คำสารภาพของคนบาป

“หากท่านยังไม่ยอมเอ่ยปาก เกรงว่าลิ้นของท่านคงไม่มีประโยชน์อันใดกับใต้หล้าอีกต่อไป” น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึกของหลินเฟยหลันดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับในท้องพระโรงชั้นใน สายตาของนางจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนในชุดผ้าป่านขาดวิ่นที่ถูกมัดมือไพล่หลังอยู่เบื้องหน้า ร่างนั้นสั่นเทาจนแทบจะล้มพับลงไปกับพื้นหินเย็นเยียบ ฮ่องเต้เฉินหยวนประทับอยู่บนบัลลังก์สูงตระหง่าน พระเนตรคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องเหตุการณ์ไม่วางตา ข้างกายคือสนมกุ้ยเฟยที่แม้พยายามรักษาใบหน้าให้ดูนิ่งสงบเพียงใด แต่ปลายนิ้วที่จิกแน่นลงบนพนักเก้าอี้จนซีดขาวก็ไม่อาจหลบพ้นสายตาของเฟยหลันไปได้ “เจ้ากล้าข่มขู่พยานในท้องพระโรงงั้นหรือ เฟยหลัน!” สนมกุ้ยเฟยเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแฝงแววข่มขู่ “คนผู้นี้เป็นเพียงคนรับใช้ชั้นต่ำที่ถูกจับมาด้วยข้อหาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ เจ้ากลับให้ค่าเขายิ่งกว่าความยุติธรรมของวังหลวงเสียอีก” หลินเฟยหลันไม่ได้หันไปมองกุ้ยเฟย นางยังคงจ้องเขม็งไปที่ชายผู้นั้น ก่อนจะก้าวเข้าไปหาช้าๆ กลิ่นกำยานราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวนางดูจะกดดันคนเบื้องหน้าได้มากกว่าอาวุธใดๆ “ความยุติธรรมหรือเพคะ?” เฟยหลันแค่นยิ้มที่มุมปาก “คนรับใช้ที่หนีหายไปตั้งแต่วันที่จวนสกุลหลินถูกกวาดล้างเมื่อสิบปีก่อน วันนี้กลับปรากฏตัวขึ้นในสวนหลังตำหนักของสนมกุ้ยเฟย เรื่องนี้มิใช่เรื่องบังเอิญที่น่าขบขันไปหน่อยหรือเพคะ ฝ่าบาท” ฮ่องเต้เฉินหยวนขยับพระวรกายเล็กน้อย พระพักตร์ไร้ซึ่งความรู้สึก “ว่ามา... เจ้าเห็นอะไรในคืนที่สกุลหลินต้องโทษ” ชายผู้นั้นตัวสั่นสะท้าน เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาเหลือบมองไปทางกุ้ยเฟยด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนจะก้มหน้าชิดติดพื้น “ข้า... ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! ข้าเป็นเพียงคนทำสวน ข้าไม่รู้เรื่องกบฏ!” “โกหก!” เฟยหลันตวาดกร้าว ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความเคียดแค้นที่พุ่งพล่านอยู่ในดวงตา “เจ้ามีรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่ฝ่ามือขวา นั่นเป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่ทำหน้าที่คัดแยกเอกสารลับในจวนท่านพ่อข้า เจ้าจำข้าไม่ได้หรือ... เจ้าเป็นคนส่งมอบตราประทับลับให้แก่คนร้ายในคืนนั้น!” บรรยากาศในท้องพระโรงตึงเครียดจนแทบขาดผึง สนมกุ้ยเฟยเหยียดยิ้ม “เจ้ากำลังเล่านิทานหรือหลินเฟยหลัน หลักฐานที่ไร้ตัวตนเช่นรอยแผลเนี่ยนะ?” เฟยหลันไม่สะทกสะท้าน นางย่อตัวลงตรงหน้าพยานคนสำคัญ กระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “หากเจ้าไม่พูดวันนี้ ครอบครัวเจ้าที่กุ้ยเฟยอ้างว่าดูแลไว้อย่างดีที่หมู่บ้านชายแดน