ท่านประธานคนนั้น...ทำไมหน้าแดง?

*ติ๊ด!*—เสียงอนุมัติวงเงินมหาศาลดังขึ้นก้องห้องที่เงียบสงบ พร้อมกับหน้าจอสมาร์ทโฟนของหลินลู่ที่ปรากฏตัวเลขยอดเงินคงเหลือซึ่งสعสะท้อนแสงสีทองเรืองรอง ขัดกับบรรยากาศอันอึมครึมของตรอกซอกซอยด้านหลังตึกสำนักงานเก่าๆ แห่งนี้โดยสิ้นเชิง กลิ่นอับชื้นของฝนที่เพิ่งซาลงผสมกับกลิ่นเหล็กขึ้นสนิม ไม่ได้ทำให้คุณหนูลู่ผู้สูงศักดิ์รู้สึกสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนกอดอกด้วยท่าทีสง่างาม ชุดสูทผ้าทวีตสีขาวครีมเข้ารูปขับเน้นรูปร่างเพรียวระหง รองเท้าส้นสูงสีดำเงาวับเหยียบย่ำลงบนพื้นคอนกรีตเปียกชื้นอย่างไม่นึกเสียดาย ขณะที่สายตาคู่คมกริบดั่งพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังร่างสูงโปร่งที่กำลังทรุดตัวลงพิงผนังอิฐสีแดง จิ่งหานในยามนี้ช่างแตกต่างจากภาพท่านประธานผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาในความทรงจำต้นฉบับลิบลับ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยรีดเรียบกริบกลับยับยู่ยี่และเปื้อนคราบโคลนบริเวณชายเสื้อ เส้นผมสีดำสนิทลู่ปรกหน้าผากชื้นเหงื่อ ดวงตาคมกราบที่เคยทอประกายคมปลาบ บัดนี้กลับฉายแววเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ราวกับสัตว์ป่าบาดเจ็บที่พร้อมจะตะปบใครก็ตามที่กล้าเข้ามาใกล้ "ถอยไป" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ยังคงความทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น รอดไรฟันของชายหนุ่ม เขาพยายามยันกายลุกขึ้นยืนด้วยเรียวขายาวที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการหักโหมทำงานติดต่อกันสามวันสามคืนโดยไม่พักผ่อน ไหนจะปัญหาการถูกกลั่นแกล้งจากกลุ่มทุนใหญ่ที่จงใจบีบให้บริษัทสตาร์ทอัพของเขาต้องล้มละลายในชั่วข้ามคืน หลินลู่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกสนุก มุมปากอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงกุหลาบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะเย้ยถากถางเหมือนในอดีต แต่เป็นรอยยิ้มของ "นักล่า" ผู้ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู "สภาพดูไม่จืดเลยนะคะ ท่านประธานจิ่งคนเก่ง" หลินลู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ จงใจก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* ราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังเวลาของเขา จิ่งหานขมวดคิ้วแน่น ปรับโฟกัสสายตาที่เริ่มพร่ามัวเพื่อมองผู้หญิงตรงหน้าให้ชัดเจน หลินลู่—คุณหนูตระกูลหลินผู้เอาแต่ใจและเคยตามตื๊อเขาอย่างน่ารำคาญในอดีต ผู้หญิงที่เขาเคยปรายตามองด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ เหตุใดวันนี้แววตาคู่นั้นถึงไม่มีความหลงใหลโง่เขลาหลงเหลืออยู่เลย กลับกัน... มันเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทรงพลัง และประกายระยิบระยับของความร่ำรวยที่สาดส่องจนแสบตา "ถ้าคุณมาเพื่อหัวเยาะเย... เชิญกลับไปซะ ผมไม่มีเวลามาเล่นละครตบตาอะไรกับคุณ" จิ่งหานแค่นหัวเราะในลำคอ พยายามฝืนเดินเลี่ยงผ่านเธอไป แต่ทว่า... *พรึบ!* แผ่นกระดาษปึกใหญ่ถูกโยำลงตรงหน้า ร่วงหล่นลงพื้นกระจัดกระจาย ท่ามกลางหยาดน้ำฝนที่ยังคงหยดลงมาจากชายคา มันคือ "สัญญาว่าจ้างพิเศษ" ที่เพิ่งถูกร่างและพิมพ์ออกมาจากเครื่องพิมพ์พกพาในรถหรูของเธอเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา "ละครตบตาอะไรกันคะ? ดิฉันพูดจริงทำจริงต่างหาก" หลินลู่ก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "บริษัทเทคโนโลยีของคุณกำลังจะล้มละลาย หนี้สินสามสิบล้านหยวนกำลังจะถูกฟ้องล้มละลายในอีกสี่สิบแปดชั่วโมงข้างหน้า พนักงานทุกคนลาออกหมดแล้ว เหลือแค่คุณคนเดียวที่ยังดื้อรั้นกอดซากโปรเจกต์นี้ไว้... ฉันพูดถูกไหมคะ?" ร่างสูงชะงักกึก ดวงตาคมกวาดมองเอกสารบนพื้น หัวใจกระตุกวูบ ข้อมูลพวกนี้เป็นความลับขั้นสุดยอด มีเพียงเขากับทนายความส่วนตัวเท่านั้นที่รู้ เหตุใดผู้หญิงคนนี้ถึงรู้ทะลุปรุโปร่งราวกับไปนั่งอยู่ในหัวใจเขา? "คุณต้องการอะไรจากผม?" จิ่งหานกัดฟันกรวด