การเลื่อนขั้นที่ไม่คาดฝัน

“ฝ่าบาท... การประทานรางวัลที่เกินควรแก่สตรีเพียงหนึ่งเดียว ท่ามกลางเหล่าสนมที่รับใช้เบื้องพระพักตร์มานานนับปี พระองค์ทรงแน่ใจแล้วหรือเพคะว่านี่คือ ‘รางวัล’ หาใช่ ‘คำพิพากษา’?” สุ้มเสียงของสนมกุ้ยเฟยหวานหยดดุจน้ำผึ้งอาบยาพิษ ทว่าดวงตาเรียวคมของนางกลับจ้องมองป้ายหยกประจำตำแหน่ง ‘สนมชั้นผู้น้อย’ ในมือของหลินเฟยหลันราวกับจะใช้สายตานั้นกรีดผิวหนังของอีกฝ่ายให้เป็นแผลฉกรรจ์ ภายในห้องโถงพระราชฐานชั้นใน อากาศดูจะเบาบางลงอย่างน่าประหลาด กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่กลับชวนให้รู้สึกอึดอัดดั่งมดลูกของงูเหลือมที่กำลังบีบรัดเหยื่อ หลินเฟยหลันยืนนิ่งดุจรูปปั้นหยก นางไม่ได้ก้มหน้าหลบสายตาอาฆาตเหล่านั้น ทว่ากลับหมุนป้ายหยกในมือเล่นช้าๆ ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบาที่มุมปาก “สนมกุ้ยเฟยกล่าวเกินไปแล้วเพคะ” เฟยหลันเอ่ยตอบ เสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น แต่กังวานชัดเจนในความเงียบ “ตำแหน่งนี้มิใช่รางวัลสำหรับความโปรดปราน แต่เป็นเครื่องยืนยันว่า... สิ่งใดที่ควรเป็นของใคร ในที่สุดย่อมคืนสู่เจ้าของที่แท้จริง ไม่ว่าผู้นั้นจะพยายามกอดกุมมันไว้นานเพียงใดก็ตาม” ฮ่องเต้เฉินหยวนที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ไม้จันทน์หอมทรงวางถ้วยชาลง เสียงกระทบของกระเบื้องเคลือบดังก้องไปทั่วห้อง พระองค์ทอดพระเนตรการปะทะด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มุมพระโอษฐ์ยกขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังทอดพระเนตรการแสดงงูสู้กับพังพอนที่น่าสนใจที่สุดในรอบปี “เจ้าจะบอกว่า...” ฮ่องเต้เฉินหยวนตรัสขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ “สิ่งที่เจ้าได้รับมาในวันนี้ คือสิ่งที่เคยสูญหายไปจากครอบครัวของเจ้าอย่างนั้นหรือ เฟยหลัน?” เฟยหลันย่อกายลงต่ำทว่าแววตากลับแน่วแน่ “ฝ่าบาททรงพระปรีชาเหนือผู้ใด เพลิงที่เคยเผาผลาญจวนสกุลหลินให้เหลือเพียงเถ้าถ่าน บัดนี้ลุกโชนขึ้นใหม่ในใจของหม่อมฉัน มิใช่เพื่อล้างแค้นด้วยเลือด แต่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่ถูกป้ายสีให้เป็นกบฏเพคะ” คำว่า ‘กบฏ’ ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางห้องโถง สนมกุ้ยเฟยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะแผ่วเบา “ทวงคืนความยุติธรรม? เจ้ามันก็แค่สตรีที่ปีนป่ายขึ้นมาด้วยเล่ห์เหลี่ยมของความงาม ตำแหน่งชั้นผู้น้อยนี้มีค่าพอจะเปลี่ยนประวัติศาสตร์ราชสำนักเชียวหรือ” “บางครั้ง...” เฟยหลันก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างระหงดูสง่างามทว่าแฝงไปด้วยรัศมีที่ไม่มีใครกล้าสบตา “หมากเพียงตัวเดียวที่ถูกมองข้าม ก็สามารถล้มกระดานทั้งกระดานได้ หากมันรู้ว่าควรเดินในจังหวะใดเพคะ” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เฟยหลันรู้ดีว่าการยอมรับการเลื่อนขั้นครั้งนี้ไม่ใช่แค่การก้าวขึ้นสู่จุดที่สูงขึ้นในวังหลัง แต่มันคือการประกาศสงครามกับกุ้ยเฟยอย่างเปิดเผย การเป็น ‘สนมชั้นผู้น้อย’ อาจดูต่ำต้อยในสายตาผู้อื่น แต่มันมอบ ‘สิทธิ์’ ในการเข้าถึงเอกสารลับและการขยับขยายเครือข่ายภายในวังที่นางเฝ้ารอมานาน ฮ่องเต้เฉินหยวนทรงลุกขึ้นจากบัลลังก์ พระองค์เสด็จลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเฟยหลัน กลิ่นกำยานจางหายไปแทนที่ด้วยกลิ่นไม้สนที่ติดอยู่บนฉลองพระองค์ของชายผู้กุมชะตาแผ่นดิน เขาโน้มพระวรกายลงมากระซิบข้างหูของนาง แรงกดดันจากไอสังหารที่แผ่ออกมาทำให้ผู้ที่อยู่โดยรอบต้องก้มหน้าหลบ “หากเจ้าเป็นหมากที่เดินผิดพลาดเพียงตาเดียว... ข้าจะบดขยี้เจ้าด้วยมือของข้าเอง ไม่ใช่เพราะความแค้นของสกุลหลินที่เจ้าหอบหิ้วมา แต่เพราะข้าเกลียดที่สุดคือการถูกหักหลังโดยคนที่ข้า ‘อนุญาต’ ให้เข้าใกล้ตัว” เฟยหลันเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรดำมืดคู่นั้น แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความท้าทายที่จุดติดไฟขึ้น “หากฝ่าบาททรงต้องการหมากที่ซื่อสัตย์ หม่อมฉันคงไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนักเพคะ... แต่หากฝ่าบาททรงต้องการหมากที่จะนำชัยชนะมาสู่พระองค์ไม่ว่าจะแลกด้วยสิ่งใด หม่อมฉันคือตัวเลือกเดียวที่พระองค์มี” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีประจำพระองค์ก็ดังแทรกเข้ามาอย่างเสียมารยาท เขาคุกเข่าลงแทบพื้นด้วยท่าทางตื่นตระหนกจนตัวสั่นเทา “ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ... กองศพในสุสานหลวงถูกรื้อค้น และพบ... พบตราประทับลับที่หายไปของอดีตแม่ทัพหลินในพกของศพนิรนาม!” สีหน้าของฮ่องเต้เฉินหยวนเปลี่ยนไปในทันที ขณะที่สนมกุ้ยเฟยเบิกตากว้างด้วยความตกใจที่ปิดไม่มิด เฟยหลันหันไปมองร่างของขันทีผู้นั้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของนางขยับยิ้มเล็กน้อย เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันคือยิ้มของผู้ที่ถือไพ่ตายไว้ในมือจริงๆ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ แสงไฟจากคบเพลิงในโถงก็ดับวูบลงพร้อมกันโดยไม่มีสาเหตุ ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นหูดังขึ้นจากทิศทางที่ไม่มีใครคาดคิด... มันคือเสียงของพี่ชายที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน “น้องหญิง... เจ้าทำได้ดีมาก” ไป๋เหลียนหวาขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับแผนการอันซับซ้อนของเฟยหลันในตอนนี้นะคะ