จะได้เห็นหน้าเจ้าอีกครั้งในรูปแบบของเศษซาก... แต่ถ้าเจ้าพูด ความตายของเจ้าจะกลายเป็นใบเบิกทางสู่อิสรภาพของคนเหล่านั้น” ชายผู้นั้นเบิกตากว้าง หายใจหอบถี่ ความขัดแย้งในใจฉายชัดผ่านเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม เขาเงยหน้าขึ้นมองกุ้ยเฟยด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความหวาดกลัวกลายเป็นความแค้นเคืองที่สะสมมานานปี “นาง...” เขากลั้นใจชี้มือสั่นๆ ไปทางสนมกุ้ยเฟย “นางเป็นคนสั่ง! นางเป็นคนนำตราประทับปลอมไปวางไว้ในห้องหนังสือท่านเสนาบดีหลิน และนางคือคนลงมือฆ่าปิดปากองครักษ์ทุกคนที่ขวางทาง!” เสียงฮือฮาดังระงมทั่วท้องพระโรง สนมกุ้ยเฟยลุกขึ้นยืนดั่งถูกของร้อน “เจ้าขี้ข้าโง่เขลา! เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าเชียวหรือ!” ฮ่องเต้เฉินหยวนทรงพระดำเนินลงมาจากบัลลังก์อย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวเปรียบเสมือนจังหวะของความตายที่เคลื่อนเข้ามาใกล้กุ้ยเฟย พระองค์หยุดยืนตรงหน้าสนมผู้ที่ทรงโปรดปรานที่สุด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ “สนมกุ้ยเฟย... เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่” กุ้ยเฟยหน้าถอดสี แต่นางยังคงเชิดหน้าขึ้น “หม่อมฉันไม่มีวันยอมรับคำกล่าวหาจากปากเดรัจฉานตัวเดียว!” ทว่าในวินาทีที่สถานการณ์กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม ประตูบานใหญ่ของท้องพระโรงก็ถูกผลักออกอย่างแรง ขันทีคนสนิทของฝ่าบาทวิ่งหน้าตื่นเข้ามาคุกเข่าลง “ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ที่หอเก็บเอกสารหลวง... มีคนลอบวางเพลิง!” เฟยหลันหันขวับไปมองกุ้ยเฟยที่เผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา “เจ้าคิดหรือว่าหลักฐานจะมีแค่พยานปากเดียว? หึ... ทุกสิ่งที่ข้าทำลายไป ไม่เคยทิ้งร่องรอยให้เจ้าได้เชยชมหรอก หลินเฟยหลัน” แต่นางกลับคว้าข้อมือของพยานคนนั้นขึ้นมาเผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้รอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว นั่นคืออักขระลับที่ถูกสักด้วยหมึกเรืองแสงซึ่งจะปรากฏชัดเมื่อถูกไอความร้อนจากเพลิงไหม้ที่อยู่ไม่ไกล นี่คือแผนซ้อนแผนที่นางเตรียมไว้ล่อให้กุ้ยเฟยเผยไต๋ออกมาเอง “กุ้ยเฟยเพคะ... รอยสักนี้ไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่เป็นบันทึกรายชื่อผู้มีส่วนร่วมในกบฏครั้งนั้นทั้งหมด รวมถึงชื่อของท่านด้วย” เฟยหลันก้าวเข้าหาด้วยแววตาของผู้ชนะ “และที่หอเก็บเอกสาร... ไม่ได้ถูกไฟไหม้ แต่กำลังถูกเปิดโปงต่างหาก” สิ้นคำพูดของเฟยหลัน เสียงทหารองครักษ์นับร้อยก็ดังกระหึ่มขึ้นจากภายนอก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้หนึ่งที่กุ้ยเฟยหวาดกลัวที่สุด... บุรุษที่นางคิดว่าถูกกำจัดไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ไป๋เหลียนหวังใจเหลือเกินค่ะว่าทุกท่านจะอดใจรอตอนต่อไปไม่ไหว ขอบคุณที่ติดตามความแค้นที่กำลังจะได้รับการชำระนะคะ!