ศึกในวังหลัง

"หากเจ้ายังคิดจะเหนี่ยวรั้งอำนาจที่กำลังจะหลุดมือด้วยวิธีตื้นเขินเช่นนี้ ก็จงเตรียมตัวเห็นมันกลายเป็นธุลีไปเสียเถิด สนมกุ้ยเฟย" เสียงเรียบเย็นของหลินเฟยหลันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงรับรองของตำหนักอัครมเหสี สายตาของนางจดจ้องไปยังถ้วยชาหยกขาวที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้จันทน์อย่างแรงจนเกิดรอยร้าวเล็กๆ ตรงมุมถ้วย สนมกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกำหมัดแน่นภายใต้แขนเสื้อปักลายโบตั๋น สีหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นที่พยายามสะกดกลั้นไว้เต็มที่ "เจ้ามันก็แค่นางแพศยาที่อาศัยเล่ห์เหลี่ยมปีนป่ายขึ้นมา อย่าได้ลำพองใจไปนักเฟยหลัน อำนาจในวังหลังนี้มิได้ขึ้นอยู่กับความเฉลียวฉลาดเพียงอย่างเดียว แต่มันขึ้นอยู่กับว่าใครมี 'เบี้ย' ในมือมากกว่ากัน!" เฟยหลันแย้มยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยนั้นกลับแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "เบี้ยที่ว่า... คือสนมคนอื่นๆ ที่เจ้ากดขี่ข่มเหงมาหลายปีงั้นหรือ? ช่างน่าขันนัก ที่เจ้าหลงระเริงว่าการใช้ความกลัวปกครองจะทำให้พวกนางสวามิภักดิ์" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบจากหน้าตำหนักก็ขัดจังหวะการปะทะฝีปาก สนมเจาหรงและสนมถิงเหยาเดินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ทว่าเมื่อเห็นเฟยหลัน พวกนางกลับหยุดชะงักและก้มศีรษะลงต่ำอย่างเห็นได้ชัด ท่าทีที่เปลี่ยนไปจากเคยที่ต้องคอยก้มหัวให้สนมกุ้ยเฟยอย่างหวาดกลัว กลับกลายเป็นความเคารพเกรงใจที่มอบให้เฟยหลันอย่างเปิดเผย "สนมเฟยหลัน... เรื่องที่ท่านเคยเสนอไว้ พวกเราตกลงค่ะ" สนมเจาหรงเอ่ยขึ้นเสียงสั่น ท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงของกุ้ยเฟย "พวกเจ้า... เจ้าพวกงูพิษเนรคุณ!" กุ้ยเฟยลุกขึ้นยืนชี้หน้าพวกนาง "ลืมไปแล้วหรือว่าใครเป็นผู้สนับสนุนพวกเจ้าในวันแรกที่เข้าวังมา!" เฟยหลันค่อยๆ ลุกขึ้นช้าๆ นางก้าวเดินไปหยุดอยู่ข้างสนมเจาหรง กลิ่นหอมจางๆ จากตัวนางเปรียบดั่งอาวุธลับที่ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้ง "สนมกุ้ยเฟย พวกนางไม่ได้ลืมหรอกค่ะ พวกนางแค่เพิ่งตระหนักได้ว่า การเป็นสุนัขรับใช้เจ้า... สุดท้ายก็มีแต่จะถูกโยนให้เป็นแพะรับบาปเมื่อยามที่เจ้าเพลี่ยงพล้ำ" นางหันไปสบตากับเหล่านางสนมที่เริ่มแตกแยกออกมารวมตัวกันอยู่เบื้องหลังตนเอง "หากใครประสงค์จะมีชีวิตอยู่จนถึงวัยชราในวังหลวงแห่งนี้ ข้าจะมอบทางรอดนั้นให้ แต่หากใครยังฝันหวานอยากเป็นเบี้ยให้กุ้ยเฟยเหยียบย่ำ ก็เชิญอยู่ต่อได้เลยนะคะ... แต่ข้าเตือนไว้ก่อน ว่าเรือที่กำลังจะจม ไม่มีที่ว่างให้คนขลาดเขลา" กุ้ยเฟยหน้าถอดสี มือที่ชี้สั่นเทา นางหันไปมองสนมที่เคยเป็นพวกของตน แต่ทุกคนต่างหลบสายตาและเดินไปยืนรวมกับกลุ่มของเฟยหลันอย่างพร้อมเพรียง ความโดดเดี่ยวที่โถมเข้าใส่ทำให้กุ้ยเฟยทรุดลงกับเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินใจ ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด บานประตูตำหนักก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยทำเอาทุกคนในห้องต้องรีบลงไปคุกเข่าด้วยความยำเกรง ฮ่องเต้เฉินหยวนก้าวเข้ามาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเฟยหลันนานครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางกุ้ยเฟยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กดดัน "กุ้ยเฟย... ข้าได้รับรายงานเรื่องการยักยอกเสบียงหลวงที่เจ้ากระทำลับหลัง เจ้ามีคำแก้ตัวใดจะกล่าวหรือไม่?" กุ้ยเฟยเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "ฝ่าบาท! หม่อมฉันถูกใส่ร้าย! เฟยหลัน... นางเป็นคนกุเรื่องขึ้นมา!" เฟยหลันไม่ได้โต้ตอบ นางเพียงแค่นิ่งเงียบและส่งสายตาที่เฉยชาไปให้ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ฮ่องเต้กลับเดินไปคว้ามือเฟยหลันขึ้นมาแล้วกระซิบที่ข้างหูเสียงแผ่วจนได้ยินกันเพียงสองคน "เจ้าคิดว่าตัวเองวางแผนมาดีแล้วงั้นหรือเฟยหลัน... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าใครกันแน่ที่ปล่อยให้แผนของเจ้าดำเนินไปจนถึงขั้นนี้" หัวใจของเฟยหลันกระตุกวูบ เมื่อเฉินหยวนดึงม้วนกระดาษฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อของนางเองโดยที่นางไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่ามันไปอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อใด นั่นคือจดหมายลับที่นางใช้ติดต่อกับขุนนางนอกวังเพื่อขุดรากถอนโคนตระกูลกุ้ยเฟย หากจดหมายนี้ถูกเปิดออก... แผนการทั้งหมดของนางจะพินาศสิ้น ไป๋เหลียนหวังว่าทุกท่านจะติดตามความพลิกผันในตอนหน้า ว่านางเอกของเราจะเอาตัวรอดจากเกมที่เหนือชั้นกว่าของฮ่องเต้อย่างไรนะคะ