อยู่หรืองานนี้นะ!" หรงจิ้งคำรามในลำคอ พร้อมกับโบกมือส่งสัญญาณให้ลูกน้องชักอาวุธปืนพกติดเก็บเสียงนับสิบกระบอกเล็งตรงมาที่คนทั้งคู่ บรรยากาศบนดาดฟ้าตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ ลมหนาวพัดกรรโชกแรงจนชายผ้าคลุมไหล่ของหลินลู่ปลิวไสว ทว่าในวินาทีที่วิกฤตถึงขีดสุด หลินลู่กลับหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและเย้ยหยัน จนหรงจิ้งต้องขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "หัวเราะอะไรวะ? หูหนวกหรือไง ถึงไม่รู้ว่าตอนนี้พวกแกกำลังจะกลายเป็นรังผึ้ง!" หรงจิ้งตวาดลั่น "ฉันหัวเราะความโง่เขลาของนายต่างหากล่ะคะ หรงจิ้ง" หลินลู่ก้าวออกมาจากด้านหลังของจิ่งหาน เธอยืดอกขึ้นอย่างสง่างาม เชิดหน้าขึ้นสบตามาเฟียเฒ่าอย่างไม่เกรงกลัว "คิดจริงๆ หรือคะว่า คนอย่างหลินลู่ที่มีเงินซื้อตึกนี้ได้ จะไม่เผื่อทางหนีทีไล่เอาไว้? นายคิดว่าตัวเองฉลาดที่ยกคนมาปิดล้อมตึก แต่ลืมไปหรือเปล่า... ว่าเงินของฉันมันซื้อได้มากกว่าตึก... แต่มันซื้อ 'น่านฟ้า' นี้ได้ทั้งใบต่างหาก!" สิ้นคำพูดของเธอ ทันใดนั้น... เสียงคำรามกึกก้องราวกับพายุเฮอร์ริเคนก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องนามืดมิดเบื้องบน! *ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!* กระแสลมรุนแรงพัดกระหน่ำจนทุกคนบนดาดฟ้าต้องยกแขนขึ้นปัดป้องใบหน้า ไฟสปอตต์ไลท์ทรงพลังสีขาวบริสุทธิ์สี่ดวงจากท้องฟ้าสาดส่องลงมากลางลานดาดฟ้าทันที รัศมีแสงเจิดจ้าทำเอาหรงจิ้งและลูกน้องต้องหรี่ตาลงด้วยความแสบตา เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปสุดหรูหราลำมหึมาสลักโลโก้ตระกูลจิ่งและหลินอย่างชัดเจน กำลังลอยลำนิ่งสนิทอยู่เหนือศีรษะของพวกเขาในระยะห่างเพียงไม่กี่เมตร แรงลมจากใบพัดทรงพลังกดดันจนพวกมาเฟียเซถอยหลังกรูด จิ่งหานหันมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระคนทึ่งและประกายความรักที่ลึกซึ้งจนแทบละลาย เขารู้ว่าภรรยาของเขาเป็นคนรอบคอบ แต่นี่มันเหนือความคาดหมายยิ่งกว่าครั้งไหนๆ บันไดเชือกสีดำสนิทถูกหย่อนลงมาจากประตูเฮลิคอปเตอร์ที่เปิดกว้าง ลมกรรโชกแรงตีเข้าปะทะร่างของทั้งสองคน ทว่าหลินลู่กลับยิ้มกริ่ม เธอหันไปสบตากับสามีด้วยรอยยิ้มซุกซนราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งแกล้งคนสำเร็จ "ท่านประธานจิ่งคะ... รบกวนช่วยนำทางภรรยาคนนี้ขึ้นเครื่องหน่อยได้ไหมคะ พอดีวันนี้ใส่ส้นสูงเดินไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่ค่ะ" หลินลู่เอ่ยเย้าแหย่ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด จิ่งหานไม่รอช้า เขารวบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวด้วยมือข้างเดียวอย่างทะนุถนอม อีกมือชักปืนพกประจำกายออกมายิงสวนขึ้นไปบนฟ้าหนึ่งนัดเพื่อขู่พวกมัน ก่อนจะพุ่งทะยานพาหลินลู่กระโดดคว้าบันไดเชือกท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความโมโหของหรงจิ้งที่พยายามจะยิงสกัดแต่ไม่ทันการณ์ "ยิงมันสิ! อย่าให้พวกมันหนีไปได้!" หรงจิ้งแผดเสียงสั่งลูกน้องอย่างคลุ้มคลั่ง กระสุนปืนนัดแรกพุ่งเฉียดหัวไหล่ของจิ่งหานไปนิดเดียว แต่ความเร็วของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนั้นเหนือกว่ากระสุนปืนหลายเท่าตัวนัก ร่างของทั้งคู่ลอยสูงขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีท่ามกลางแสงไฟนีออนที่กะพริบไล่หลัง หลินลู่หันกลับมามองเบื้องล่างผ่านช่องว่างของบันไดเชือก เธอมองเห็นสีหน้าเขียวคล้ำและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองของหรงจิ้งที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่บนดาดฟ้า ร่างของมาเฟียใหญ่เล็กลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นเพียงจุดดำเล็กๆ ท่ามกลางตึกรามบ้านช่องที่เรียงราย เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ อย่างสะใจในอ้อมแขนของสามีที่โอบกอดเธอไว้แน่นระหว่างที่ตัวลอยอยู่กลางอากาศ ทว่า... ในวินาทีที่เฮลิคอปเตอร์กำลังเร่งเครื่องบินทะยานเข้าสู่เมฆหมอกเพื่อมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อโค้ทของจิ่งหานก็ดังขึ้นแทรกเสียงใบพัด *ติ๊ด... ติ๊ด...* จิ่งหานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหน้าจอ เพียงแค่กวาดสายตาผ่านตัวหนังสือไม่กี่บรรทัด สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและผ่อนคลายเมื่อครู่ของท่านประธานหนุ่มก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดดาร์กมืดลงในทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงอย่างหาได้ยากยิ่ง หลินลู่สังเกตเห็นความผิดปกติ เธอหันไปมองหน้าสามีทันทีด้วยความสงสัย "มีอะไรหรือคะจิ่งหาน? หน้าตาคุณดูไม่ดีเลย" จิ่งหานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ เขากลืนน้ำลายลงคออึดใหญ่ ก่อนจะหันมามองภรรยาด้วยสายตาที่ซับซ้อนจนอ่านไม่ออก น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยเมื่อเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของหลินลู่เย็นเฉียบลงในเสี้ยววินาที "ลู่หลิน... เราไม่ได้ถูกล้อมแค่บนดาดฟ้าตึกนั้น..." จิ่งหานเว้นจังหวะ หายใจเข้าลึกราวกับพยายามรวบรวมสติ "แต่ระบบความปลอดภัยทั้งหมดในคฤหาสน์ของเรา... ถูกแฮกและควบคุมโดยคนคนเดียวกัน... ตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว" [ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจและร่วมเปย์ไปด้วยกันนะคะ!]