ความสัมพันธ์ที่เพื่อนรอบข้างเริ่มรับรู้

“นี่พวกแก… มองอะไรกันนักหนาคะเนี่ย ฉันไม่ได้แปลงร่างเป็นกิ้งกือสามหัวสักหน่อย” ฉันส่งเสียงโวยวายเบา ๆ พยายามดึงชายเสื้อฮู้ดสีครีมของตัวเองให้คลุมข้อมือที่ยังร้อนผ่าวจากสัมผัสเมื่อครู่ให้มิดชิด ทว่าสายตาระยิบระยับนับสคู่ของเพื่อนร่วมคณะนิเทศฯ ที่นั่งล้อมวงอยู่ตรงโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าตึกเรียน กลับไม่ได้โฟกัสที่หน้าฉันเลยสักนิด พวกมันกำลังจ้อง… เหมือนแร้งกำลังมองซากไก่สดไม่มีผิด! “จินจินเพื่อนรัก…” ยัยมีน ตัวแม่สายเสือกประจำแก๊งลากเสียงยาว เหยียดตัวตรงแล้วโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน ตาคมกริบหรี่มองสำรวจฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “เมื่อกี้… ใครนะที่เดินมาส่ง? เสียงทุ้ม ๆ นุ่ม ๆ แบบนั้น ใช่พี่ธันวา วิศวะปีสาม คนที่แกบอกว่า *‘เกลียดนักหนาอยากเอาเกิบฟาดหน้า’* หรือเปล่าน้า?” “บ้าบอ!” ฉันรีบปฏิเสธเสียงสูงจนเกือบECHO สะบัดหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนพวงแก้มที่เริ่มร้อนจัด “ผู้ชายหน้าตาดี เสียงดี ดีกรีเดือนคณะมีเป็นร้อยคนค่ะซิส จะเป็นพี่เขาได้ยังไง แกก็มโนไปเรื่อย” “มโนเหรอคะ?” คราวนี้ไอ้เจมส์ ตัวชงระดับชาติเสริมขึ้นบ้าง มันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา îOS หน้าจอชูให้ดูภาพถ่ายระยะไกลที่เพิ่งแคปมาจากกลุ่มไลน์ลับของคณะวิศวะ “แล้วนี่คืออะไรจ๊ะน้องสาว? ภาพเบลอ ๆ แต่เห็นสันจมูกคม ๆ กับเสื้อช็อปปักชื่อ ‘ธันวา’ ชัดแจ๋ว ยืนซ้อนหลังบังแดดให้เด็กนิเทศฯ ตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งอยู่เนี่ย… บังเอิญไปหน่อยไหมวะ?” ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อกวาดสายตาไปรอบบริเวณ ลานเกียร์และทางเชื่อมตึกนิเทศฯ ตอนนี้แทบจะไม่ใช่พื้นที่ส่วนตัวอีกต่อไป สายตานับสิบคู่จากหลากหลายคณะกำลังเหลียวหลังมองฉันเป็นตาเดียว *ให้ตายเถอะ… ข่าวลือมันแพร่เร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเสียอีก!* ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อกั๊กดังขึ้นเบา ๆ ฉันรีบควักมันออกมาเปิดดูเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากสายตาจับผิดของเพื่อนสนิท **[พี่ธันวาเองครับ]:** เลิกเรียนกี่โมงคะเด็กดื้อ **[พี่ธันวาเองครับ]:** คนแถว ๆ นั้นมองหนูจนแทบจะกินเข้าไปทั้งตัวแล้วนะ หึงนะเนี่ย ฉันกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ พิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความหมั่นไส้ **[Jin_Nita]:** ใครเด็กพี่คะ! ละเลิกส่งข้อความมาแปลก ๆ ได้แล้ว คนเขามองกันทั้งมหาลัยเพราะข่าวลือพิลึก ๆ ของพี่นั่นแหละ! **[พี่ธันวาเองครับ]:** ข่าวลืออะไรเหรอครับ? ที่เขาว่าเราคบกัน… หรือที่เขาว่าพี่คลั่งรักหนูจนโหัวหัวปักหัวปำ? **[Jin_Nita]:** พี่ธันวา!! 😡 ฉันแอบเหลือบมองไปทางตึกวิศวะที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก และให้ตายเถอะ… ร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเข้มที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแข็งแรงกำลังยืนพิงเสาตึก ถือกระป๋องกาแฟกระป๋องหนึ่งอยู่ในมือ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบสายตานั้นมองตรงมาที่ฉัน… พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเจ้าเล่ห์แต่ก็อบอุ่นจนใจยวบ เขากำลังมองมา… และโบกมือให้ฉันช้า ๆ ท่ามกลางเสียงกรี๊ดเบา ๆ ของพวกชะนีนิเทศฯ โต๊ะข้าง ๆ “กรี๊ดดดดด! นังจิน! แกตายยยย!” มีนเขย่าแขนฉันจนหัวสั่นหัวคลอน “พี่ธันวาตัวจริงเสียงจริงยืนอยู่ตรงนั้น! สายตาที่เขามองแกมันคือสายตาของเสือที่เจอเหยื่ออันโอชะชัด ๆ! แกไปพลาดท่าเสียทีให้พี่เขาตอนไหน ทำไมไม่รายงานสภาวะความมั่นคงของกลุ่ม!” “ฉันไม่ได้พลาด! พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย แค่… แค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่บังเอิญสนิทกันเฉย ๆ เว้ย!” ฉันแก้ตัวเสียงสั่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนข้าง ๆ จะได้ยินเสียงมัน “รุ่นพี่รุ่นน้องบ้านไหนเขามาเช็ดปากให้, มายืนเฝ้าหน้าตึก, แล้วก็ส่งสายตาหวานเชื่อมจนน้ำตาลเรียกพี่แบบนั้นคะคุณนิตา” เจมส์หรี่ตามองอย่างจับผิด “ยอมรับมาซะดี ๆ หรือจะให้ฉันเดินไปถามพี่เขาเองว่า *‘จีบเพื่อนผมอยู่เหรอครับพี่?’