หมากกระดานที่พลิกผัน

“หลักฐานชิ้นนี้... กุ้ยเฟยทรงอธิบายว่าอย่างไรหรือเพคะ?” เสียงของหลินเฟยหลันราบเรียบ ทว่าก้องกังวานอยู่ในตำหนักคุนหนิงที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของเหล่านางกำนัลที่หมอบกราบอยู่กับพื้น ผ้าแพรปักลายหงส์ในมือของนางไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ในใจจะกำลังพายุคลั่งเพียงใดก็ตาม สนมกุ้ยเฟยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์หอมตัวงามถึงกับชะงัก รอยยิ้มที่เคยประดับบนใบหน้าเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งที่ถูกราดด้วยน้ำร้อน นางปรายตามองห่อผ้าในมือของเฟยหลัน ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “หลินเฟยหลัน เจ้ากล้าดียังไงถึงนำของสิ่งนี้มากล่าวหาข้าในที่แจ้งเช่นนี้?” กุ้ยเฟยเอ่ยพลางใช้เล็บสีชาดจิกขอบเก้าอี้แน่น “เจ้าคงเข้าใจผิดไปเอง ว่าอำนาจในมือเจ้าจะสูงส่งพอที่จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้” “หม่อมฉันไม่กล้าพลิกฟ้าหรอกเพคะ” เฟยหลันก้าวเข้าไปใกล้กุ้ยเฟยอีกหนึ่งก้าว สายตาคมปลาบดั่งอาวุธ “แต่หม่อมฉันกล้าพอที่จะเปิดโปงว่าใครเป็นคน 'จ้าง' ให้คนนอกแอบนำพิษไร้ลักษณ์เข้ามาในตำหนักของหม่อมฉันเมื่อสามวันก่อน” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ใบหน้าของกุ้ยเฟยกระตุกวูบหนึ่งอย่างไม่อาจปิดบังได้มิด แผนการที่นางวางไว้รัดกุมเสียจนไม่ควรมีรอยรั่ว ผู้ที่ลงมือคือขันทีคนสนิทที่นางเลี้ยงดูมากับมือ และจุดประสงค์คือการทำให้เฟยหลันถูกลดขั้นฐานประมาทเลินเล่อปล่อยให้มีของต้องห้ามในตำหนัก แต่บัดนี้ สิ่งที่อยู่ในมือของเฟยหลันหาใช่ของต้องห้ามธรรมดาไม่ แต่มันคือตราประทับลับของตระกูลอัครเสนาบดีฝั่งกุ้ยเฟยเอง! “เจ้า...” กุ้ยเฟยพยายามรวบรวมสติ “นั่นเป็นของปลอม เจ้าคิดจะใส่ร้ายข้าด้วยการปลอมแปลงตราประทับหรือ?” “ของปลอมหรือเพคะ?” เฟยหลันหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงความสมเพช “หากเป็นของปลอมจริง ทำไมท่านอัครเสนาบดีบิดาของท่าน ถึงได้ส่งคนมาเวียนว่ายอยู่หน้าเรือนจำหลวงตั้งแต่ยามโฉ่วเพื่อขอเข้าพบข้าพเจ้าเล่า? หากท่านไม่ได้ทำอะไรไว้ ทำไมถึงต้องร้อนรนประหนึ่งมดบนกระทะทองแดงเช่นนั้น?” บรรยากาศในตำหนักบีบคั้นจนแทบขาดใจ ฮ่องเต้เฉินหยวนที่นั่งเงียบมาตลอดบนบัลลังก์เหนือขึ้นไปขยับกายเล็กน้อย ดวงตาเรียวคมของพระองค์จับจ้องมาที่ทั้งสองนาง ราวกับเสือที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อตะครุบกันเอง พระองค์ไม่ตรัสสิ่งใด ทว่าแววตาที่ว่างเปล่านั้นกลับทำให้กุ้ยเฟยรู้สึกเย็นสันหลังวาบ “ข้าจะให้โอกาสท่านอีกครั้ง...” เฟยหลันโน้มตัวลงกระซิบข้างหูของกุ้ยเฟยที่ตอนนี้ใบหน้าซีดเผือด “ยอมรับความผิดพลาดนี้เสีย แล้วข้าจะกราบทูลขอฝ่าบาทให้ละเว้นโทษตาย