สืบสาวราวเรื่อง

“เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” น้ำเสียงของหลินเฟยหลันสั่นไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะถูกกักเก็บไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยดังผิวน้ำในบ่อนิ่ง ทว่าในใจของนางกลับคล้ายมีพายุหมุนโหมกระหน่ำ ภาพชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า—บุรุษผู้ควรจะถูกเนรเทศไปยังชายแดนตะวันตกและไม่อาจย่างกรายเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในได้ตลอดชั่วชีวิต—บัดนี้เขากลับสวมชุดขันทีชั้นผู้น้อย ยืนก้มหน้าประหนึ่งไร้ตัวตนอยู่ในมุมมืดของห้องเครื่องหลวง “หากข้าไม่มา แล้วผู้ใดจะไขความลับที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเถ้าถ่านของตระกูลหลินให้ท่านเล่า ฝ่าบาททรงระแวงสนมกุ้ยเฟย แต่พระองค์มิอาจทำลายหมากตัวสำคัญได้ด้วยพระหัตถ์... คนที่ทำได้ มีเพียงท่านเท่านั้น” เสียงแหบพร่าของเขาตอบกลับมาโดยไม่เงยหน้าขึ้น ทว่าความหนักแน่นนั้นสะท้อนถึงความจงรักภักดีที่กัดกินหัวใจ เฟยหลันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ปิดตายด้วยความระแวดระวัง “เจ้าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เพื่อประโยคเดียวเช่นนั้นหรือ อาเหลียง? หากกุ้ยเฟยจับได้ เจ้าก็ไม่ต่างจากศพเดินได้” “ข้าตายไปตั้งแต่วันที่จวนตระกูลหลินถูกเพลิงเผาวอดแล้วขอรับ” อาเหลียงเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสุกสกาวบัดนี้กลับเหลือเพียงความแค้นที่ปะทุเป็นประกายเย็นเยียบ เขาหยิบห่อผ้าเก่าคร่ำคร่าออกจากอกเสื้อแล้วยื่นให้นาง “นี่คือบัญชีลับที่ข้าสืบเสาะมาจากพงศาวดารฉบับที่ถูกทำลายทิ้ง มันระบุชื่อของผู้คุมคลังหลวงที่รับสินบน... และคนที่ลงนามอนุญาตให้เปิดคลังแสงในคืนนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘ตราประทับ’ ขององค์ชายรองที่กุ้ยเฟยชุบเลี้ยงมากับมือ” เฟยหลันรับห่อผ้านั้นมา มือของนางสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงรอยตราประทับสีชาดที่เลือนรางแต่มั่นคง นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่นางตามหามานาน หากนางนำเรื่องนี้ทูลฮ่องเต้เฉินหยวน เก้าอี้ของสนมกุ้ยเฟยย่อมสั่นคลอนอย่างหนักหน่วง แต่นางฉลาดพอที่จะรู้ว่าการก้าวเดินหมากกระดานนี้ย่อมแลกด้วยเลือด “ฮ่องเต้... เขารู้อยู่แล้วใช่หรือไม่” เฟยหลันพึมพำกับตนเอง สายตาของนางเหม่อมองไปยังทิศทางของตำหนักมังกร “เขาปล่อยให้ข้าสืบเสาะ เพื่อให้ข้าเป็นผู้ลากไส้สนมกุ้ยเฟยออกมาแทนที่จะเป็นเขา เพื่อให้เขาไม่ต้องเผชิญหน้ากับความแตกแยกในราชวงศ์โดยตรง” “ฝ่าบาททรงเป็นจิ้งจอกเฒ่ามานานแล้วขอรับคุณหนู” อาเหลียงกล่าวต่อ “แต่สิ่งที่ท่านไม่รู้คือ ในคืนนั้นไม่ได้มีเพียงกุ้ยเฟย... แต่ยังมี ‘บุคคลที่สาม’ ที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังอีกชั้นหนึ่ง” “ใคร?” เฟยหลันจ้องเขม็ง ยังไม่ทันที่อาเหลียงจะอ้าปากตอบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มองครักษ์หลวงก็ดังสะท้อนก้องมาตามทางเดินยาว เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ เฟยหลันรีบยัดห่อผ้าเข้าในแขนเสื้อกว้างของนาง ก่อนจะหันมาพยักหน้าให้คนตรงหน้า “เจ้าต้องออกไปทางประตูหลัง... อย่าให้ใครเห็นเด็ดขาด!” แต่ช้าไป... ประตูไม้แกะสลักถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกกับผนังดังโครมคราม แสงคบเพลิงจากภายนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างของบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดิน เฉินหยวนยืนตระหง่านอยู่ตรงกลาง บรรยากาศรอบกายเขากดดันจนคนในห้องแทบหยุดหายใจ ดวงตาคมปลาบของเขาไม่ได้มองไปยังขันทีที่ก้มกราบตัวสั่น หากแต่จ้องเขม็งมาที่หลินเฟยหลัน—นางผู้ที่เขารอคอยให้เผยธาตุแท้ออกมาเสมอ “สนมหลิน... ยามวิกาลเช่นนี้ เจ้ามาทำสิ่งใดในห้องเครื่องหลวงที่ห่างไกลจากตำหนักของเจ้าเช่นนี้?” ฮ่องเต้เฉินหยวนเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความหมายที่ทำให้เฟยหลันหนาวสั่นถึงสันหลัง นางค้อมตัวลงต่ำ กระโปรงผ้าไหมสีอ่อนแนบไปกับพื้นหินเย็นเยียบ “หม่อมฉันเพียงแค่... นอนไม่หลับเพคะ เลยออกมาเดินชมสวน แต่กลับได้ยินเสียงผิดสังเกต จึงแวะเข้ามาดู” เฉินหยวนแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวนาง ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหลังและก้มลงกระซิบข้างใบหู “งั้นหรือ? แล้วห่อผ้าในแขนเสื้อของเจ้านั่นเล่า... คือ ‘ชมสวน’ ที่เจ้าว่าไว้ หรือว่าเป็น ‘ความจริง’ ที่เจ้าพยายามจะปิดบังข้ากันแน่?” เฟยหลันหยุดหายใจกึก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อฮ่องเต้ยื่นมือหนามาแตะที่แขนเสื้อของนางอย่างช้าๆ “หากของในมือเจ้าคือสิ่งที่ข้าคิด... เจ้าก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้แล้วล่ะ เฟยหลัน” หวังว่าตอนที่สิบเก้านี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและลุ้นไปกับชะตากรรมของเฟยหลันนะคะ ไป๋เหลียนฮวาจะรีบกลับมาต่อให้ในตอนหน้าค่ะ!