ยาพิษในถ้วยชา

"เจ้าคิดว่าสิ่งนี้ควรจะไปอยู่ในมือของขุนนางฝ่ายใดระหว่างที่ข้ากำลังออกว่าราชการ หรือว่า... เจ้าหวังให้มันถูกส่งถึงมือผู้ที่จะใช้มันทำลายบัลลังก์ของข้ากันแน่ เฟยหลัน?" น้ำเสียงของฮ่องเต้เฉินหยวนเรียบเฉย ทว่ากลับหนักแน่นราวกับภูเขาที่กดทับลงบนทรวงอกของนาง หลินเฟยหลันยืนนิ่งสนิท ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบงันจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึกในอกนางเอง สายตาของบุรุษผู้กุมชะตาชีวิตของแผ่นดินจับจ้องมาที่นาง ไม่มีความอาทร มีเพียงความระแวงที่คมกริบดุจใบมีด นางผ่อนลมหายใจอย่างช้าที่สุด พยายามประคองใบหน้าให้ราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "ฝ่าบาท... หม่อมฉันมิอาจทราบได้เพคะว่าม้วนกระดาษนั่นมาอยู่ในแขนเสื้อหม่อมฉันได้อย่างไร แต่มันดูเหมือนจะเป็น 'กับดัก' ที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายความไว้วางใจที่ฝ่าบาทมีต่อหม่อมฉันเสียมากกว่า" เฉินหยวนแค่นยิ้มที่มุมปาก มือแกร่งคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกช้าๆ ลายมือที่ตวัดอ่อนช้อยเป็นเอกลักษณ์ของนางปรากฏแก่สายตาเขาชัดเจน เขาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่ความนิ่งเฉยของเขานั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด "กับดักหรือ? ช่างเป็นกับดักที่แนบเนียนเสียจริง จนข้าแทบจะเชื่อว่าคนรักที่ข้าไว้ใจที่สุด กำลังชักนำกบฏมาสู่หน้าประตูวังหลัง" เขาขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนจะขว้างลงบนโต๊ะไม้หอม "นั่งลงสิ เฟยหลัน... วันนี้ข้าเตรียมชาชั้นดีมาให้เจ้าดื่มแก้ความตื่นเต้นสักหน่อย" เฟยหลันลอบสังเกตถ้วยชาที่วางอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยกรุ่นออกมานั้นไม่ได้ทำให้ใจนางสงบลงเลยสักนิด กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ปนกลิ่นดินจางๆ ของ 'กุ้ยฮวาพิษ' ชนิดที่ไม่มีสี ไม่มีรส แต่จะทำให้โลหิตค่อยๆ แข็งตัวจนหัวใจหยุดเต้นภายในหนึ่งเค่อ นางรู้ทันที... นี่ไม่ใช่แค่การคาดคั้น แต่นี่คือการตัดสินประหารโดยไม่ต้องใช้ดาบ "ชาถ้วยนี้... หม่อมฉันเกรงว่าจะไม่เหมาะกับสุขภาพของหม่อมฉันในวันนี้เพคะ" เฟยหลันเอ่ยพลางยิ้มบางๆ สายตาประสานกับดวงตาคมกริบของเฉินหยวนอย่างไม่หลบเลี่ยง "อย่าได้ปฏิเสธความปรารถนาดีของข้าเลย" เฉินหยวนลุกขึ้นยืน ก้าวเข้ามาใกล้นางทีละก้าว "หรือเจ้ากำลังกลัว... กลัวว่าสิ่งที่เจ้าเคยวางแผนทำไว้กับตระกูลกุ้ยเฟย จะย้อนกลับมาสนองตอบเจ้าเองในวันนี้?" เขายื่นมือมาเชยคางนางขึ้น บังคับให้สบตา ความอึดอัดทำให้เฟยหลันแทบหายใจไม่ออก นางสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวเขา การที่เขารู้เรื่องจดหมายนั่นแสดงว่าคนของเขาแทรกซึมไปทั่วทุกแห่งหน แม้แต่ในที่ที่นางคิดว่าปลอดภัยที่สุด "หม่อมฉันไม่ได้กลัวความตายเพคะฝ่าบาท" เฟยหลันเอ่ยเสียงเบาแต่กังวาน "แต่หม่อมฉันกลัวว่า หากหม่อมฉันตายไป... ใครจะช่วยฝ่าบาทขุดรากถอนโคนหนอนบ่อนไส้ที่กัดกินบัลลังก์มานานหลายปีกันเล่า" มือของเฉินหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกสายลมกระโชก ทว่าเพียงเสี้ยววินาที ความเยือกเย็นก็กลับมาแทนที่ เขาปล่อยมือนางแล้วดันถ้วยชาไปตรงหน้าอีกครั้ง "ดื่มมันเสีย... หากเจ้าบริสุทธิ์ใจจริง ชาถ้วยนี้ก็เป็นเพียงน้ำเปล่าที่เย็นชืดสำหรับเจ้าเท่านั้น" ในยามนั้นเอง ประตูตำหนักก็ถูกผลักออกอย่างแรง ขันทีน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ฝ่าบาท! สนมกุ้ยเฟย... สนมกุ้ยเฟยประชวรหนักกะทันหัน หมอหลวงแจ้งว่านางถูกพิษเพคะ!" เฉินหยวนหันขวับไปมองขันที ทันใดนั้นสายตาเขาก็หันกลับมาจ้องเฟยหลันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นางถูกพิษ... ในเวลาเดียวกับที่เจ้าอยู่ในตำหนักข้า และจดหมายนั่นก็อยู่ในตัวเจ้า" เขากวาดถ้วยชาบนโต๊ะจนกระจายเกลื่อนพื้น กลิ่นหอมฉุนของน้ำชาที่หกกระจายอบอวลไปทั่ว เฟยหลันรู้สึกได้ถึงอาการชาวาบที่แล่นขึ้นมาจากปลายเท้า ความเจ็บปวดที่ท้องน้อยเริ่มบีบคั้นราวกับมีเข็มแหลมเป็นพันเล่มแทงทะลุเข้าไปในมดลูก 'นางโดนแล้ว...' พิษที่นางคิดว่าหลบเลี่ยงได้ กลับถูกเคลือบไว้ที่ถ้วยชาตั้งแต่นางยังไม่ได้สัมผัส... หรืออาจจะตั้งแต่ก่อนที่นางจะก้าวเข้ามาในตำหนักแห่งนี้เสียด้วยซ้ำ นางทรุดตัวลงกับพื้น กัดฟันแน่นไม่ให้เสียงร้องหลุดออกมา มือของนางสั่นเทาขณะที่พยายามไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว สายตาของนางพร่าเลือน เห็นเพียงเงาร่างของเฉินหยวนที่ยืนมองนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "หากเจ้าตายเพราะพิษที่เจ้าเตรียมไว้เอง ก็ถือว่านี่คือโชคชะตาของกบฏ" เฉินหยวนเอ่ยเสียงต่ำ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้นางจมอยู่กับความทรมานที่กัดกินไปถึงกระดูก ทว่า ในวินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของนางไปจนหมดสิ้น เสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาของใครบางคนกลับหยุดลงตรงหน้า "ความตายมิใช่จุดจบของท่านหรอก... หลินเฟยหลัน" เสียงสตรีที่คุ้นหูเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของหยกชิ้นหนึ่งที่กดลงบนฝ่ามือของนาง "ตื่นขึ้นมาเถอะ... เพราะเกมนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เมื่อท่านตายจากไปในสายตาของฝ่าบาทแล้วเท่านั้น" เฟยหลันเบิกตากว้างขึ้นทันที ความเจ็บปวดมลายหายไปในพริบตา เมื่อนางจำได้ว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าคือใคร... นางที่ควรจะตายไปตั้งแต่เมื่อหลายปีที่แล้ว ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกไปกับการเดินหมากที่เดิมพันด้วยชีวิตของเฟยหลันนะคะ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมาค่ะ