การตัดสินใจของสนมเอก

"เจ้าคิดว่าตราประทับนี้หนักเกินไปสำหรับเจ้าหรือไม่ หลินเฟยหลัน?" สุรเสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้เฉินหยวนดังกังวานก้องตำหนักอักษร กลิ่นกำยานไม้หอมราคาแพงอบอวลจนน่าอึดอัด มือหนาของบุรุษผู้ครองแผ่นดินวางกล่องไม้จันทน์หอมลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง 'ปัง' ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นราวกับมีเชือกมองไม่เห็นรัดคอคนทั้งห้องไว้ หลินเฟยหลันก้มหน้าลงต่ำ ซ่อนประกายตาที่วาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยานภายใต้ขนตางอนงาม นางรู้ดีว่านี่คือกับดัก หากนางตอบว่า 'ไม่' เท่ากับนางทะเยอทะยานจนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แต่หากนางตอบว่า 'หนักเกินไป' นั่นหมายความว่านางไร้ความสามารถที่จะแบ่งเบาภาระในวังหลัง "พระอาญามิพ้นเกล้าเพคะ" เฟยหลันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก "อำนาจมิเคยหนักเกินไปสำหรับผู้ที่รู้จักใช้มัน แต่สิ่งที่หนักอึ้งที่สุด... คือความคาดหวังของฝ่าบาทที่ทรงมอบให้หม่อมฉันต่างหากเพคะ" ฮ่องเต้เฉินหยวนแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองใบหน้าเรียบเฉยของนางราวกับจะกระชากวิญญาณออกมาดู เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้ามิใช่กระต่ายในกรงทอง แต่นางคือพยัคฆ์สาวที่ซ่อนเล็บไว้ใต้แพรพรรณ "เจ้าช่างปากหวานเหมือนดั่งยาพิษเคลือบน้ำผึ้ง" เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอของบุรุษเพศที่คุ้นเคย "สนมกุ้ยเฟยพยายามทูลคัดค้านเรื่องที่ข้าจะเลื่อนตำแหน่งให้เจ้า นางอ้างว่าสายเลือดของเจ้ายังมิอาจเทียบเท่าความดีความชอบที่สั่งสมมานานปี เจ้ามีความเห็นอย่างไร?" เฟยหลันเงยหน้าขึ้น สบตาฮ่องเต้ตรงๆ แววตาของนางมิได้มีความหวั่นเกรง มีเพียงความสงบนิ่งที่แฝงไปด้วยเล่ห์กล "สนมกุ้ยเฟยคือผู้ใหญ่ที่หม่อมฉันเคารพรักเสมอมาเพคะ หากนางเห็นว่าหม่อมฉันยังขาดตกบกพร่อง... หม่อมฉันก็พร้อมจะพิสูจน์ให้เห็นว่า 'เลือด' หรือ 'ผลงาน' สิ่งใดกันแน่ที่จะค้ำจุนราชบัลลังก์ได้มั่นคงกว่ากัน" คำตอบนั้นทำให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง เมื่อร่างบอบบางก้าวพ้นออกมาจากตำหนักอักษร ลมหนาวพัดกรูเข้ามาปะทะใบหน้า ท้องฟ้าเบื้องบนเริ่มมืดครึ้ม ราวกับกำลังจะมีพายุใหญ่ก่อตัวขึ้นในรั้ววังที่ไร้ซึ่งความเมตตา นางหลับตาลงครู่หนึ่ง ภาพอดีตของครอบครัวที่ถูกใส่ร้ายจนต้องจบชีวิตลงด้วยความอยุติธรรมหวนกลับมาทิ่มแทงใจ บัดนี้... นางก้าวขึ้นมาเป็น 'เฟย' (สนมเอก) อย่างเต็มตัวแล้ว ระหว่างทางเดินกลับตำหนัก เงาร่างหนึ่งที่คุ้นตาภายใต้ร่มคันงามยืนรออยู่ก่อนแล้ว สนมกุ้ยเฟยในชุดสีแดงสดปักลายหงส์พยศ ใบหน้าสวยสง่าบัดนี้มีรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ยินดีด้วยนะน้องหญิง... ตำแหน่งที่เจ้าไขว่คว้ามาด้วยการปั่นหัวฝ่าบาท" กุ้ยเฟยเอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ ขณะที่นางเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแป้งร่ำราคาแพงที่ฟุ้งกระจาย "แต่อย่าลืมไปว่า... ในวังนี้ ยิ่งสูงยิ่งหนาว และทางที่เจ้าเดินอยู่นั้น... กุหลาบทุกดอกต่างก็มีหนามแหลมคมรอจะทิ่มแทงหัวใจเจ้าอยู่" เฟยหลันยอบกายทำความเคารพอย่างอ่อนช้อย แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูเยือกเย็นยิ่งกว่า "ขอบพระทัยที่เตือนเพคะพี่หญิง แต่สำหรับหม่อมฉัน... หนามพวกนั้นมิต่างจากเครื่องประดับ หากจักต้องมีเลือดไหลซิบ ก็คงเป็นเพียงราคาที่ต้องจ่ายเพื่อความอยู่รอดเท่านั้น" ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน ท่ามกลางเหล่าขันทีและนางกำนัลที่ต่างก้มหน้ามองพื้นด้วยความหวาดเกลียว บรรยากาศรอบข้างบีบคั้นราวกับอากาศกำลังจะหมดไป ทันใดนั้น นางกำนัลข้างกายกุ้ยเฟยก็ก้าวออกมา พร้อมกับถุงผ้าสีดำในมือที่ส่งกลิ่นแปลกประหลาด "ท่านสนมเพคะ... ของที่ท่านสั่งให้เตรียมไว้ในคืนนี้... พร้อมแล้วเพคะ" เฟยหลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายของกุ้ยเฟยที่ค่อยๆ เผยออกมาในความมืดสลัว "คืนนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองการเลื่อนตำแหน่งของเจ้า... และข้าเกรงว่าของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้ จะทำให้เจ้า 'จดจำ' ไปจนวันตาย" กุ้ยเฟยกระซิบใกล้หู "เพราะในถุงนี้... คือสิ่งที่จะพิสูจน์ว่า 'เลือด' ของเจ้า... จะหลั่งออกมาเป็นสีใดในตอนที่เจ้าต้องสิ้นไร้ไม้ตอก" กุ้ยเฟยเดินจากไปทิ้งไว้เพียงความเย็นเยียบในอากาศ เฟยหลันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างบอกนางว่า นี่ไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้ง แต่มันคือการวางแผนสังหารที่แนบเนียนที่สุด นางหันกลับไปมองทางเดินที่มืดมิดเบื้องหน้า ทันใดนั้น เงาของใครบางคนจากในเงามืดของพุ่มไม้ก็ปรากฏขึ้น เขาคือองครักษ์เงาที่นางเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อปีก่อน เขารีบก้าวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่า "ใต้เท้า... เรื่องที่ท่านสืบมาเป็นความจริงแล้ว... ฮ่องเต้ไม่ได้ทรงเลื่อนตำแหน่งให้ท่านเพราะความรัก... แต่พระองค์กำลังจะใช้ท่านเป็น 'เครื่องสังเวย' เพื่อล้างบางตระกูลขุนนางที่คอยหนุนหลังกุ้ยเฟยในคืนงานเลี้ยงนี้... ทุกอย่างคือแผนการของฝ่าบาทแต่เพียงผู้เดียว!" ไป๋เหลียนหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและรอคอยตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะคะ