งานเลี้ยงฉลองที่เต็มไปด้วยคมมีด

“หลักฐานอันใดหรือเพคะ ที่กุ้ยเฟยทรงเชื่อมั่นนักหนาว่ามันจะเด็ดหัวหม่อมฉันให้หลุดจากบ่าได้ในค่ำคืนนี้?” สุ้มเสียงของหลินเฟยหลันราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วตำหนักกลาง นางไม่ได้คุกเข่าลงตามวิสัยผู้ที่กำลังถูกกล่าวหา กลับยืนตระหง่านดุจดอกบัวขาวที่เบ่งบานท่ามกลางพายุฝน ดวงตาหงส์คู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของฮ่องเต้เฉินหยวนที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินสลัก ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงฉลองที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงดนตรีและรอยยิ้ม กลับเงียบกริบจนได้ยินเสียงเปลวเทียนวูบไหว สนมกุ้ยเฟยในชุดฉลองพระองค์สีแดงสดปักลายหงส์ทองนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างกายฮ่องเต้ มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสมเพช ในมือถือม้วนกระดาษเก่าคร่ำที่ดูเหมือนจะเป็นจดหมายลับ “หลินเฟยหลัน... เจ้าช่างปากกล้าไม่เปลี่ยน” กุ้ยเฟยแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดม้วนกระดาษนั้นลงบนโต๊ะไม้กฤษณา “จดหมายฉบับนี้ลงนามโดยบิดาของเจ้า ที่ติดต่อกับแคว้นศัตรูเพื่อขอสนับสนุนกำลังพลยึดอำนาจ ทั้งประทับตราประจำตระกูลหลินชัดเจน เจ้าจะแก้ตัวว่าอย่างไร?” เสียงฮือฮาดังขึ้นจากเหล่าขุนนางที่ร่วมงาน หลินเฟยหลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาของนางไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางก้าวเท้าออกมาข้างหน้าช้าๆ กระโปรงผ้าไหมสีอ่อนลากผ่านพื้นหินอ่อนไร้ซึ่งเสียงสะดุด “ประทับตรางั้นหรือเพคะ?” เฟยหลันเอ่ยพลางเหยียดยิ้ม “น่าขันนัก หากบิดาของหม่อมฉันคิดจะก่อกบฏจริง เหตุใดต้องใช้ตราประจำตระกูลที่สืบทอดกันมาแต่บรรพบุรุษเพื่อมัดคอตัวเองเล่า? หรือว่ากุ้ยเฟยทรงคิดว่า ตระกูลหลินที่ซื่อสัตย์ต่อราชวงศ์เฉินมาสามชั่วอายุคน จะโง่เขลาถึงขั้นทิ้งหลักฐานไว้ให้ผู้คนเอาไปป้ายสีได้ง่ายดายถึงเพียงนี้?” “เจ้าหมายความว่าข้าใส่ร้ายเจ้า?” กุ้ยเฟยลุกพรวดขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ “หม่อมฉันไม่ได้กล่าวเช่นนั้นเพคะ หม่อมฉันเพียงแค่สงสัยว่า... หากจดหมายฉบับนี้เป็นของจริง เหตุใดหมึกที่ใช้เขียนถึงยังดูสดใหม่ราวกับเพิ่งเขียนเสร็จไม่กี่ชั่วยามที่แล้ว ทั้งที่บิดาของหม่อมฉันจากไปนานถึงสามปี” ฮ่องเต้เฉินหยวนที่นิ่งเงียบมาตลอดกาล ขยับพระวรกายเล็กน้อย สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปที่จดหมายบนโต๊ะ ความระแวงในดวงตาพระองค์มิได้ลดน้อยลง แต่มันเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายจากการเพ่งเล็งเฟยหลัน ไปยังกุ้ยเฟยแทน “กุ้ยเฟย” สุรเสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้ดังขึ้น กดดันจนคนทั้งห้องต้องก้มหน้า “เจ้าได้จดหมายฉบับนี้มาจากที่ใด?” กุ้ยเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มมั่นใจเริ่มสั่นคลอน “หม่อมฉัน... หม่อมฉันได้มาจากสายลับที่แฝงตัวอยู่ในบ้านพักเดิมของตระกูลหลินเพคะ ฝ่าบาท!” “สายลับงั้นหรือ?” เฟยหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนกุ้ยเฟยรู้สึกหนาวสันหลัง “น่าแปลกใจนักที่สายลับผู้นั้นช่างขยันขันแข็ง ขุดหาสมบัติที่ไม่มีจริงขึ้นมาได้ แต่กุ้ยเฟยเพคะ... ในเมื่อพระองค์ทรงมั่นใจในหลักฐานนี้ หม่อมฉันขออนุญาตพิสูจน์ความจริงได้หรือไม่?” เฟยหลันไม่รอคำอนุญาต นางหยิบถ้วยสุราบนโต๊ะข้างๆ ขึ้นมา แล้วเทลงบนกระดาษจดหมายนั้นต่อหน้าทุกคน ของเหลวสีใสซึมลึกเข้าไปในเนื้อกระดาษ ทันใดนั้น ตัวอักษรสีดำที่เคยคมชัดก็เริ่มละลายและจางหายไปจนกลายเป็นเพียงกระดาษเปล่าที่มีคราบน้ำหมึกเลอะเทอะ “นี่มันอะไรกัน!” กุ้ยเฟยอุทานเสียงหลง “นี่คือกลวิธี ‘หมึกร่องหน’ ของสำนักพยัคฆ์ทมิฬเพคะ หากเขียนด้วยยางไม้ชนิดหนึ่ง มันจะแสดงผลได้เพียงสามชั่วยามก่อนจะระเหยไปเอง แต่หากนำน้ำหมึกธรรมดามาทับไว้ จะทำให้ดูเหมือนจดหมายเก่าได้เพียงชั่วคราว” เฟยหลันขยับเข้าไปใกล้กุ้ยเฟยจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลัง “และน้ำหมึกชนิดนี้... หม่อมฉันจำได้ว่าในวังหลวงมีเพียงตำหนักของกุ้ยเฟยเท่านั้นที่มีผู้ส่งมอบเข้ามาเป็นบรรณาการพิเศษจากแดนไกล” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณฮ่องเต้เฉินหยวนทรงวางจอกสุราลงเบาๆ ทว่าเสียงกระทบไม้กลับดังก้องราวกับเสียงประกาศิตแห่งความตาย พระองค์หันไปมองกุ้ยเฟยด้วยสายตาที่เย็นชาจนถึงขั้วหัวใจ “กุ้ยเฟย... เจ้าจะอธิบายเรื่องน้ำหมึกบรรณาการพิเศษนี้ว่าอย่างไร?” กุ้ยเฟยใบหน้าซีดเผือด นางอ้าปากค้างแต่ไม่มีคำใดหลุดออกมา ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจเบื้องหน้า ทว่าในวินาทีที่วิกฤตกำลังจะจบลงด้วยการเพลี่ยงพล้ำของกุ้ยเฟย เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์หลวงนับสิบก็ดังขึ้นพร้อมกับการพังประตูตำหนักเข้ามา ชายผู้หนึ่งในชุดเกราะเปื้อนเลือดก้าวเข้ามาท่ามกลางความตกตะลึง เขาคุกเข่าลงต่อหน้าฮ่องเต้ก่อนจะประกาศเสียงดัง “ฝ่าบาท! กองกำลังทหารที่ชายแดนตะวันออกถูกตีแตกพ่ายแล้ว และแม่ทัพใหญ่ผู้ดูแลค่าย... คือคนของสกุลหลิน!” หลินเฟยหลันหัวใจหล่นวูบ นางหันไปมองฮ่องเต้ที่บัดนี้แววตาเปลี่ยนไปเป็นความเคียดแค้นอย่างสุดซึ้ง ราวกับหมากในกระดานที่นางวางไว้อย่างดีถูกมือมืดบางอย่างปัดจนพังทลายลงในชั่วพริบตา จากไป๋เหลียนฮวา: ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้มาด้วยกันนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!