หมากตัวสุดท้าย

"ถ้วยชาใบนี้... เหตุใดกลิ่นจึงต่างไปจากเดิมเล่า กุ้ยเฟย?" หลินเฟยหลันเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในตำหนักที่อบอวลไปด้วยควันกำยานราคาแพง นางวางถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมช้าๆ เสียงกระทบกันของเนื้อกระเบื้องเบาหวิวแต่กลับดังก้องไปถึงหัวใจของผู้ที่นั่งอยู่ตรงข้าม สนมกุ้ยเฟยคลี่ยิ้ม พัดในมือที่ทำจากขนหงส์โบกสะบัดเชื่องช้า ดวงตาหงส์คู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยราวกับงูพิษที่กำลังจ้องเหยื่อในกรงขัง "เจ้าก็ช่างสังเกตสมกับที่เป็นคนโปรดของฝ่าบาทนะเฟยหลัน ข้าเพียงแต่ใส่ 'ความปรารถนาดี' ลงไปนิดหน่อย หวังให้เจ้ามีกำลังวังชาสำหรับการไต่สวนในค่ำคืนนี้เท่านั้นเอง" "ความปรารถนาดี?" เฟยหลันแค่นหัวเราะในลำคอ นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ปิดตายสนิท บานหน้าต่างทุกบานถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา ราวกับไม่ต้องการให้ความลับใดๆ เล็ดลอดออกไปสู่สายตาของฮ่องเต้เฉินหยวนที่กำลังง่วนอยู่กับงานราชกิจจานุเบกษาในอีกฝั่งของพระราชวัง "ข้าคิดว่าท่านคงไม่ได้เรียกข้ามาเพื่อดื่มน้ำชาแก้คอแห้งเพียงอย่างเดียวหรอก ใช่หรือไม่?" กุ้ยเฟยขยับตัวลุกขึ้นยืน ชายกระโปรงสีแดงชาดลากผ่านพื้นหินอ่อนไร้เสียง นางเดินตรงเข้ามาหาเฟยหลัน กลิ่นหอมฟุ้งของดอกไม้ป่าที่ผสมกับกลิ่นยาพิษจางๆ ทำให้คนในห้องรู้สึกวิงเวียนคล้ายโลกหมุนคว้าง "หมากกระดานนี้ข้าเดินมานานเกินกว่าจะยอมให้ใครมาทำลายลงเพียงเพราะความฉลาดแกมโกงของเจ้า... ตระกูลหลินของเจ้าตายไปนานแล้ว และวันนี้ถึงเวลาที่ 'ตัวหมาก' สุดท้ายอย่างเจ้าจะต้องถูกกำจัดเสียที" เฟยหลันนิ่งเงียบ นางพยายามควบรวมสติที่เริ่มเลือนราง พิษในถ้วยชานั้นไม่ใช่ยาพิษที่ทำให้ตายในทันที แต่มันคือยาที่ทำให้กล้ามเนื้อเป็นอัมพาตและไร้ซึ่งกำลังวังชาในการโต้ตอบ นางประเมินกุ้ยเฟยต่ำไป... หญิงผู้นี้ไม่ได้วางแผนแค่จะใส่ร้าย แต่ต้องการจะ 'ลบ' นางออกไปจากหน้าประวัติศาสตร์ในฐานะนักโทษกบฏ "ท่านคิดหรือว่าฮ่องเต้จะเชื่อในแผนการตื้นๆ ของท่าน?" เฟยหลันเค้นเสียงถาม มือที่วางอยู่ใต้โต๊ะจิกเกร็งจนเล็บแทบจะจมลงในเนื้อไม้ "ฮ่องเต้หรือ?" กุ้ยเฟยหัวเราะร่วน น้ำเสียงที่เคยอ่อนหวานเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "เขาเชื่อในสิ่งที่เขามองเห็น และข้าก็จัดเตรียม 'หลักฐาน' ไว้เรียบร้อยแล้ว จดหมายลับที่เจ้าเขียนติดต่อกับหัวหน้ากบฏทางเหนือ ประทับตราประจำตระกูลที่ข้าขโมยมาได้จากศพของบิดาเจ้า... เพียงแค่นี้ หัวของเจ้าก็อยู่ไม่ถึงรุ่งสางแล้วเฟยหลัน" เฟยหลันกัดฟันแน่น สายตาของนางไม่แสดงความตื่นตระหนก แม้ภายในจะเริ่มสั่นคลอน นางรู้ดีว่าหากก้าวพลาดแม้เพียงก้าวเดียว ทั้งชีวิตและเกียรติยศที่สั่งสมมาจะมลายหายไปในพริบตา นางจึงค่อยๆ ยื่นมือไปแตะที่ปิ่นหยกบนมวยผม ซึ่งเป็นปิ่นที่ฝ่าบาทเคยประทานให้ "ท่านมั่นใจนักหรือว่าหมากตัวนี้... จะเป็นตัวสุดท้ายของข้า?" เฟยหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ทำให้กุ้ยเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง "เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" กุ้ยเฟยตวาด มือเรียวเอื้อมมาบีบคางของเฟยหลันแน่น เฟยหลันเงยหน้าขึ้น สบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้ริมฝีปากจะเริ่มซีดเผือดจากการขัดขืนฤทธิ์ยา "ท่านลืมไปหรือว่า ในวังหลังแห่งนี้... ใครคือผู้ถือครองตราประทับแห่งตำหนักกลางที่แท้จริง?" ทันใดนั้นเอง ประตูตำหนักที่ถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาก็ถูกกระแทกจนเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าของเหล่าองครักษ์นับสิบดังสะเทือนไปทั่วบริเวณ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้าที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้ในเวลานี้ "ฝ่าบาท..." กุ้ยเฟยเบิกตากว้าง สีหน้าถอดสีในทันที นางถอยกรูดไปด้านหลังจนแทบจะล้มลง ฮ่องเต้เฉินหยวนก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าดุดัน ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปยังถ้วยชาบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนมายังเฟยหลันที่กำลังพยายามประคองสติอยู่บนเก้าอี้ เขาไม่ได้เอ่ยทักทายกุ้ยเฟยแม้แต่คำเดียว แต่กลับเดินตรงไปหยุดอยู่เบื้องหน้าของสตรีที่เขาเคยหลงใหลในกลยุทธ์ของนาง "เจ้าทำเกินไปแล้ว กุ้ยเฟย" เสียงของฮ่องเต้ก้องกังวานด้วยโทสะ แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะสั่งการ องครักษ์คนสนิทคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาใกล้และกระซิบข้างหูเขาบางอย่าง ใบหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนไปทันที เขาหันมาจ้องเฟยหลันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "หลินเฟยหลัน... เจ้าเองก็ใช่ว่าจะบริสุทธิ์ผุดผ่องเสียทีเดียว" เขากล่าวพลางชูม้วนกระดาษฉบับหนึ่งขึ้นมา "ในเมื่อเจ้าใช้หมากตัวสุดท้ายมาล่อข้าถึงที่นี่... ก็จงบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ว่าเหตุใดสัญลักษณ์ของกบฏถึงได้อยู่ในหีบสมบัติของเจ้า!" หัวใจของเฟยหลันกระตุกวูบ เมื่อนางตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แผนของกุ้ยเฟยเพียงฝ่ายเดียว แต่เป็นกับดักที่ซ้อนกับดักอีกชั้นหนึ่ง และบัดนี้... นางกำลังตกเป็นผู้ต้องหาของทั้งสองฝ่ายในคราวเดียว ไป๋เหลียนหวาหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดพลิกผันของศึกวังหลังในครั้งนี้นะคะ!