อำนาจมืดเบื้องหลัง

"ฝ่าบาททรงมีพระเนตรที่แหลมคมยิ่งนัก แต่บางครั้ง... สิ่งที่อยู่ใกล้พระเนตรที่สุด กลับเป็นสิ่งที่มองเห็นยากที่สุดพ่ะย่ะค่ะ" น้ำเสียงแหบพร่าของ 'กงกงอาวุโสจ้าว' ผู้เป็นเงาติดตามฮ่องเต้เฉินหยวนมานานนับสิบปี ฟังดูเยือกเย็นและราบเรียบ ทว่าในความสงบนิ่งนั้น กลับแฝงด้วยคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนได้ทุกเมื่อ เฟยหลันซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านกั้นฉากไม้ฉลุลายในตำหนักอักษร กลั้นหายใจแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเองเต้นโครมคราม ฮ่องเต้เฉินหยวนวางพู่กันในมือลงอย่างแช่มช้า เสียงพู่กันกระทบแท่นหินดัง 'กึก' ฟังดูบาดลึกในความเงียบงัน พระองค์ไม่ได้ทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมองขันทีข้างกาย แต่สายพระเนตรกลับจับจ้องไปยังรอยหมึกที่ยังไม่แห้งสนิทบนฎีกา "เจ้ากำลังจะบอกข้าว่า... เรื่องของสกุลหลินเมื่อสิบปีก่อน ยังมีบทละครที่ข้ายังไม่ได้ดูอีกอย่างนั้นหรือ จ้าวหย่ง?" "กระหม่อมเพียงแต่เสียดายพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีชราก้มหัวต่ำจนแทบจรดพื้น แววตาที่ปกติจะดูเชื่องช้ากลับมีประกายคมกล้าที่เฟยหลันไม่เคยเห็นมาก่อน "ตระกูลหลินจงรักภักดีเกินไป... จนบางครั้งความจงรักภักดีนั้นก็กลายเป็นเสี้ยนหนามของผู้ที่ถืออำนาจในมือจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" เฟยหลันกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเย็นเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง นี่คือจิ๊กซอว์ชิ้นที่หายไป... คนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลนาง ไม่ใช่เพียงแค่กุ้ยเฟยที่กระหายอำนาจ แต่เป็นผู้ที่คอยถือหางอยู่ข้างกายฮ่องเต้มาโดยตลอด "เจ้าหมายถึงใคร" สุรเสียงของฮ่องเต้กดต่ำลง กระแสกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนอากาศแทบหยุดเคลื่อนไหว "ผู้ที่คอยจัดการบัญชีลับและเส้นทางคมนาคมในเขตชายแดนเหนือ... ผู้ที่เคยเสนอให้ฝ่าบาทตัดงบประมาณกองทัพของท่านแม่ทัพหลินในคราวนั้น" กงกงจ้าวขยับยิ้มที่มุมปาก ทว่าเป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น "หากฝ่าบาททรงจำได้ ตราประทับบนคำสั่งนั้น... เป็นตราที่พระองค์ประทานให้พระสนมกุ้ยเฟยดูแล แต่ผู้ที่นำไปใช้จริงๆ กลับเป็น 'มือที่สาม' ที่ฝ่าบาทไว้วางใจที่สุด" มือของเฟยหลันสั่นสะท้าน นางเกือบจะทำแจกันหยกข้างตัวร่วงหล่น ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของฮ่องเต้ก็ตวัดมาทางมุมมืดที่นางซ่อนอยู่พอดี ราวกับทรงรับรู้ถึงการมีอยู่ของนางมานานแล้ว "ออกมา" น้ำเสียงเฉียบขาดนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับนางเพียงคนเดียว แต่เป็นการสั่งให้ความจริงที่ซ่อนอยู่ถูกเปิดเผยออกมา เฟยหลันค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากหลังม่านฉาก ใบหน้าที่เคยเย็นชาไร้อารมณ์ยามนี้ซีดเผือด แต่แววตายังคงแน่วแน่ นางคุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเยียบ หัวใจของนางกำลังถูกบีบคั้นด้วยความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ กงกงจ้าวผู้นี้... ไม่ใช่แค่คนสนิท แต่เป็นผู้คุม 'ตัวจริง' ของเกมกระดานนี้ "หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท" เฟยหลันกล่าวเสียงเรียบ แม้จะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ฮ่องเต้เฉินหยวนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อคลุมมังกรสะบัดพลิ้วตามแรงอารมณ์ พระองค์เดินตรงมาหานาง ดวงตาที่เคยหลงใหลในตัวนางบัดนี้ดูซับซ้อนเกินกว่าจะอ่านออก "เจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม เฟยหลัน... ความลับที่คนทั้งราชสำนักพยายามฝังกลบมันลงในดิน" "หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ" เฟยหลันเงยหน้าขึ้นสบพระเนตร "และหม่อมฉันก็รู้ด้วยว่า... เหตุใดฝ่าบาทถึงปล่อยให้กงกงจ้าวมีอำนาจล้นฟ้ามาจนถึงทุกวันนี้" กงกงจ้าวหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "คุณหนูหลินฉลาดสมคำร่ำลือ แต่ความฉลาดมักนำมาซึ่งภัยเสมอ... ท่านทราบหรือไม่ว่าทำไมคืนนี้ข้าถึงเลือกที่จะพูดเรื่องนี้ต่อหน้าท่าน?" เฟยหลันรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนาแน่นไปด้วยกลิ่นกำยานที่เปลี่ยนไป กลิ่นของมันหอมหวานจนน่าประหลาด... กลิ่นของ 'ดอกซ่อนกลิ่นพิษ' "เพราะข้าต้องการให้เจ้าเห็น..." ขันทีชรากล่าวพลางขยับมือทำสัญญาณลับบางอย่างกับทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่หน้าตำหนัก "...ว่าต่อให้ฝ่าบาทจะโปรดปรานเจ้าเพียงใด แต่ในวังหลวงแห่งนี้ อำนาจไม่ได้อยู่ที่บัลลังก์เสมอไป แต่มันอยู่ที่ว่าใครเป็นคนกุม 'ลมหายใจ' ของฝ่าบาทไว้ในกำมือ" ทันใดนั้น เสียงกระบี่ออกจากฝักดังก้องไปทั่วตำหนัก ทหารองครักษ์เกือบสิบคนหันปลายกระบี่เข้าหาฮ่องเต้เฉินหยวนแทนที่จะปกป้องพระองค์ "จ้าวหย่ง! เจ้ากล้าทรยศข้าหรือ!" ฮ่องเต้ตะคามก้อง สีพระพักตร์เปลี่ยนเป็นแดงก่ำด้วยโทสะ แต่แล้วพระองค์ก็เริ่มเซจนต้องประคองโต๊ะอักษรไว้ "ทรยศงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ? ไม่เลย... กระหม่อมแค่กำลังถวายบัลลังก์คืนให้แด่ 'เจ้าของที่แท้จริง' ต่างหาก" กงกงจ้าวหันมามองเฟยหลันด้วยสายตาที่ทำให้คนอ่านรู้สึกถึงวิกฤตที่ไม่มีทางรอด "และแม่นางเฟยหลัน... ข้าต้องการให้เจ้าเป็นพยานในนาทีสุดท้ายของราชวงศ์นี้" เฟยหลันพุ่งตัวเข้าไปคว้าด้ามกระบี่ของฮ่องเต้ที่ตกอยู่ใกล้ๆ ทันที สายตาของนางไม่ได้หวาดกลัว แต่กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะที่ประตูตำหนักถูกพังทลายลงโดยกองกำลังที่ไม่ทราบฝ่าย และบุคคลที่เดินนำหน้าเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือคนตายที่นางไม่คาดคิดว่าจะได้พบอีกในชาตินี้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับเฟยหลันนะคะ ไป๋เหลียนฮวาสัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงในตอนหน้าค่ะ