ดอกไม้อาบยาพิษ

“น้องหญิง... เจ้าทำได้ดีมาก” สุรเสียงทุ้มต่ำของฝ่าบาทเฉินหยวนยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลินเฟยหลัน แม้ในยามที่ร่างสูงโปร่งของพระองค์จะเสด็จจากตำหนักไปนานแล้ว ทว่าประโยคนั้นหาใช่คำชมเชยที่น่าปลาบปลื้มใจไม่ หากแต่เป็นคำประกาศิตที่กรีดลงบนรอยแผลเก่าที่ยังไม่หายดี มันคือการตอกย้ำว่าหมากตัวนี้... กำลังถูกลากเข้าสู่กลางกระดานที่เปื้อนเลือด เฟยหลันยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานเก่า มือเรียวบางที่สั่นเทาเล็กน้อยหยิบกริชเล่มเล็กขึ้นมาปาดผ่านกลีบดอกโบตั๋นสีแดงสดในแจกันจนขาดวิ่น กลิ่นหอมฟุ้งของดอกไม้ในยามค่ำคืนนี้ช่างอบอวลจนน่าเวียนหัว กลิ่นของมันหอมหวานจนผิดปกติ... หอมจนเหมือนกับจะกลบเกลื่อนกลิ่นคาวเลือดที่กำลังจะตามมา “นางกำนัลในตำหนักกุ้ยเฟยเป็นคนนำมามอบให้ด้วยตนเองหรือ?” เฟยหลันเอ่ยถามโดยไม่หันกลับไปมองหญิงรับใช้คนสนิทที่ยืนตัวสั่นอยู่เบื้องหลัง “เพคะ... เป็นขันทีคนสนิทของกุ้ยเฟยนำมามอบให้ บอกว่าเป็นรางวัลที่ท่านได้รับความโปรดปรานในวันนี้” มุมปากของเฟยหลันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ นางวางกริชลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง เสียงโลหะกระทบไม้ดังกังวานในความเงียบสงัด ความหวาดระแวงไม่ใช่สิ่งที่นางคุ้นเคย แต่ความตายต่างหากที่นางรู้จักมันดีพอๆ กับลมหายใจเข้าออก ในขณะที่เฟยหลันกำลังจะขยับกายไปปิดหน้าต่าง เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่พยายามเก็บซ่อนความเร็วก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอกตำหนัก ทักษะการฟังของนางที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักในอดีตทำให้รับรู้ได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่ฝีเท้าขององครักษ์รักษาการณ์ นางทรุดตัวลงหลบหลังฉากกั้นไม้ฉลุอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายสังหารโชยมาพร้อมกับสายลมที่วูบไหวผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามาดั่งภูตผี ในมือถืออาวุธยาววาววับ มันมุ่งตรงไปยังแท่นบรรทมของนางทันทีโดยไม่รีรอแม้แต่น้อย เฟยหลันขบกรามแน่น หัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงแต่ทว่ามั่นคง นางรู้ดีว่าหากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ตระกูลหลินจะต้องดับสูญลงในค่ำคืนนี้ “ช้าไปหน่อยนะ” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังมาจากมุมมืด นักฆ่าชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันขวับกลับมาพร้อมฟาดดาบลงยังทิศทางของเสียง ทว่าเฟยหลันไวกว่า นางฉวยจังหวะที่มันเสียหลักจากการเหวี่ยงดาบเข้าประชิดตัว ใช้เข็มเงินที่แอบซ่อนไว้ในมวยผมแทงเข้าที่จุดประสาทบริเวณต้นคอของมันอย่างแม่นยำ “ใครส่งเจ้ามา?” นางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ใช้น้ำหนักตัวกดทับร่างของมันไว้กับพื้น นักฆ่าผู้นั้นไม่ตอบ มันกลับกระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะกัดฟันกรอดแล้วขยับกรามเพื่อเคี้ยวสิ่งที่ซ่อนอยู่ในปาก เฟยหลันเบิกตากว้าง นางรีบกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาเพื่อขัดขวางการกลืนยาพิษ แต่มันสายเกินไป เลือดสีดำคล้ำเริ่มไหลซึมออกมาจากมุมปากของนักฆ่า แววตาของมันเลื่อนลอยก่อนจะสิ้นใจไปในทันที เฟยหลันลุกขึ้นยืนพลางหอบหายใจถี่ สายตามองสำรวจร่างที่ไร้วิญญาณบนพื้นด้วยความชิงชัง นี่คือเครื่องพิสูจน์ว่ากุ้ยเฟยไม่ได้ใจเย็นอย่างที่ทุกคนคิด นางเริ่มจะขยับตัวแรงขึ้นจนศัตรูต้องเริ่มลงมือตัดไฟแต่ต้นลม ทว่า... ในวินาทีที่นางจะเรียกคนเข้ามาจัดการศพ กลิ่นหอมของดอกโบตั๋นในแจกันกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนนางเริ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะ เฟยหลันกวาดสายตามองไปรอบห้องอีกครั้ง ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง หรือว่าการลอบสังหารนี้จะเป็นเพียงฉากหน้า? ดอกไม้ในแจกันนั้นไม่ได้มีไว้เพื่อความสวยงาม แต่มันมีไว้เพื่อกระจายไอระเหยของพิษที่ออกฤทธิ์ช้า เมื่อผสมเข้ากับควันธูปที่จุดไว้ในห้อง... มันคือสูตรสังหารที่ไร้ร่องรอยที่สุด นางพยายามจะก้าวขาเดินไปยังประตู แต่เรี่ยวแรงกลับค่อยๆ สูญหายไป ราวกับถูกสูบออกไปจากร่างกาย ทันใดนั้น ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์หลวงนับสิบ ฮ่องเต้เฉินหยวนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู สายตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องที่วุ่นวาย ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของนางที่ทรุดฮวบลงกับพื้น “เฟยหลัน!” พระองค์พุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่นางไว้ สีหน้าของฮ่องเต้ดูตกตะลึงอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน เฟยหลันเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผู้เป็นดั่งท้องฟ้าของแผ่นดิน ก่อนจะเห็นความผิดปกติที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น... ในมือของเฉินหยวนถือซองจดหมายฉบับหนึ่งที่มีตราประทับของนางปรากฏอยู่เด่นชัด ทั้งที่นางไม่เคยเขียนมันขึ้นมา “เจ้ากล้าดียังไงถึงวางแผนสังหารตัวเองเพื่อป้ายสีกุ้ยเฟย?” สุรเสียงที่เย็นชาจนน่าใจหายทำให้นางชะงักไป “ในเมื่อเจ้าเลือกทางนี้... ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะส่งเจ้าเข้าคุกหลวง” เฟยหลันเบิกตากว้าง ท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ เข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ นางเข้าใจแล้วว่านี่ไม่ใช่แค่การลอบสังหาร แต่มันคือการวางกับดักที่ซ้อนทับกันถึงสองชั้น... และผู้ที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่าง อาจจะไม่ใช่คนเดียวกับที่นางคิดไว้ตั้งแต่ต้น ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวต่อไปของเฟยหลันนะคะ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านกันมาถึงตอนที่ 11 ค่ะ