แต่ถ้าหากท่านยังเลือกจะดึงดัน... ข้าเกรงว่าตำแหน่งกุ้ยเฟยที่ท่านหวงแหน อาจจะต้องมีคนอื่นมานั่งแทนที่ในเร็ววัน” กุ้ยเฟยสั่นสะท้าน นางตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่านาง 'เดินหมากพลาด' อย่างมหันต์ ไม่ใช่เพราะนางโง่เขลา แต่เพราะนางประเมินความแค้นของสตรีตรงหน้าต่ำเกินไป เฟยหลันไม่ได้วางแผนเพื่อป้องกันตัว แต่เฟยหลันวางแผนเพื่อ 'กวาดล้าง' รากฐานทั้งหมดของนางในคราวเดียว “เจ้าคิดว่าเจ้าชนะแล้วหรือ?” กุ้ยเฟยกัดฟันกรอด เสียงสั่นเครือแต่ยังคงความหยิ่งยโส “วังหลังแห่งนี้ใครกุมอำนาจ ข้ายังเป็นคนตัดสินใจ!” ทว่าในจังหวะที่กุ้ยเฟยกำลังจะยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาด้านนอกเข้าล้อมตำหนัก ประตูก็ถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของมหาขันทีข้างกายฮ่องเต้ “ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ! พบหลักฐานสำคัญในห้องเครื่อง... มีการลอบวางยาในเสวยของพระมเหสี โดยพบจดหมายลับที่มีลายเซ็นของสนมกุ้ยเฟยประทับอยู่พ่ะย่ะค่ะ!” ความเงียบดิ่งลึกยิ่งกว่าเดิม กุ้ยเฟยเบิกตากว้าง จดหมายฉบับนั้น... นางไม่เคยเขียน! นางมองไปที่เฟยหลัน เห็นเพียงรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย “ท่านกุ้ยเฟย... ดูเหมือนหมากกระดานนี้จะไม่ได้มีแค่เราสองคนที่เล่นเสียแล้วล่ะเพคะ” เฟยหลันเอ่ยเบาๆ ก่อนจะถอยห่างออกมา “หรือท่านคิดว่า... การที่ข้าขโมยตราประทับของท่านมาได้เพียงชั่วครู่ จะเป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับคนอย่างข้า?” สิ้นคำพูดนั้น กุ้ยเฟยก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากมุมมืดของตำหนัก คนผู้นั้นคือขันทีคนสนิทที่กุ้ยเฟยคิดว่าถูกกำจัดไปแล้ว เขากำลังเดินตรงมายังเบื้องหน้าฮ่องเต้พร้อมมีดสั้นในมือที่ชี้ตรงไปที่กุ้ยเฟย “พระนางทรงสั่งให้ข้าฆ่าปิดปากพยาน... ทั้งหมดนี้คือคำสั่งของกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ!” กุ้ยเฟยกรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ แต่ก่อนที่นางจะได้แก้ตัว แรงบีบที่ไหล่จากมือของฮ่องเต้เฉินหยวนที่เสด็จลงมาจากบัลลังก์ก็ทำให้นางแน่นิ่งไป พระองค์ก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา “เจ้าเล่นหมากผิดตาเดียว... ชีวิตของเจ้าและตระกูลของเจ้า ก็ถึงกาลอวสานแล้ว... กุ้ยเฟย” แต่แล้ว ความลับที่เฟยหลันพยายามปกปิดไว้กลับสั่นคลอน เมื่อเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังม่านกั้นกลางตำหนัก... เป็นเสียงของบุรุษที่นางคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อห้าปีก่อน! ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าตอนนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยนะคะ!