กลยุทธ์ยืมดาบฆ่าคน

“เจ้ากล้าดียังไงถึงยังมีชีวิตอยู่... ท่านพี่หลี่หยาง” เสียงของหลินเฟยหลันเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่เกาะตัวในฤดูเหมันต์ นางกระชับด้ามกระบี่ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เลือดที่กระเซ็นเปื้อนใบหน้าไม่ได้ทำให้ความงามของนางลดทอนลงแม้แต่น้อย ทว่ากลับขับเน้นให้ดวงตาคู่นั้นดูราวกับหงส์เพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า บุรุษตรงหน้า—ผู้ที่เคยถูกประกาศว่าเสียชีวิตในสนามรบเมื่อสองปีก่อน—บัดนี้ยืนตระหง่านในชุดเกราะสีดำทมิฬ มุมปากของเขาหยักยิ้มเหยียดหยันขณะที่กองกำลังในชุดเกราะเงาเริ่มล้อมวงเข้ามาในตำหนักอันโกลาหล “ชีวิตข้าเป็นของท่านอ๋องผู้ที่มองเห็นค่าของสุนัขรับใช้มากกว่าเศษดินอย่างพวกเจ้า” หลี่หยางแค่นหัวเราะ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความซื่อสัตย์บัดนี้มีเพียงความว่างเปล่า “อย่าได้เพ้อเจ้อเรื่องพี่น้องกับข้าเลย เฟยหลัน... วันนี้เจ้าจะต้องจบสิ้นที่นี่” เฉินหยวนที่ยืนเคียงข้างเฟยหลันขยับกายบังนางไว้เล็กน้อย ดาบในมือของเขาแม้จะอาบไปด้วยคราบเลือด แต่แววตาของฮ่องเต้กลับนิ่งสงบราวกับบ่อน้ำลึก เขากระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงสองคน “จังหวะนี้แหละ เฟยหลัน... ข้าจะดึงความสนใจของพวกมัน เจ้าจงหาทางออกไปจากวังหลังนี้เสีย” “หม่อมฉันไม่หนีเพคะ” เฟยหลันสวนกลับทันควัน สายตาของนางกวาดไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของ ‘สนมเซียนผิง’ ที่กำลังซ่อนตัวอยู่หลังเสาไม้แกะสลักอย่างสั่นเทา เซียนผิง... สตรีผู้มักถูกกุ้ยเฟยเหยียบย่ำให้จมดิน นางมีศักดิ์เป็นหลานสาวของแม่ทัพใหญ่ผู้กุมอำนาจทหารชายแดน หากกุ้ยเฟยต้องเพลี่ยงพล้ำ เหตุใดจึงไม่ใช้มือของสตรีผู้ที่มีอำนาจหนุนหลังคนนี้จัดการเสียเล่า? เฟยหลันขยับตัวเข้าไปใกล้สนมเซียนผิงอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายสังหารรอบตัวนางทำให้สนมสาวหวาดผวาจนทรุดฮวบลงกับพื้น “เจ้าอยากรอดไหม?” เซียนผิงเบิกตากว้าง สั่นศีรษะระริก “เจ้า... เจ้าจะทำอะไรข้า” “ข้ามีหลักฐาน” เฟยหลันกระซิบข้างหู น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยพลังอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “หลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่าคนที่สั่งฆ่าพี่ชายของเจ้าในการรบครั้งที่แล้ว คือกุ้ยเฟย... นางวางยาพิษในม้าศึกของเขา และตอนนี้ นางกำลังเตรียมการจะสังหารเจ้าทิ้งเพื่อปิดปากเรื่องที่เจ้าล่วงรู้ความลับเรื่องคนชุดดำนี้” สีหน้าของเซียนผิงเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความแค้นเคืองทันที ความแค้นที่ถูกกดทับมานานปีเริ่มพวยพุ่งขึ้นมาแทนที่ความกลัว “นาง... นางทำเช่นนั้นจริงๆ หรือ?” “หากเจ้าไม่เชื่อ ก็รอให้พวกมันสังหารเจ้าพร้อมกับพวกเราตรงนี้เสีย” เฟยหลันผลักร่างเซียนผิงไปข้างหน้า เผชิญหน้ากับหลี่หยาง “แต่ถ้าเจ้ากล้าพอ... จงสั่งทหารองครักษ์ของเจ้าที่ซุ่มอยู่รอบวังหลังนี้ออกมาจัดการกับพวกกบฏ และแฉว่าเบื้องหลังของพวกมันคือใคร!” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังเสริมดังขึ้นที่หน้าประตู เป็นทหารส่วนพระองค์ของตระกูลเซียนผิงที่ได้รับสัญญาณจากสนมเซียนผิงผ่านอาณัติที่นางกำไว้แน่นในมือ “หยุดนะ!” เซียนผิงตะโกนก้อง เสียงของนางสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “ใครก็ตามที่ทำร้ายฮ่องเต้ หรือเกี่ยวข้องกับคนชุดดำนี้... ข้าขอสั่งในนามของตระกูลเซียน! สังหารพวกมันให้หมด!” สถานการณ์พลิกผันในพริบตา ทหารองครักษ์ตระกูลเซียนพุ่งเข้าปะทะกับกองกำลังชุดดำของหลี่หยางอย่างดุเดือด ความโกลาหลในสนามรบย่อมๆ เกิดขึ้นกลางตำหนัก เฟยหลันฉวยจังหวะนี้ลากตัวสนมเซียนผิงหลบไปทางประตูลับหลังม่าน เฉินหยวนหันมามองนางชั่วครู่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมและทึ่งในกลยุทธ์ที่เฉียบคมของสตรีที่เขาเลือกไม่ผิด “เจ้าฉลาดเกินไปแล้ว เฟยหลัน” “หากไม่ฉลาด หม่อมฉันคงตายไปตั้งแต่ชาติที่แล้วเพคะ” เฟยหลันตอบโดยไม่หันกลับไปมอง ทั้งคู่หลบมายังทางลับใต้ดินของวังหลัง ลมหายใจของเฟยหลันหอบถี่ รอยแผลที่แขนเริ่มซึมเลือดออกมา แต่นางไม่แสดงความเจ็บปวดใดๆ ทว่าเมื่อก้าวพ้นปากทางลับออกมายังอุทยานหลวง ความเงียบงันที่ผิดปกติทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ ทหารชุดเกราะทองคำของกุ้ยเฟยยืนล้อมอุทยานไว้ทุกทิศทาง และที่ใจกลางนั้น กุ้ยเฟยนั่งสงบนิ่งอยู่บนศาลาชมจันทร์ มือเรียวงามถือถ้วยชาอย่างใจเย็น ราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของเหยื่อ “มาช้าไปนิดนะ เพคะ... ฝ่าบาท” กุ้ยเฟยเอ่ยพลางจิบชา มุมปากเหยียดรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงพิษร้าย “หม่อมฉันเตรียมของขวัญไว้ให้ท่านทั้งสองแล้ว... หวังว่าจะชอบ” เฟยหลันชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นร่างที่ถูกมัดอยู่บนแท่นพิธีกลางอุทยาน—ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'หลินฟู่' น้องชายแท้ๆ ของนางที่นางคิดว่าส่งตัวไปซ่อนที่นอกเมืองเรียบร้อยแล้ว “พี่สาว... ช่วยข้าด้วย!” เสียงร้องของน้องชายบาดลึกเข้าไปในหัวใจเฟยหลัน กุ้ยเฟยลุกขึ้นยืน ชี้ปลายพัดในมือไปที่ลำคอของหลินฟู่ “ทางเลือกของเจ้ามีเพียงหนึ่งเดียว เฟยหลัน... จะยอมสยบต่อข้าแต่โดยดี หรือจะเห็นคนสำคัญคนสุดท้ายของเจ้าถูกตัดหัวต่อหน้าต่อตาในวินาทีนี้?” ไป๋เหลียนฮวาหวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้ท่านรี้ดเดอร์หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!