หมากกระดานแรก

กลิ่นกำยานไม้กฤษณาที่อบอวลอยู่ในห้องบรรทมส่วนพระองค์กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดที่สุดในยามนี้ เฟยหลันยังคงยืนนิ่ง ประหนึ่งตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้ความรู้สึก แม้ฝ่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อจะเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึกไปแล้วก็ตาม "ฝ่าบาท..." นางเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามั่นคง ขณะที่เงยหน้าขึ้นสบพระเนตรคมปลาบของบุรุษเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว "พระองค์กำลังตรัสเรื่องสตรีที่ตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน หรือกำลังหมายถึงข้า... สนมขั้นต่ำที่เพิ่งได้รับอนุญาตให้เข้ามาล้างถ้วยชามในตำหนักฝ่ายในกันแน่เพคะ?" เฉินหยวนแค่นยิ้มที่มุมปาก พระหัตถ์หนาเอื้อมมาเชยคางนางขึ้นอย่างถือดี นิ้วโป้งที่หยาบกร้านจากการจับดาบกดลงบนผิวแก้มที่นางพยายามทาให้ซีดเผือดด้วยสมุนไพร "เจ้ายังคงปากดีเหมือนเดิม... หลินเฟยหลัน" เขากระซิบพลางเคลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะที่ข้างขมับ "ข้าเฝ้าดูเจ้า... มองดูเจ้าใช้ชีวิตอย่างอดสูราวกับมดปลวกในวังแห่งนี้ แต่ไม่ว่าจะเปลี่ยนสีผิวหรือชื่อเสียงเรียงนาม กลิ่นกายของเจ้าที่ข้าจดจำได้แม่นยำดั่งคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจ... มันไม่มีวันเปลี่ยนไปได้" ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านี้ เสียงเอะอะโวยวายจากภายนอกตำหนักก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ราวกับเสียงของเทพเจ้าที่มอบทางรอดให้นางในวินาทีเฉียดตาย เฟยหลันฉวยโอกาสนั้นถอยกรูดออกมา รักษาระยะห่างอย่างสำรวม "เหตุใดถึงเอะอะโวยวายเช่นนั้น!" สุรเสียงทรงอำนาจของฮ่องเต้ตวาดลั่นไปถึงโถงด้านนอก นางกำนัลหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาคุกเข่าจนแทบกราบพื้น "ทูลฝ่าบาท! สนมถัง... สนมถังนางทำผิดกฎมณเฑียรบาล เรื่องที่แอบซ่อนจดหมายลับไว้ในถุงหอม กุ้ยเฟยทรงสั่งให้นำตัวไปโบยจนกว่าจะสิ้นใจที่ลานประหารเจ้าค่ะ!" เฟยหลันนิ่งอึ้งไปเพียงครู่ ในใจคำนวณหมากกระดานนี้อย่างรวดเร็ว กุ้ยเฟยกำลังใช้ข้ออ้างเรื่องจดหมายลับเพื่อกำจัดสนมถังที่ขวางหูขวางตา หากนางไม่ทำอะไรเลย สนมถังที่มีนิสัยซื่อตรงเกินไปผู้นี้จะต้องตาย และนั่นจะเป็นการเปิดทางให้กุ้ยเฟยเรืองอำนาจยิ่งขึ้นไปอีก "ฝ่าบาท" เฟยหลันคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว ดวงตาที่เคยราบเรียบฉายแวววอนขอที่ดูเปราะบางอย่างเสแสร้ง "สนมถังเป็นคนซื่อจนเขลา จดหมายฉบับนั้นข้าเคยเห็นนางถือเล่นดั่งสมบัติล้ำค่า... หากฝ่าบาทจะโปรดประทานโอกาสให้หม่อมฉันได้ไปพิสูจน์ความจริงสักคราเถิดเพคะ" เฉินหยวนหรี่พระเนตรมองนางอย่างพินิจ ก่อนจะโบกพระหัตถ์ให้ออกไปโดยไม่เอ่ยคำใด ณ ลานประหาร ลมหนาวพัดกรรโชกแรง กุ้ยเฟยในชุดอาภรณ์สีม่วงเข้มปักดิ้นทองนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ในขณะที่สนมถังถูกกดให้นอนคว่ำอยู่บนม้านั่งไม้ แผ่นหลังมีรอยเลือดซึมออกมาเป็นทาง "หยุดมือ!" เฟยหลันตะโกนก้อง เสียงของนางดังฟังชัดจนผู้คุมชะงัก "นางกำนัลชั้นต่ำอย่างเจ้ากล้าดียังไงถึงสั่งหยุดการลงทัณฑ์ของข้า?" กุ้ยเฟยเหยียดยิ้มพลางปรายตามองด้วยแววตาเหยียดหยาม