ความลับใต้ฐานบัลลังก์

"เจ้ากล้าสาบานต่อหน้าดวงวิญญาณบรรพชนหรือไม่ว่า สิ่งที่อยู่ในหีบไม้อี๋มู่ใบนี้ มิใช่สิ่งที่เจ้าวางแผนยัดเยียดความผิดให้บิดาข้า?" น้ำเสียงของหลินเฟยหลันราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับดั่งเข็มพิษที่ปักลงบนความเงียบงันภายในห้องลับใต้ตำหนักอักษร สายตาของนางจ้องมองไปที่ใบหน้าของฮ่องเต้เฉินหยวนอย่างไม่หลบเลี่ยง แสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวสั่นไหววูบวาบตามจังหวะลมหายใจที่บีบคั้นของทั้งคู่ เฉินหยวนแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ยามล่าเหยื่อวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม เขาหยิบม้วนกระดาษเก่าคร่ำที่เพิ่งงัดขึ้นมาจากช่องลับใต้ฐานบัลลังก์ออกมาวางบนโต๊ะไม้จันทน์หอม "เฟยหลัน... เจ้าช่างเป็นสตรีที่ฉลาดปราดเปรื่อง แต่ความฉลาดมักทำให้คนเรามองข้ามความจริงที่น่าอดสูที่สุดไป เจ้าคิดว่าข้าเป็นผู้ยัดเยียดข้อหาให้ท่านแม่ทัพหลินงั้นหรือ?" หลินเฟยหลันขยับกายเข้าไปใกล้ มือเรียวบางสั่นระริกขณะค่อยๆ คลี่ม้วนกระดาษนั้นออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตามิใช่เพียงแผนที่ค่ายกลเมืองชายแดนที่หายไป แต่เป็นรายชื่อขุนนางที่ร่วมขบวนการกบฏในครั้งนั้น ซึ่งมีตราประทับประจำตระกูลหลินปรากฏอยู่ตรงมุมกระดาษอย่างชัดเจน "ลายมือนี้... มิใช่ลายมือของท่านพ่อ" นางพึมพำ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่รอยตวัดของพู่กัน "ท่านพ่อเป็นคนละเอียดรอบคอบ ท่านไม่มีทางประทับตราสำคัญในเอกสารลับเช่นนี้เด็ดขาด นี่คือของปลอมที่แนบเนียนยิ่งนัก" "คนทำผิดย่อมไม่ทิ้งหลักฐานที่มัดตัวตนเองไว้หรอกนะ" เฉินหยวนโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของนาง "แต่เจ้าลองดูที่ด้านหลังกระดาษสิ... สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความจงรักภักดีของตระกูลหลิน อาจไม่ใช่ความแค้น แต่มันคือคำสั่งประหารที่ถูกเขียนด้วยลายมือของใครบางคนที่เจ้าให้ความเคารพนักหนา" หลินเฟยหลันพลิกกระดาษกลับด้าน หัวใจนางแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นรอยหมึกสีชาดที่จางหายไปตามกาลเวลา แต่มันกลับชัดเจนพอที่จะทำให้นางตระหนักว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา นางหลงทางอยู่ในเขาวงกตที่ใครบางคนสร้างขึ้นมาเพื่อกวาดล้างตระกูลหลินให้สิ้นซากโดยใช้มือของฮ่องเต้เป็นเครื่องมือ "สนมกุ้ยเฟย..." นางเอ่ยชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความโกรธแค้น ไม่ใช่ความกลัว "นางไม่ใช่เพียงแค่สตรีที่มักใหญ่ใฝ่สูง" เฉินหยวนกระซิบข้างหู "นางคือหมากที่ทรงพลังที่สุดของขุมอำนาจที่อยู่เบื้องหลังราชบัลลังก์นี้ และการที่นางยอมให้เจ้าเข้าใกล้ความลับนี้... นั่นหมายความว่าเจ้ากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่นางขุดรอไว้แล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของฝูงชนจำนวนมากก็ดังก้องขึ้นจากด้านบนของตำหนัก เสียงตะโกนของขันทีประจำตัวสนมกุ้ยเฟยแว่วเข้ามา "ฝ่าบาท! หม่อมฉันได้รับแจ้งว่ามีคนแปลกหน้าบุกรุกเข้าพื้นที่หวงห้ามใต้ฐานบัลลังก์ ขอพระองค์โปรดเสด็จออกมาเถิดเพคะ เพื่อความปลอดภัยของฝ่าบาท!" เฟยหลันสบตากับเฉินหยวน ทั้งคู่รู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หากนางออกไปในสภาพนี้ นางคือผู้บุกรุกที่ต้องโทษประหาร แต่หากยังคงอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ความลับที่อยู่ในมืออาจกลายเป็นหลักฐานมัดตัวว่านางคือผู้ที่ขโมยเอกสารราชการ "เจ้ามีทางเลือกเพียงทางเดียว" เฉินหยวนชักกระบี่สั้นออกมาจากชายเสื้อแล้วยื่นด้ามให้หลินเฟยหลัน "ปักมันลงที่ไหล่ของข้า แล้วตะโกนออกไปว่าข้าถูกทำร้ายโดยมือสังหารที่สวมรอยเข้ามา... เมื่อเจ้ากลายเป็นผู้ปกป้องข้า เจ้าจะได้รับความไว้วางใจ และนั่นคือทางเดียวที่เจ้าจะสืบเรื่องนี้ต่อได้โดยไม่ต้องตาย" เฟยหลันมองกระบี่ในมือ ก่อนจะมองใบหน้าที่นิ่งสงบของชายผู้กุมชะตากรรมของแผ่นดิน นางรู้ดีว่านี่คือการทดสอบสุดท้าย หากนางไม่กล้าทำร้ายเขา นางก็คือเหยื่อ แต่หากนางลงมือทำ... นางจะกลายเป็น 'นางใน' ที่เขาสามารถควบคุมได้ด้วยความผิดที่ก่อขึ้น นางกระชับกระบี่ในมือแน่น ความเยือกเย็นเข้าครอบงำจิตใจในเสี้ยววินาที นางไม่ได้แทงไปที่ไหล่ของเขา แต่นางกลับตวัดคมกระบี่เฉี่ยวผ่านผิวแก้มของตัวเองจนเลือดสีสดไหลรินเป็นทางยาว พร้อมกับโยนหลักฐานสำคัญทั้งหมดเข้าไปในช่องลับแล้วปิดผนึกไว้อย่างเดิม ก่อนจะคว้าคอเสื้อของฮ่องเต้แล้วดึงลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบชิดกัน "ฝ่าบาท หากท่านต้องการเล่นเกมนี้กับหม่อมฉัน... ท่านก็ต้องแบกรับความเสี่ยงที่จะเห็นบัลลังก์ของท่านสั่นคลอนด้วยฝีมือของผู้หญิงที่ท่านคิดจะใช้เป็นหมาก" นางหันไปตะโกนสุดเสียง "ทหาร! มีคนร้ายบุกเข้ามาลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท! รีบเข้ามาเร็วเข้า!" เสียงประตูห้องลับถูกพังทลายลงพร้อมกับแสงสว่างจากคบเพลิงที่สาดส่องเข้ามา สิ่งแรกที่ขุนนางและสนมกุ้ยเฟยเห็นคือหลินเฟยหลันที่ยืนเลือดโชกอยู่บนใบหน้า ในขณะที่ฮ่องเต้เฉินหยวนยังคงยืนนิ่งแววตาอ่านไม่ออก สนมกุ้ยเฟยก้าวเข้ามาเบื้องหน้า ใบหน้าฉาบด้วยความเสแสร้ง "เฟยหลัน? เจ้ามาทำอะไรในที่หวงห้ามนี้... หรือว่าเจ้าคือคนที่ลอบปลงพระชนม์เสียเอง?" หลินเฟยหลันแสยะยิ้มที่มุมปาก ในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด นางหยิบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ฉีกออกมาจากม้วนแผนที่ลับชูขึ้นท่ามกลางสายตาของผู้คน "ท่านกุ้ยเฟย... หากหม่อมฉันเป็นผู้บุกรุก แล้วสิ่งที่อยู่ในมือท่านที่แอบซ่อนไว้นี่เล่า... มันคือหลักฐานการโอนเงินกองคลังไปให้กบฏชายแดนไม่ใช่หรือเพคะ?" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันกริบ สนมกุ้ยเฟยหน้าถอดสีเมื่อเห็นเศษกระดาษในมือนาง ก่อนที่เงาร่างหนึ่งจะก้าวออกมาจากหลังม่าน... เป็นหัวหน้าองครักษ์หลวงที่กุ้ยเฟยเป็นคนหนุนหลังมาตลอดชีวิต! "จับนาง! นางโกหก!" กุ้ยเฟยแผดเสียง แต่หัวหน้าองครักษ์กลับหยุดนิ่ง แล้วค่อยๆ คุกเข่าลงแทบเท้าหลินเฟยหลัน "กระหม่อมได้รับคำสั่งลับ... ให้คุ้มครองท่านหญิงหลิน หากผู้ใดขัดขวาง คือโทษประหาร" เฉินหยวนมองดูฉากละครที่เฟยหลันพลิกเกมด้วยความเลือดเย็น ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาโดยไม่มีใครสังเกตเห็น หรือนี่คือหงส์ที่กำลังจะกางปีกขึ้นครอบครองบัลลังก์เลือดกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะคะ ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้เฟยหลันในการต่อสู้ครั้งต่อไปด้วยค่ะ