ฝืนข่มความอ่อนแอแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้น พยายามค้นหาเจตนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มพรายของเธอ "ไม่อะไรมากหรอกค่ะ..." หลินลู่ก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าและวานิลลาลอยละลิ่วเข้าจมูกของชายหนุ่ม ขัดแย้งกับกลิ่นอับชื้นรอบตัวอย่างสิ้นเชิง นิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือหนังสีดำเอื้อมขึ้นไปแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ของเขาอย่างถือวิสาสะ จิ่งหานสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการป้องกันตัวสั่งให้ถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังอิฐเย็นเฉียบเสียแล้ว ลมหายใจของเขาติดขัดชั่วขณะเมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบนั้นลากไล้ผ่านแผงอกผ่านเนื้อผ้าเบาๆ "ดิฉันสนใจโปรเจกต์ AI โลจิสติกส์ที่คุณกำลังพัฒนาอยู่..." หลินลู่กระซิบชิดริมหูของเขา น้ำเสียงหวานหยดย้อยแต่ทรงพลังอำนาจ "และดิฉันยินดีจะ 'เปย์' ให้คุณ... หนี้สามสิบล้าน? จ่ายให้ครบจบในวันนี้ เงินทุนวิจัยอีกห้าร้อยล้าน? โอนเข้าบัญชีบริษัทคุณภายในสิบนาทีนี้ถ้าคุณพยักหน้า..." จิ่งหานเบิกตากว้าง หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นเรื่องเงินทุน แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายและข้อเสนอที่บ้าคลั่งเกินกว่ามนุษย์ปกติจะเอ่ยปากพูดออกมา "คุณบ้าไปแล้วหรือไง หลินลู่? ห้าร้อยล้านไม่ใช่เศษเงินนะ!" เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงสติกลับมาท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มร้อนรุ่มแปลกๆ "สำหรับคนอื่นอาจจะใช่... แต่สำหรับฉัน มันเป็นแค่เศษเงินทอนจากการช็อปปิ้งแก้เบื่อค่ะ" หลินลู่ผละตัวออกมายืนกอดอกมองเขาด้วยรอยยิ้มเหนือชั้น เธอปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนไหล่ของตัวเองเบาๆ "เงื่อนไขมีอยู่ข้อเดียว... เซ็นสัญญาฉบับนี้ แล้วมาเป็นลูกน้อง... อ้อ ไม่สิ มาเป็น 'คนสนิท' ใต้สังกัดของฉันซะดีๆ" จิ่งหานก้มมองสัญญาบนพื้น มือหนากำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนตามขอบขมับ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ทางเลือกตรงหน้ามีเพียงความตายทางธุรกิจกับความอับอายที่ต้องยอมสยบให้ผู้หญิงที่เขาเคยปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ทว่า... ในวินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะเอ่ยปากปฏิเสธศักดิ์ศรีเฮงซวยนี่ทิ้งไป เสียงแจ้งเตือนข้อความจากธนาคารบนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างรุนแรง *ติ๊ด!*—ไม่ใช่เสียงจากโทรศัพท์ของเขา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนจากหน้าจอแท็บเล็ตหรูในมือของบอดี้การ์ดร่างยักษ์ของหลินลู่ที่ยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกล หน้าจอแสดงผลยอดโอนเงินจำนวน "ห้าร้อยล้านหยวน" เข้าสู่บัญชีบริษัทของจิ่งหานเรียบร้อยแล้วโดยไม่ต้องรอให้เขาเซ็นชื่อลงในกระดาษด้วยซ้ำ! ดวงตาของจิ่งหานเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าคมคายที่เคยซีดเซียวบัดนี้เริ่มมีเลือดฝาดสูบฉีดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนลามเลียไปถึงใบหูและพวงแก้มสากอย่างปิดไม่มิด ท่านประธานหนุ่มผู้เย็นชาและไม่เคยสะท้อนอารมณ์ใดๆ ให้ใครเห็น บัดนี้กลับยืนหน้าแดงก่ำด้วยความรู้สึกท่วมท้นระหว่างความตกใจ ความอัปยศ และ... ความสั่นไหวลึกๆ ในทรวงอก หลินลู่โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดของเขาอีกครั้ง น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยความเย้ายวนใจที่ทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ "ยินดีด้วยนะคะ ท่านประธานจิ่ง... ตอนนี้ตัวคุณและบริษัทของคุณ เป็น 'ของฉัน' อย่างสมบูรณ์แบบแล้วค่ะ" *กรี๊ดดด เปย์หนักขนาดนี้ใครจะอดใจไหว! ฝากกดหัวใจและติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนค่ะ!*