เลือดที่ต้องชำระ

"ถ้าฝ่าบาทต้องการให้หม่อมฉันตายเพียงเพื่อรักษาความสงบสุขในวังหลัง เหตุใดจึงไม่ลงมือด้วยพระองค์เองเล่าเพคะ? จะต้องเสียเวลาเสแสร้งแสดงความห่วงใยให้ข้าพเจ้าได้ใจไปทำไมกัน" น้ำเสียงของหลินเฟยหลันราบเรียบ ทว่าสั่นไหวด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับอยู่ภายใน ดวงตาของนางจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคมกริบของฮ่องเต้เฉินหยวน ราวกับจะกรีดรอยแผลลงบนจิตวิญญาณของบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตคนทั้งแผ่นดิน ในห้องโถงที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากแจกันหยกบนโต๊ะเพียงเบาๆ บรรยากาศกดดันเสียจนข้ารับใช้ที่อยู่รอบข้างต่างก้มหน้ามองพื้นราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง เฉินหยวนไม่ตอบในทันที เขาเพียงแต่หมุนแหวนหยกบนนิ้วหัวแม่มือช้าๆ แววตาที่เคยฉายความลุ่มหลงในคราก่อน บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่ไร้ก้นบึ้ง เขาขยับกายเข้าใกล้เฟยหลันจนนางสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายกำยานไม้กฤษณาจางๆ จากฉลองพระองค์ "เจ้าเชื่อใจข้ามากเกินไป หรือว่าโง่เขลาเกินไปกันแน่ เฟยหลัน?" เขาเหยียดยิ้มที่มุมปาก "ในวังแห่งนี้ สิ่งที่ถูกกำจัดทิ้งได้ง่ายที่สุดคือ 'ความจริง' และสิ่งที่ถูกหยิบยื่นให้ได้ง่ายที่สุดก็คือ 'ความตาย' ที่เจ้าเห็นกุ้ยเฟยยืนเคียงข้างข้าในวันนี้ เจ้าคิดว่ามันคือความรักหรืออำนาจเล่า?" คำพูดนั้นราวกับมีดคมที่กรีดผ่านหัวใจของเฟยหลัน ภาพในคืนที่ตระกูลของนางถูกกวาดล้างแล่นเข้ามาในหัว ราวกับฉากละครที่ถูกฉายซ้ำ ภาพจดหมายลับที่มีตราประทับของฮ่องเต้ร่วงหล่นอยู่ข้างศพท่านพ่อ... ตราประทับที่นางเคยคิดว่ากุ้ยเฟยเป็นคนขโมยไป แต่ทว่า วันนี้ นางกลับกระจ่างแจ้งแก่ใจแล้วว่า สิ่งที่อยู่เบื้องหลังความตายของคนทั้งตระกูล หาใช่เพียงแผนร้ายของสตรีในวังหลัง แต่มันคือคำสั่งที่ผ่านการอนุมัติจากบุรุษผู้ที่นางเคยยอมมอบหัวใจให้ "ฝ่าบาท..." นางพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งรินไหลลงมาอย่างช้าๆ มิใช่ด้วยความอ่อนแอ แต่มันคือหยดเลือดที่ไหลออกมาจากใจที่แตกสลาย "ที่ผ่านมา ทั้งหมดเป็นเพียงการละครที่พระองค์แสดงเพื่อหลอกล่อให้ข้าตายใจ เพื่อจะดูว่าข้าจะโง่เขลาไปได้ถึงเพียงไหน ใช่หรือไม่?" เฉินหยวนยังคงนิ่งเงียบ ทว่านิ้วมือที่แกร่งกร้านของเขาเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตากับเขา แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก มันมีทั้งความกระหายในอำนาจ ความเวทนา และสิ่งที่น่ากลัวที่สุด... คือความปรารถนาที่จะทำลายสิ่งที่สวยงามที่สุดในมือของเขาให้ย่อยยับไปกับตา "ข้าแค่ต้องการพิสูจน์ว่า 'หงส์' ที่ปีกหักและถูกต้อนจนมุม จะทำอย่างไรเพื่อที่จะกลับมาบินได้อีกครั้ง" เขาเอ่ยเสียงต่ำชิดใบหู "เจ้าจะยอมจำนนด้วยการตาย หรือจะยอมก้มหัวให้ข้าเพื่อแลกกับการแก้แค้นที่เจ้าใฝ่ฝัน?" เฟยหลันหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความสมเพชตนเองและอาฆาตมาดร้าย นางปัดมือของเขาออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับกลายเป็นประกายคมกล้าราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับจนคมกริบ ความเจ็บปวดที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่ลึกซึ้งเกินจะหยั่งถึง "หากพระองค์ต้องการเห็นหงส์ร่ายรำในกองเพลิง ข้าก็จะจัดให้เพคะ" เฟยหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ทำให้แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องชะงัก "แต่มิใช่เพื่อพระองค์ และมิใช่เพื่ออำนาจที่พระองค์หยิบยื่น แต่ข้าจะใช้ชีวิตนี้ กระชากหน้ากากของคนที่ทำลายตระกูลข้าให้หลุดออก ไม่ว่าคนผู้นั้นจะนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร หรือนอนอยู่ข้างกายพระองค์ก็ตาม!" ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทของกุ้ยเฟยก็ดังแทรกเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับความรีบร้อนที่ผิดปกติ ขันทีผู้นั้นคุกเข่าลงด้วยตัวสั่นเทา ก่อนจะประกาศก้องด้วยน้ำเสียงที่ทำลายความเงียบจนสิ้น "ฝ่าบาท! กุ้ยเฟย... พระนางถูกลอบวางยาพิษในตำหนักบรรทมเพคะ! ตอนนี้พระนาง... สิ้นลมหายใจแล้ว!" เฉินหยวนเบิกตากว้าง ความนิ่งสงบที่เขาเคยสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา เขารีบหันไปมองเฟยหลันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและโทสะที่ประทุขึ้นราวกับเปลวเพลิง ทว่าเฟยหลันกลับยืนนิ่งสนิท มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่เย็นเยียบที่สุดเท่าที่เขายังไม่เคยเห็นมาก่อน "เห็นไหมเพคะฝ่าบาท..." เฟยหลันกระซิบเบาๆ ราวกับเสียงของปิศาจที่คืบคลานอยู่ในเงามืด "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และข้าก็ไม่ใช่คนเดียวที่ถือไพ่ตายในมือ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในวังวนแห่งแค้นครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