*” “หยุดนะไอ้เจมส์!” ฉันร้องห้ามเสียงหลง รีบคว้ากระเป๋าเป้สะพายขึ้นบ่า “เลิกเรียนแล้วโว้ย! วันนี้งดสิงสถิตที่คณะ กลับห้องโว้ย!” ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีเสียงแซวของเพื่อน ๆ ที่ดังไล่หลังมาจนพ้นมุมตึก บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงบลงเพราะเป็นทางเดินไปยังหอพักนักศึกษาหลังมอ ทว่าในขณะที่ฉันกำลังผ่อนลมหายใจโล่งอก นิ้วมือเรียวก็กดเข้าแอปพลิเคชันแชตเพื่อพิมพ์ต่อว่าพ่อตัวดีที่ทำให้ชีวิตอันสงบสุขของฉันพังไม่เป็นท่า **[Jin_Nita]:** เลิกแกล้งทำตัวเป็นข่าวหน้าหนึ่งสักทีได้ไหมคะพี่ธันวา! รู้ไหมว่าตอนนี้เพื่อนฉันล้อจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วนะ! รอไม่ถึงสามวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมาทันทีราวกับเขากำลังถือโทรศัพท์รออยู่ **[พี่ธันวาเองครับ]:** ก็ไม่ได้อยากเป็นข่าวหน้าหนึ่งสักหน่อยครับ… **[พี่ธันวาเองครับ]:** อยากเป็นตัวจริงของหนูมากกว่า… สนใจรับตำแหน่งแฟนเด็กวิศวะสักคนไหมล่ะคะ? ตู้ม! หน้าฉันร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ ฉันยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อตั้งสติกับความแพรวพราวระดับล้านของคนพี่ **[Jin_Nita]:** เพ้อเจ้อ! ใครจะไปอยากได้แฟนปากเสียแบบพี่กัน! **[พี่ธันวาเองครับ]:** ปากเสียแต่จูบอุ่นนะ… เอ้ย พิมพ์ผิดครับ *กรี๊ดดดดดดดด!* ไอ้บ้าพี่ธันวา! นี่เขาตั้งใจพิมพ์หรือพิมพ์ผิดจริง ๆ วะเนี่ย! ฉันยืนเคว้งอยู่กลางทางเดิน กำโทรศัพท์แน่นจนนิ้วข้อขาวโพลน ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปจนถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดคำด่าไม่ออกสักคำเดียว ทว่า ในวินาทีที่ฉันกำลังจะกดพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อด่ากราดเขากลับไปนั้นเอง… เงาสูงใหญ่ทอดทับลงมาบนพื้นถนนเบื้องหน้า พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่ลอยมาแตะจมูก ก่อนที่โทรศัพท์ในมือจะถูกดึงออกไปอย่างนุ่มนวลโดยมือหนาของใครบางคน “พิมพ์ยาวขนาดนี้ เหนื่อยแทนเลยค่ะเด็กดื้อ” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมใบหู พร้อมกับลมหายใจอุ่น ๆ ที่เป่ารดลาดไหล่ ฉันสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปหมายจะต่อว่า แต่ปลายจมูกของเรากลับเฉียดกันไปนิดเดียวอย่างไม่ตั้งใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าใบหล่อเหลาของพี่ธันวานั้นอยู่ห่างจากฉันไม่ถึงคืบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปาก ขณะที่ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ “พี่… พี่มาอยู่นี่ได้ยังไงเนี่ย!” ฉันเสียงหลง ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับเสาไฟข้างทาง “ก็เดินตามมาดูคนแถวนี้ที่บอกว่า *‘อยากเป็นตัวจริง’* ไงครับ” พี่ธันก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้แขนข้างหนึ่งยันเสาไฟกักตัวฉันไว้ตรงกลาง ปิดตายทุกเส้นทางหนี “ว่าแต่… เมื่อกี้ในแชตเขินพี่ใช่ไหมคะ ถึงได้เงียบไปนานเลย” “ใครเขินพี่! หลบไปเลยนะ คนมองใหญ่แล้ว!” ฉันพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่แรงน้อยนิดของฉันมีค่าเท่ากับศูนย์เมื่อเทียบกับวิศวะกรกล้ามแน่นคนนี้ พี่ธันวาไม่ยอมขยับ เขาก้มตัวลงมาเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนฉันต้องหลับตาปี๋ด้วยความทำตัวไม่ถูก หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่ากลองเพล “ไม่อยหลบหรอกครับ…” เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมฝีปาก จนฉันรู้สึกได้ถึงความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่าน “ในเมื่อข่าวลือมันหนาหูขนาดนี้แล้ว… เรามาทำให้มันเป็นเรื่องจริงกันเลยดีไหมคะ นิตาของพี่?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะใจฟูไปกับความคลั่งรักของพี่ธันวานะคะ!