ค่ำคืนในตำหนักร้าง

"หากท่านกล้าแตะต้องเส้นผมบนศีรษะท่านพ่อแม้เพียงเส้นเดียว ข้าสาบานได้ว่า หัวของพวกเจ้าจะถูกแขวนประจานบนยอดหอกที่หน้าประตูวังหลวงก่อนที่แสงจันทร์จะลับขอบฟ้า!" เสียงของข้าก้องกังวานอยู่ในความมืดสลัวเบื้องหลังม่านพุ่มไม้ สายตาของข้าจับจ้องไปที่คมมีดที่พาดอยู่บนลำคอเหี่ยวย่นของบิดา ร่างกายของข้าสั่นเทิ้มไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะเปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นที่แผดเผาอยู่ในอก ทหารองครักษ์กลุ่มนั้นไม่ใช่คนของกองทัพหลวงธรรมดา พวกมันสวมชุดดำสนิทไร้ตราสัญลักษณ์... เป็นหน่วยสังหารลับของสนมกุ้ยเฟยที่ถูกส่งมาเพื่อปิดปากพยานปากเอกเช่นท่านพ่อ ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก ทหารคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาของมันว่างเปล่าราวกับหุ่นเชิด "แม่นางหลิน... ท่านเป็นเพียงสนมเอกที่ไม่มีอำนาจทหารอยู่ในมือ จะเอาอะไรมาสั่งพวกข้า? การตายของขุนนางที่ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามหรอก" ข้ากัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด ความเฉลียวฉลาดที่เคยมีดูเหมือนจะถูกอารมณ์ชั่ววูบเข้าครอบงำ ทว่าข้าสูดลมหายใจลึก ย้ำเตือนตนเองว่า 'หลินเฟยหลัน' จะไม่พ่ายแพ้ในเกมนี้ หากข้าบุ่มบ่าม ท่านพ่อตาย หากข้าถอย ท่านพ่อก็ตายเช่นกัน ข้าค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด มือขวาแอบกระชับปิ่นหยกที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อไว้แน่น "ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็จงจำไว้ว่า ข้ามาที่นี่เพื่อ 'ส่ง' พวกเจ้าไปรับใช้ยมบาลแต่เพียงผู้เดียว" ฉับพลันนั้น พลุสัญญาณสีเขียวมรกตที่ข้าเตรียมไว้ก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เป็นสัญญาณบอกให้องครักษ์เงาที่ข้าแอบเลี้ยงไว้ลงมือ! ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตา ทหารชุดดำเหล่านั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ทำให้ข้ามีโอกาสพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อมือทหารที่จับตัวท่านพ่อไว้ ข้าใช้ปิ่นหยกแทงลึกลงไปที่จุดชีพจรที่ข้อมือของมันจนมีดหลุดมือ "ท่านพ่อ! ไปทางนั้น!" ข้าตะโกนพลางผลักบิดาให้วิ่งเข้าสู่เขต 'ตำหนักร้าง' ตำหนักที่ถูกปิดตายมานานหลายทศวรรษเพราะเรื่องเล่าขานถึงวิญญาณอาฆาต เราวิ่งลัดเลาะผ่านสวนที่รกร้างไปด้วยวัชพืช เสียงฝีเท้าของพวกมันไล่หลังมาติดๆ ข้าไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมุดเข้าไปในช่องกำแพงที่พังทลายของตำหนักร้างแห่งนั้น เมื่อทั้งคู่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นอับชื้นและฝุ่นหนาที่เกาะตัวเป็นชั้นก็ปะทะเข้ากับจมูก ข้าปิดบานประตูไม้ที่ผุพังลงอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ความมืดภายในตำหนักนั้นช่างเหน็บหนาวจนน่าประหลาด เสียงลมหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างราวกับเสียงคร่ำครวญของหญิงสาวผู้ล่วงลับ "เฟยหลัน... เจ้าไม่ควรกลับมาที่นี่" เสียงแหบพร่าของท่านพ่อดังขึ้นในความมืด ทำให้ข้าใจหายวาบ "ท่านพ่อพูดอะไรคะ? ที่นี่มีอะไรที่ข้าไม่รู้?" ข้าพยายามเพ่งมองในความมืดจนเห็นแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านรอยแยกของหลังคา เผยให้เห็นรอยเลือดที่แห้งกรังเป็นทางยาวบนพื้นไม้ ท่านพ่อดึงข้าเข้าไปใกล้ กุมมือข้าไว้แน่นจนสั่นเทา "ในตำหนักนี้... คือที่เก็บ 'บัญชีเลือด' ของตระกูลเรา ของที่พวกมันตามหามาตลอดสามปี... มันไม่ได้ถูกทำลายไปตอนที่ตระกูลเราถูกกวาดล้าง แต่มันถูกซ่อนอยู่ในที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้ามา" ข้าหัวใจเต้นรัวดั่งกลองศึก สายตาพลันเหลือบไปเห็นรูปปั้นพระโพธิสัตว์ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ซึ่งมีรอยร้าวผิดปกติที่ฐาน ข้าเดินเข้าไปใกล้ด้วยความระมัดระวัง มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะรอยแยกนั้นทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของผู้ไล่ล่าก็หยุดลงที่หน้าประตูตำหนัก! "ข้าเห็นพวกมันวิ่งเข้ามาทางนี้! ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุม หากไม่พบตัวก็เผาตำหนักนี้ทิ้งเสีย!" เสียงคำสั่งเหี้ยมเกรียมดังลอดเข้ามา ข้ากัดฟันกรอด นิ้วมือเค้นลงไปที่ฐานรูปปั้นจนเล็บแทบฉีก สัมผัสได้ถึงกลไกลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฝุ่นหนา เมื่อข้าออกแรงกดเพียงเล็กน้อย กลไกฟันเฟืองด้านในก็ส่งเสียงครืดคราดราวกับความตายกำลังคืบคลานเข้ามา ฐานรูปปั้นค่อยๆ เคลื่อนตัวออกเผยให้เห็นช่องลับใต้ดินที่มืดสนิท ทว่า ก่อนที่ข้าจะพาบิดาหลบเข้าไปได้ มือแกร่งของใครบางคนจากมุมมืดในตำหนักนั้นก็เอื้อมมาคว้าข้อมือข้าไว้แน่น ความเย็นเยียบจากสัมผัสนั้นทำให้ข้าถึงกับหยุดหายใจ "สนมรัก... เจ้ามาช้ากว่าที่ข้าคิดไว้เล็กน้อยนะ" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ข้าคุ้นเคยดีดังขึ้นข้างหู แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าคมสันของบุรุษผู้กุมชะตาแผ่นดิน... ฮ่องเต้เฉินหยวน! พระองค์ไม่ได้มาเพียงลำพัง ในมืออีกข้างหนึ่งของพระองค์ถือม้วนกระดาษเปื้อนเลือดที่เป็นเป้าหมายของทุกคนในแผ่นดินอยู่! ข้าเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ หรือว่านี่คือกับดักที่ข้าเป็นคนกระโดดลงไปเองอย่างสมบูรณ์แบบ? - ไป๋เหลียนฮวา - ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาที่พลิกผันของเฟยหลันนะคะ!