ความลวงของฮ่องเต้

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่ในตำหนักบรรทมบัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนบ่วงเชือกที่ค่อยๆ รัดลำคอของนางให้แน่นขึ้น "หากของในมือเจ้าคือสิ่งที่ข้าคิด... เจ้าก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นตะวันในวันพรุ่งนี้แล้วล่ะ เฟยหลัน" ฮ่องเต้เฉินหยวนตรัสด้วยสุ้มเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล พระหัตถ์แกร่งที่สวมแหวนหยกมันแพะบีบข้อมือของหลินเฟยหลันไว้แน่นจนขึ้นรอยแดง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากนิ่งเฉยนั้น หลินเฟยหลันไม่แม้แต่จะหลบสายตา นางคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา ทว่ากลับเปี่ยมด้วยจริตของสตรีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชน นางค่อยๆ แบมือออก เผยให้เห็นเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่มีรอยไหม้เกรียมเพียงครึ่งเดียว แต่ข้อความบนนั้นกลับชัดเจนพอที่จะสั่นคลอนบัลลังก์ได้ "ฝ่าบาททรงคิดว่าหม่อมฉันถือสิ่งใดอยู่เพคะ? หลักฐานการทุจริตในกรมพระคลัง หรือรายชื่อขุนนางที่รับสินบนจากสนมกุ้ยเฟย?" นางย้อนถามด้วยน้ำเสียงกังวานใส ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสัพเพเหระยามบ่าย เฉินหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง กลิ่นอายคุกคามรอบกายเขาลดลงเล็กน้อย แต่ความระแวงยังคงฉายชัด "เจ้าช่างกล้าหาญนักที่ย้อนถามข้า หรือเจ้ามั่นใจว่าข้าจะไม่ลงมือเพียงเพราะข้า... โปรดปรานเจ้า?" เขากระชากร่างนางเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกัน ความใกล้ชิดที่คลุมเครือนี้ไม่ได้ทำให้หัวใจของเฟยหลันเต้นแรงด้วยความเสน่หา แต่กลับเต้นแรงด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด นางรับรู้ได้ว่าบุรุษผู้นี้คืออันตรายที่สุดในใต้หล้า แต่ก็เป็นหมากตัวเดียวที่นางจะใช้สังหารสนมกุ้ยเฟยได้ "ความโปรดปรานของฝ่าบาทเปรียบดั่งน้ำค้างบนยอดหญ้า เพิ่งสายก็ระเหยหาย หม่อมฉันไม่เคยหวังสิ่งนั้นเพคะ สิ่งที่หม่อมฉันหวัง คือความเป็นธรรมให้กับตระกูลที่ถูกใส่ร้าย... และชีวิตของสตรีที่พยายามพรากทุกอย่างไปจากหม่อมฉัน" เฟยหลันเอ่ยเบาๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวสัมผัสที่แผงอกแกร่งของเขาอย่างเชื่องช้า นางเห็นจังหวะที่หัวใจของเขาเต้นรัวใต้ชุดฉลองพระองค์ผ้าไหมเนื้อดี แววตาของฮ่องเต้ไหววูบไปชั่วขณะหนึ่ง "เจ้าต้องการแก้แค้น แต่เจ้ากำลังเล่นกับไฟ เฟยหลัน" "ถ้าไฟกองนั้นสามารถเผาสิ่งโสโครกในวังหลังนี้ให้มอดไหม้ได้ หม่อมฉันก็ยินดีจะยอมถูกแผดเผาเพคะ ฝ่าบาทเองก็ทรงทราบดีไม่ใช่หรือว่า สนมกุ้ยเฟยไม่ได้ภักดีต่อพระองค์อย่างที่ปากพูด" เฉินหยวนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ เขาสบตานางด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ก่อนจะปล่อยข้อมือนางแล้วหันหลังให้ "กุ้ยเฟยมีตระกูลหลินหนุนหลัง... เจ้าก็มีตระกูลหลินเป็นดั่งรอยมลทิน ข้าไม่อาจปกป้องเจ้าได้ตลอดไปหากเจ้ายังดื้อรั้นเช่นนี้" "หม่อมฉันไม่ต้องการให้พระองค์ปกป้อง แค่ขอให้พระองค์... อย่าขวางทางหม่อมฉันก็พอเพคะ" คำพูดนั้นทำให้เฉินหยวนต้องหันกลับมามองอีกครั้ง เขาไม่ได้โกรธ แต่กลับส่งยิ้มที่ดูน่าขนลุกออกมา "เจ้าฉลาดเกินไป เฟยหลัน ความฉลาดมักเป็นภัยต่อสตรีในวังหลังเสมอ" ในจังหวะที่บทสนทนากำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตูตำหนักพร้อมกับเสียงกังวานของนางกำนัลต้นห้อง "ฝ่าบาทเพคะ! สนมกุ้ยเฟยเสด็จมาขอเข้าเฝ้า อ้างว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับตราประทับของกรมอาญาที่สูญหายไปเพคะ!" สีหน้าของเฉินหยวนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เขาหันมาจ้องหน้าเฟยหลันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในดวงตานั้นไม่มีความอาทรเหลืออยู่ มีเพียงความเยือกเย็นของกษัตริย์ที่ต้องเลือกระหว่างความเสน่หาและความมั่นคง "ซ่อนตัวอยู่หลังม่านนั่น" เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด เฟยหลันจำต้องถอยไปหลบหลังม่านโปร่งแสงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่บานประตูตำหนักถูกผลักออกอย่างถือดี สนมกุ้ยเฟยในอาภรณ์สีแดงเพลิงเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม แต่ใบหน้าของนางกลับซีดเผือดเหมือนคนกำลังตื่นตระหนก "ฝ่าบาท! หม่อมฉันมีเรื่องร้ายแรงต้องกราบทูล... มีคนเห็นว่านางเฟยหลัน แอบขโมยของสำคัญไปจากตำหนักของหม่อมฉัน หากไม่รีบจับนางมาลงโทษ เกรงว่าบัลลังก์ของพระองค์จะสั่นคลอน!" เฟยหลันที่ยืนกั้นลมหายใจอยู่หลังม่าน สัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากร่างของเฉินหยวนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เขาค่อยๆ ชักกระบี่ประจำกายออกมาจ่อที่ลำคอของสนมกุ้ยเฟยอย่างเงียบเชียบ ทว่าสายตาของเขากลับหันมาสบกับเฟยหลันผ่านช่องว่างของม่าน "ในเมื่อเจ้าอยากได้ตัวนางนัก งั้นก็ลองบอกข้าสิ... ว่านางขโมยสิ่งใดไปกันแน่" เฉินหยวนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะปรายตามองมาที่ตำแหน่งที่นางยืนอยู่ "ในเมื่อเจ้ากล้าใส่ร้ายคนของข้า เจ้าก็ต้องรับผิดชอบต่อความผิดของตัวเองด้วย!" ทันใดนั้น มือของฮ่องเต้ก็กระชากม่านออกอย่างแรง จนร่างของเฟยหลันปรากฏต่อหน้าสนมกุ้ยเฟยที่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของหลินเฟยหลันในตอนนี้นะคะ!