เฟยหลันเดินเข้าไปใกล้ หยิบถุงหอมที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมา นางไม่ได้เพียงแค่ถือมัน แต่กลับกรีดเปิดถุงหอมนั้นออกต่อหน้าธารกำนัล กลิ่นสมุนไพรฉุนกึ๊กกระจายออกมา แต่สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้กลีบดอกไม้แห้งไม่ใช่จดหมายลับของกบฏ หากแต่เป็น 'ยาถอนพิษ' เคลือบด้วยน้ำตาล "พระสนมกุ้ยเฟยเพคะ" เฟยหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเย็นยะเยือก "นี่คือยาถอนพิษที่ข้าเคยปรุงให้สนมถังเพื่อใช้แก้พิษในอาหารที่นางมักจะได้รับประทานเป็นประจำ... จดหมายที่ท่านว่าร้าย แท้จริงแล้วเป็นเพียง 'ตำรับยา' ที่นางเขียนไว้กันลืมเท่านั้น" กุ้ยเฟยหน้าซีดเผือดลงทันที ฝูงชนเริ่มซุบซิบ การใส่ร้ายสนมระดับสูงด้วยข้อหากบฏโดยไม่มีหลักฐานชัดเจนนั้นเป็นความผิดมหันต์ต่อหน้าฮ่องเต้ "เจ้า... เจ้าบังอาจกล่าวหาข้า!" กุ้ยเฟยลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด "ข้าไม่ได้กล่าวหาท่าน" เฟยหลันก้มลงมองร่างที่สะบักสะบอมของสนมถังก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากุ้ยเฟยอย่างดุดัน "ข้าเพียงแต่พูดความจริง... และความจริงที่ว่านี้ คือสิ่งที่คนในวังหลังทุกคนต้องเกรงกลัวที่สุดไม่ใช่หรือเพคะ?" ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทหนังดังสะท้อนเข้ามาในลานประหาร ฮ่องเต้เฉินหยวนเสด็จมาถึง พร้อมด้วยเหล่าองครักษ์นับสิบ สายพระเนตรของเขาไม่ได้มองไปที่กุ้ยเฟย แต่มองตรงมาที่เฟยหลัน... สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และร่องรอยของความชื่นชมที่ซ่อนอยู่ในความเย็นชา "เจ้าแก้ต่างให้สนมถังได้ยอดเยี่ยมมาก หลินเฟยหลัน" พระองค์เอ่ยชื่อจริงของนางออกมาต่อหน้าทุกคน ทำเอาขุนนางและนางกำนัลรอบข้างต่างตกตะลึงจนนิ่งค้างไป กุ้ยเฟยที่ยืนตัวสั่นรีบทรุดลงคุกเข่า ทว่ายังไม่ทันที่เหตุการณ์จะคลี่คลาย เฟยหลันกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากเงามืดด้านหลังกำแพงวัง... ธนูอาบยาพิษนับสิบดอกถูกง้างค้างไว้โดยนักฆ่าไร้เงา เฟยหลันขยับตัวเข้าขวางหน้าฮ่องเต้ตามสัญชาตญาณ ทว่าเธอกลับเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเฉินหยวนที่ทำให้เธอรู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เขากระซิบเบาๆ ในขณะที่ลูกธนูพุ่งแหวกอากาศเข้ามา "เจ้าพลาดแล้วเฟยหลัน... การช่วยชีวิตคนในวังหลังที่เต็มไปด้วยงูพิษ คือการเปิดเผยว่าเจ้าไม่ใช่แค่คนรับใช้... แต่เป็น 'เบี้ยตัวสำคัญ' ที่ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้หนีรอดไปได้อีก" ลูกธนูพุ่งเฉียดใบหน้านางไปปักเข้าที่อกขององครักษ์ข้างกาย จนเลือดสีแดงสดกระเซ็นลงบนอาภรณ์ของนาง... และในความโกลาหลนั้น นางก็ตระหนักได้ว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฮ่องเต้ไม่ได้มาที่นี่เพื่อหยุดยั้งการลงโทษ แต่เขามาเพื่อ 'ใช้' นางเป็นเหยื่อล่อให้คนของเขากำจัดศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของตำหนักกุ้ยเฟย หมากกระดานนี้... เธอไม่ใช่ผู้เล่น แต่เธอเป็นเพียง 'หมาก' ที่ถูกเขาส่งลงมาเพื่อเชือดเฉือนศัตรูของเขาเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวังหลังอันโหดร้ายกับไป๋เหลียนฮวานะคะ