ร่องรอยเลือดในวังหลวง

"เจ้ายังไม่ตาย..." เสียงของกุ้ยเฟยสั่นพร่า ดวงตาที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เบิกกว้างจนเห็นเส้นเลือดฝอย นางก้าวถอยหลังจนสะดุดชายกระโปรงปักลายหงส์ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงราวกับไร้กระดูกเมื่อเผชิญหน้ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่เดินก้าวเข้ามาผ่านวงล้อมของทหารองครักษ์ หลินเฟยหลันยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง แต่นางยังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้ดุจรูปปั้นหิน บุรุษผู้นั้น—แม่ทัพใหญ่เหวินเจ๋อ ผู้ที่ถูกจารึกในประวัติศาสตร์ว่าเป็นกบฏที่ถูกประหารไปเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้เขากลับมาแล้ว พร้อมกับรอยแผลเป็นที่พาดผ่านใบหน้าซีกซ้ายและดวงตาที่วาวโรจน์ดุจสัตว์ร้าย "ตายหรือ?" เหวินเจ๋อแค่นหัวเราะ เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายเหล็กเสียดสีกัน "ความตายสำหรับข้ามันเป็นเพียงการพักร้อนที่แสนยาวนาน กุ้ยเฟย... สิบปีที่ข้าอยู่ในนรก เจ้าคงหลับสบายดีสินะบนกองเลือดของตระกูลข้า" เขาไม่ได้ชักดาบออกมาทันที ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับหนักอึ้งจนผู้คนในตำหนักแทบหายใจไม่ออก ทหารองครักษ์ของวังหลวงที่เคยเป็นพวกของกุ้ยเฟยเริ่มสั่นคลอน บางคนลดอาวุธลงด้วยความหวาดกลัวต่อตำนานของแม่ทัพผู้ไร้พ่ายผู้นี้ "หยุดนะ! ใครอนุญาตให้เจ้าก้าวเข้ามาในเขตหวงห้าม!" กุ้ยเฟยแผดเสียงสั่ง แม้ตัวจะสั่นเทาแต่ความทะเยอทะยานยังคงสั่งให้นางต้านทาน "ทหาร! ฆ่ามัน! ใครที่ฆ่ากบฏผู้นี้ได้ ข้าจะมอบทองคำให้สิบหีบและแต่งตั้งให้เป็นถึงองครักษ์ขั้นสูง!" ทว่าไม่มีใครขยับเขยื้อน หลินเฟยหลันก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ดวงตาสุขุมจ้องมองไปยังกุ้ยเฟยด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ท่านกุ้ยเฟย... ในยามที่ความจริงปรากฏต่อหน้าเช่นนี้ ทองคำยังมีค่าเท่ากับชีวิตของท่านเชียวหรือคะ?" "นังแพศยา!" กุ้ยเฟยตวาดลั่น แต่เหวินเจ๋อเร็วกว่า เขาพุ่งตัวปราดเข้ามาคว้าคอเสื้อของนางด้วยมือข้างเดียวแรงบีบที่แฝงด้วยความเคียดแค้นนานปีทำให้นางหน้าเขียวคล้ำ "เจ้าถามหาความตายใช่ไหม" เหวินเจ๋อพึมพำชิดใบหูของนาง "ได้... วันนี้วังหลวงแห่งนี้จะเป็นสุสานของพวกเจ้าทุกคน" ทันใดนั้น เสียงดาบกระทบกันก็ดังขึ้นจากทั่วทิศทาง ทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดพุ่งเข้าใส่พวกเดียวกันเอง ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหินอ่อนที่เคยขัดเงาวับ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน หลินเฟยหลันขยับตัวหลบคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ได้อย่างเฉียดฉิว นางหยิบปิ่นทองคำที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาแทงเข้าที่ลำคอขององครักษ์ที่หมายจะลอบสังหารนางด้วยความแม่นยำ นางไม่ใช่สตรีอ่อนแอที่รอคอยการปกป้อง นับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่วังวนแห่งอำนาจนี้ เฟยหลันเรียนรู้ที่จะเป็นทั้งผู้ล่าและเหยื่อในเวลาเดียวกัน "ไปทางลับ!" หลินเฟยหลันตะโกนบอกเหวินเจ๋อที่กำลังตวัดดาบสังหารศัตรูรอบตัวเป็นเบือ "ข้าไม่หนี!" เหวินเจ๋อตอบกลับขณะถีบร่างทหารที่ดาหน้าเข้ามา "หากท่านตายตอนนี้ แผนการที่พวกเราวางมาสิบปีก็พังทลายลงเปล่าๆ!" เฟยหลันกระชากแขนเขา "ฮ่องเต้ใกล้จะเสด็จมาถึงแล้ว หากพระองค์เห็นท่านตอนนี้โดยที่พวกเรายังไม่ได้เตรียมการ ทุกอย่างจะจบสิ้น!" ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงอาวุธกระทบกันจนแสบแก้วหู เฟยหลันมองเห็นช่องโหว่ในหมู่ทหารศัตรู นางตัดสินใจฉุดเหวินเจ๋อให้ถอยร่นเข้าไปในทางลับหลังม่านมุกทว่าก่อนจะก้าวพ้นประตู สายตาของนางกลับเหลือบไปเห็นร่างของใครคนหนึ่งยืนอยู่เหนือระเบียงชั้นบน เป็นฮ่องเต้เฉินหยวน... พระองค์ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบเฉย มือของพระองค์กำราวระเบียงแน่นจนนิ้วซีดขาว และข้างกายพระองค์ไม่ใช่ขันทีคนสนิท แต่เป็นสตรีอีกนางที่เฟยหลันคุ้นเคยดี นางสนมผู้ที่นางคิดว่าเป็นมิตรสนิทที่สุด... กำลังกระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้ฮ่องเต้เปลี่ยนท่าทีจากความตกใจกลายเป็นความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัว ทุกอย่างเป็นกับดัก หลินเฟยหลันหยุดชะงัก รอยเลือดหยดหนึ่งกระเด็นมาโดนแก้มของนาง ความหนาวเหน็บแล่นเข้าสู่หัวใจเมื่อตระหนักได้ว่า การนองเลือดครั้งนี้ไม่ได้มีแค่ฝ่ายกุ้ยเฟยที่ต้องการกำจัดนาง แต่ฮ่องเต้เองก็ทรงเฝ้ารอเวลานี้เพื่อล้างบางทุกคนที่กระด้างกระเดื่องต่ออำนาจของพระองค์ในคราวเดียว "เราตกหลุมพรางแล้ว..." เฟยหลันกระซิบกับตัวเองขณะหันไปมองประตูทางออกที่ถูกปิดตายด้วยทหารองครักษ์หลวงที่เพิ่งรุดมาถึง... กลุ่มคนชุดดำที่ไร้ซึ่งตราสัญลักษณ์ของฝ่ายใดทั้งสิ้น คนพวกนั้นคือ 'เงาของฮ่องเต้' ไป๋เหลียนฮวาขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของเฟยหลันในค่ำคืนที่วังหลวงต้องเปลี่ยนเป็นสีเลือดนะคะ