ของขวัญจากความเย็นชา

“เจ้าคิดว่าการก้มหัวต่ำเกินไป จะช่วยซ่อนร่องรอยของความทะเยอทะยานได้งั้นหรือ... หลินเฟยหลัน?” สุรเสียงทุ้มต่ำดั่งเสียงคำรามของพยัคฆ์ในยามค่ำคืนดังขึ้นเหนือศีรษะของนาง กลิ่นกำยานไม้กฤษณาจางๆ ที่คุ้นเคยแตะเข้าที่ปลายจมูก กลิ่นนี้มิได้หอมหวาน หากแต่เป็นกลิ่นของอำนาจที่กดทับให้ลมหายใจสะดุด หลินเฟยหลันยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ในกิริยา แม้ในใจจะกำลังประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นทันที แต่เลือกที่จะขยับมือที่ถือถาดยาด้วยความมั่นคงที่ผิดวิสัยของนางกำนัลทั่วไป “ฝ่าบาททรงตรัสสิ่งใดหม่อมฉันมิอาจเข้าใจ เหตุที่หม่อมฉันก้มต่ำ มิใช่เพราะความทะเยอทะยาน หากแต่เพราะกลัวว่าแววตาที่จ้องมองพระองค์ด้วยความเคารพเกินควร จะกลายเป็นการลบหลู่เบื้องสูงเพคะ” เฉินหยวนแค่นยิ้มในลำคอ เขาขยับกายจากแท่นบรรทมก้าวลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาวชุดสีเทาหม่นที่ดูไร้ตัวตนในสายตาผู้อื่น ทว่าในสายตาของเขาในยามนี้ นางกลับโดดเด่นกว่ามวลบุปผาในอุทยานหลวงเสียอีก “คำแก้ตัวช่างคมคายนัก” นิ้วเรียวยาวของฮ่องเต้เชยคางนางขึ้นเบาๆ บังคับให้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นเผชิญกับสายตาคมกริบของเขา “เจ้าถูกส่งมาเป็นเบี้ยในกระดานของกุ้ยเฟย แต่วันนี้เจ้ากลับเลือกที่จะผสม 'เกสรดอกเหมันต์' ลงในถ้วยยาของข้าแทนที่จะเป็นยาพิษตามคำสั่ง... เจ้ากำลังเล่นตลกอะไรกับชีวิตที่เหลืออยู่น้อยนิดของเจ้ากันแน่?” หลินเฟยหลันสบตากับเขาโดยไม่มีความหวาดหวั่นแฝงอยู่ แม้ภายใต้ความเย็นชานั้นจะซ่อนความระแวงไว้อย่างมิดชิด “ชีวิตของหม่อมฉันขึ้นอยู่กับพระองค์ตั้งแต่วันที่ก้าวเข้ามาในวังหลวงแล้วเพคะ กุ้ยเฟยต้องการให้พระองค์อ่อนแอ แต่หม่อมฉัน... ต้องการให้พระองค์มีพระชนม์ชีพยืนยาว เพื่อที่จะได้เห็นความพินาศของพวกเขาทั้งตระกูลด้วยสายตาของพระองค์เอง” บรรยากาศในห้องทรงพระอักษรเงียบงันลงทันที เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของคนทั้งสองดูจะดังแข่งกับเสียงตะเกียงน้ำมันที่วูบไหว เฉินหยวนชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ไร้ซึ่งความสั่นไหวของนาง นี่มิใช่คำพูดของนางกำนัลธรรมดา แต่มันคือคำประกาศเจตนารมณ์ของผู้ที่มีแผลลึกในใจไม่ต่างจากเขา เขารู้ดีว่านางคือหมากที่ถูกส่งมาเพื่อเชือดเฉือนศัตรูของเขา แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าหมากตัวนี้จะมี "จิตวิญญาณ" ที่แหลมคมถึงเพียงนี้ “เจ้ากล้ามากที่ยอมรับต่อหน้าข้าเช่นนี้” เขากดเสียงต่ำลง พลางผละมือออกแล้วหันหลังกลับไปมองแผนที่อาณาจักรบนโต๊ะไม้กฤษณา “หากข้าส่งเจ้าไปที่ห้องทรมานตอนนี้ เจ้าคิดว่าใครจะเป็นคนแรกที่จะออกมาปกป้องเจ้า?” “ไม่มีใครทั้งสิ้นเพคะ” เฟยหลันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระเพื่อม “แต่หากพระองค์ทำเช่นนั้น พระองค์ก็จะสูญเสียโอกาสที่จะได้เห็นแผนที่ที่แท้จริงของวังหลัง... และเสียโอกาสที่จะได้รู้จัก 'พันธมิตร' ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้บรรลุจุดประสงค์เดียวกับพระองค์ไปตลอดกาล” เฉินหยวนหยุดมือที่ถือพู่กันจารึกอักษร เขานิ่งงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะโยนพู่กันลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น เขากลับมาหมุนตัวเผชิญหน้านางอีกครั้ง แววตาในยามนี้มิได้มีความระแวงอีกต่อไป หากแต่เป็นความสนใจที่รุนแรงจนน่าขนลุก “พันธมิตร? เจ้ามีค่าพอจะเป็นพันธมิตรของโอรสสวรรค์เชียวหรือ?” “ชีวิตที่ไร้ค่ามักจะถูกมองข้ามเสมอเพคะ แต่นั่นแหละคือสิ่งที่อันตรายที่สุด... เพราะคนไร้ค่าไม่มีอะไรให้สูญเสีย” เฟยหลันย่อกายลงอย่างอ่อนช้อย แต่ท่วงท่ากลับดูสง่างามราวกับหงส์ที่รอวันสยายปีก “พระองค์ทรงเป็นพยัคฆ์ที่ถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนแห่งวังหลัง ส่วนหม่อมฉันคือเงาที่ไม่มีใครมองเห็น หากเงาและพยัคฆ์ร่วมมือกัน... ฝ่าบาททรงคิดว่าใครจะเป็นผู้กำหนดชะตากรรมของบัลลังก์นี้?” เฉินหยวนหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความขบขันและพอใจอย่างประหลาด เขาหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่วางอยู่มุมโต๊ะโยนมาให้นาง “นี่คือของขวัญชิ้นแรกจากข้า... หวังว่าเจ้าจะใช้มันให้เป็นประโยชน์ก่อนที่กุ้ยเฟยจะรู้ตัวว่าหมากตัวที่นางมั่นใจที่สุด กำลังจะกลายเป็นมีดที่ปาดคอตัวเอง” เฟยหลันรับกล่องนั้นไว้ มือของนางสั่นเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุมได้เมื่อเห็นตราประทับบนกล่องไม้ที่คุ้นตา... มันคือตราสัญลักษณ์ของราชครูผู้ที่เคยเป็นอาจารย์ของบิดานาง ผู้ที่ถูกประหารชีวิตด้วยข้อหากบฏเมื่อห้าปีก่อน! ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังของนางทันที หัวใจที่เคยแกร่งดุจหินผากลับสั่นคลอนอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่แค่ของขวัญ... แต่มันคือคำเตือนว่าเขารู้เบื้องหลังของนางทั้งหมดตั้งแต่ต้น! ทว่าก่อนที่นางจะได้ทันเอ่ยถามสิ่งใด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของขันทีอาวุโสก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! กุ้ยเฟยทรงนำน้ำแกงบำรุงกำลังมาถวาย และกำลังเสด็จมาถึงหน้าประตูแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางอันมืดมิดของหงส์ตัวนี้ไปพร้อมกับไป๋เหลียนฮวานะคะ