แผนซ้อนแผน

"ใครเป็นคนส่งเจ้ามา... กุ้ยเฟย หรือว่าตัวเจ้าเองที่โง่เขลาถึงขั้นคิดจะสังหารนางสนมในเขตพระราชฐานชั้นในโดยลำพัง?" เสียงของหลินเฟยหลันราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยไอสังหาร นางนั่งพิงเสาระเบียงทางเดินที่เงียบสงัด มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่หัวไหล่ซึ่งถูกคมกระบี่อาบยาพิษกรีดผ่าน เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมเปื้อนอาภรณ์สีม่วงอ่อนจนเป็นดวงกว้าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่ประสาทสัมผัส แต่นางกลับยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้ราวกับรูปสลัก มือสังหารในชุดดำสนิทชะงักงัน แววตาภายใต้ผ้าคลุมหน้าวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาอีกครั้งราวกับสัตว์ป่าที่จนตรอก เฟยหลันไม่ได้ถอยหนี แต่นางเหวี่ยงถุงหอมที่เตรียมไว้ในแขนเสื้อออกมาอย่างแม่นยำ ผงสีขาวละเอียดกระจายฟุ้งเข้าสู่ดวงตาของมัน มือสังหารร้องลั่นด้วยความแสบร้อนขณะที่ความระส่ำระสายเข้าครอบงำ ทว่าก่อนที่มันจะทันได้ตั้งตัว เฟยหลันกลับเป็นฝ่ายพุ่งเข้าใส่เสียเอง นางไม่ได้ใช้กระบี่ แต่ใช้นางพญาผึ้งหยกปลายแหลมทิ่มแทงเข้าที่จุดตายบนต้นคออย่างเด็ดขาดและแม่นยำ ร่างนั้นทรุดฮวบลงแทบเท้า เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังก้องกังวานมาจากมุมมืดของสวนท้อ "เจ้าช่างกล้านัก... หญิงสาวที่ควรมองหาที่หลบภัย กลับกลายเป็นผู้ลากเหยื่อมาติดกับเอง" ฮ่องเต้เฉินหยวนปรากฏกายขึ้นภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ดวงตาคมกริบของพระองค์จับจ้องมาที่เฟยหลันด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งความขุ่นเคืองและความชื่นชมที่สลับซับซ้อน พระองค์ก้าวเข้ามาใกล้ แววตาหยุดลงที่รอยเลือดบนหัวไหล่นาง เฟยหลันย่อกายลงทำความเคารพอย่างยากลำบาก ลมหายใจของนางเริ่มติดขัดจากฤทธิ์พิษที่แทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด "หม่อมฉันเพียงแค่... ถวายความปลอดภัยให้แก่ฝ่าบาทเพคะ หากคนพวกนี้มุ่งเป้ามาที่หม่อมฉัน ก็ย่อมหมายความว่าที่ประทับของฝ่าบาทปลอดภัยขึ้นอีกขั้นหนึ่ง" "เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าใช้ชีวิตของตัวเองเป็นเหยื่อล่อ?" เฉินหยวนขมวดคิ้วแน่น มือหนาคว้าข้อมือนางไว้ก่อนจะตวัดร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางทำให้พระองค์ใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก "เจ้ามันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว เฟยหลัน!" "หากไม่เสี่ยง... หม่อมฉันก็คงไม่ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของ 'สุนัขรับใช้' ที่กุ้ยเฟยซ่อนไว้ในวังหลวงหรอกเพคะ" เฟยหลันเอ่ยพลางยิ้มมุมปากอย่างอ่อนแรง สายตาของนางปะทะเข้ากับสายตาของฮ่องเต้ที่ดูจะเดือดดาลยิ่งขึ้น "เจ้าคิดหรือว่าข้าไม่รู้ว่ากุ้ยเฟยอยู่เบื้องหลัง? แต่เจ้าควรจะแจ้งข้า ไม่ใช่มาจบลงด้วยสภาพปางตายเช่นนี้!" "เพราะฝ่าบาทมีใจเมตตากับนาง... หม่อมฉันจึงต้องเป็นผู้ลงมือขุดรากถอนโคนด้วยตนเองเพคะ" เฟยหลันเงยหน้ามองพระองค์ น้ำเสียงของนางแผ่วเบาลงแต่ทว่าเด็ดขาด "หากวันนี้หม่อมฉันต้องสิ้นใจ อย่างน้อยชื่อเสียงของกุ้ยเฟยก็คงจะด่างพร้อยไปตลอดกาล เพราะคนของนางมาสังหารสนมที่เพิ่งได้รับการโปรดปราน... นี่ไม่ใช่ทางเลือกที่เลวร้ายนัก สำหรับคนที่ไม่มีอะไรจะเสียอย่างหม่อมฉัน" ความเงียบเข้าปกคลุมสวนท้อในยามค่ำคืน เฉินหยวนจ้องมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยความตกตะลึง ในแววตาของนางไม่มีความกลัวตาย มีเพียงความแค้นที่ฝังลึกราวกับรากไม้ที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจถอนออกได้ "เจ้าต้องการอะไรกันแน่ เฟยหลัน? อำนาจ? ตำแหน่ง? หรือแค่ความสะใจที่ได้ทำลายผู้ที่ทำร้ายเจ้า?" เฟยหลันแค่นยิ้มก่อนที่สติของนางจะดับวูบลง "หม่อมฉันต้องการเพียง... ความยุติธรรมที่วังหลวงแห่งนี้ไม่มีให้เพคะ" ขณะที่เฉินหยวนอุ้มร่างของเฟยหลันมุ่งหน้าสู่ตำหนักบรรทม สายตาของพระองค์เหลือบไปเห็นป้ายหยกเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้ศพมือสังหาร ป้ายหยกสีเขียวมรกตที่มีสัญลักษณ์ 'อสรพิษพันกิ่งหลิว' ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ลับของตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่พระองค์คิดว่าถูกกวาดล้างไปหมดสิ้นแล้วเมื่อสิบปีก่อน ทว่าในวินาทีที่พระองค์กำลังจะก้มลงหยิบป้ายหยกนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเหล่าองครักษ์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ แต่คนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่องครักษ์รักษาพระองค์ หากแต่เป็นสนมกุ้ยเฟยที่ใบหน้าซีดเผือด นางมองภาพฮ่องเต้ที่อุ้มเฟยหลันไว้ในอ้อมกอดด้วยสายตาที่แตกสลาย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้นัยน์ตาของเฉินหยวนเบิกกว้างขึ้นทันที "ฝ่าบาท... หญิงนางนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พระองค์คิด นางคือคนของ 'ตระกูลที่ถูกลบชื่อ' ผู้นั้น... และสิ่งที่นางทำในวันนี้ คือแผนการขั้นสุดท้ายที่จะทำให้พระองค์ต้องสูญเสียทุกอย่าง!" ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าผู้อ่านทุกท่านจะตกหลุมรักความเด็ดเดี่ยวของเฟยหลันไปพร้อมๆ กันนะคะ หวังว่าจะติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