ทำไมพี่ต้องหล่อขนาดนี้

“(1, 2, 3... ถอยหลังไปสisสิยะยัยจิน!)” ฉันท่องคาถาไล่ความสติหลุดในใจเป็นรอบที่แปดสิบ, ขณะที่สมองส่วนหน้าประมวลผลไม่ทันว่าระยะห่างระหว่างปลายจมูกของฉันกับใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้ามันย่อเหลือแค่เซนเดียวตั้งแต่เมื่อไหร่ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือกลิ่นมินต์จางๆ ลอยปะทะผิวแก้มจนร้อนผ่าว ยัยจินเอ๊ย! ปกติฝปากเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงได้แข็งเป็นหินแถมลิ้นยังพันกันยุ่งเหยิงแบบนี้เล่า! "เอ่อ... คือว่า... หน้าฉันมี... มีเศษข้าวมั้งคะพี่!" ฉันละล่ำละลักผลักอกแกร่งออกไปสุดแรง (ที่จริงคือเอานิ้วจิ้มเบาๆ เพราะกลัวโดนกล้ามเนื้อแน่นๆ แล้วใจจะวายตายซะก่อน) พี่ธันวาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่จงใจลากยาวแบบนั้นมันโกงอายุชัดๆ เขาผงะถอยหลังออกไปนิดเดียว—นิดเดียวจริงๆ—แถมยังทำหน้าลอยชายใส่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาอยากหยิกให้เนื้อเขียว "ข้าวไม่มีหรอกจิน มีแต่..." นิ้วเรียวยาวของวิศวะปีสามจิ้มลงมาเบาๆ ที่กลางหน้าผากฉัน "มีแต่ความน่ารักจนพี่เกือบอดใจไม่ไหวต่างหาก" โอย! อยากจะกรี๊ดเป็นภาษาอารามิโกะ! ใครก็ได้ช่วยส่งไม้หน้าสามมาฟาดคนหลงตัวเองนี่ทีเถอะค่ะ! เหตุผลที่ทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ไม่ใช่แค่คำพูดหยอดเลี่ยนเรี่ยราดพวกนั้นหรอกนะคะ... แต่เป็นเพราะ *'ลุควันนี้'* ของเขาต่างหาก! ปกติพี่ธันวาจะอยู่ในชุดนักศึกษาเนี๊ยบๆ เสื้อรีดเรียบกริบ กางเกงสแลคขายาว หรือไม่ก็ชุดช็อปวิศวะสุดเซอร์ แต่วันนี้... คุณพระคุณเจ้าช่วย! เขาเล่นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนชวนมองแถมกระดุมบนยังปลดออกสองเม็ดพอดิบพอดี ทับด้วยแจ็คเก็ตหนังสีดำเท่ๆ กับกางเกงยีนส์ขาดเข่าเบาๆ เซ็ตผมเปิดหน้าผากรับกับใบหน้าคมคายไร้ที่ติ... ให้ตายเถอะ! นี่มันฟีลพระเอกซีรีส์เกาหลีที่หลุดออกมาจากจอชัดๆ! แล้วทำไมต้องแต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้เพื่อมานั่งกินก๋วยเตี๋ยวป้าข้างมอด้วยฟะเนี่ย! [Chat Room: แก๊งนี้มีแต่คนสวยและรวยมุก] **[12:15] ไอ้ฟ้าใส (เพื่อนรักตัวดี):** @จิน อีจินนนน เป็นไงบ้าง มึงรอดจากเงื้อมมือท่านประธานชมรมคนคลั่งรักยัง! **[12:15] ไอ้ตั้ม (เพื่อนร่วมก๊วน):** กูพนันห้าสิบบาทว่ามันเป็นใบ้แดกไปแล้ว 5555555 **[12:16] จิน (ผู้เคราะห์ร้าย):** พวกมึงเงียบปากไปเลยนะ! ใครก็ได้มาลากตัวอิพี่นี่กลับตึกวิศวะที มันทำกูหายใจไม่ออก! **[12:16] ไอ้ฟ้าใส:** อ้าวๆๆๆ เขินก็บอกว่าเขิน ดูดิ๊ แต่งตัวเบอร์นั้นมาหา มึงไม่ใจสั่นให้มันรู้ไป มึงดูรูปที่กูแอบถ่ายส่งมานี่ดิ! (ส่งรูปภาพ) หน้าจอโทรศัพท์สั่นครืดพร้อมรูปถ่ายแคนดิดของพี่ธันวาที่กำลังก้มหน้าก้มตาแกะตะเกียบให้ฉันพอดี แสงแดดเที่ยงวันสาดกระทบสันจมูกโด่งเป็นสันคมและดวงตาคู่คมที่ทอดมองมาอย่างอ่อนโยน... เออ! ยอมรับก็ได้วะ! ว่าในรูปมันดาเมจแรงมากจนอยากจะเซฟเก็บไว้ดูยามเหงา ฉันรีบคว่ำมือถือคว่ำหน้าจอลงทันทีด้วยความร้อนรน กลัวว่าคนตรงข้ามจะเห็นข้อความบ้าๆ ของยัยฟ้าใสเข้าให้ "เก็บมือถือทำไมครับ คุยกับเพื่อนเหรอ หรือว่า..." พี่ธันวาเท้าคางกับโต๊ะ เอียงคอมองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "กำลังอวดความหล่อของแฟน เอ้ย! ของรุ่นพี่คนนี้ให้ใครฟังอยู่รึเปล่า" "ใครแฟนพี่! อย่ามามโนนะ!" ฉันโวยวายเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง แต่คนหน้าหนาไม่อาการสะทกสะท้านเลยสักนิด แถมยังยื่นชามก๋วยเตี๋ยวที่ปรุงเสร็จเรียบร้อยมาตรงหน้าฉันอีก "อ้าว ก็เห็นมองตาไม่กระพริบ นึกว่าตะลึงในความหล่อจนลืมกินข้าวซะอีก" เขาเลิกคิ้วกวนๆ "กินซะสิครับ เดี๋ยวผอมไปพี่จะอุ้มไม่ไหว" "ใครจะให้พี่อุ้ม! ฝันไปเถอะ!" ฉันค้อนใส่คว่ำใหญ่ รีบก้มหน้าก้มตากินเส้นก๋วยเตี๋ยวในชามเพื่อซ่อนใบหน้าที่คงจะแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหูแล้วแน่ๆ ให้ตายสิ... ทำไมช่วงนี้เขาถึงขยันทำดาเมจใส่หัวใจฉันนักนะ ยิ่งนับวันก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองแพ้ทางรอยยิ้มบ้าๆ นั่นเข้าไปทุกทีแล้วสิเนี่ย! จังหวะที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาเคี้ยวลูกชิ้นอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อหลบสายตาคู่นั้น จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตสีเขียวก็ดังขึ้นเบาๆ สั่นสะท้อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ฉันหยิบขึ้นมาดูอย่างสงสัย ปรากฏว่าเป็นข้อความจากคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันนี่เอง **[12:20] พี่ธันวาตัวแสบ:** เลิกหลบหน้าพี่สักทีได้ไหมครับ... รู้ไหมว่าเวลาจินทำหน้ายุ่งๆ แบบนี้ มันน่ารักจนพี่อยากจะ... ข้อความถูกพิมพ์ค้างไว้แค่นั้น ฉันขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงง เงยหน้าขึ้นมองเขาหวังจะทวงถามประโยคที่ขาดหายไป แต่ทว่า... พี่ธันวากลับไม่ได้มองหน้าจอโทรศัพท์เลยสักนิด ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังมองเลยผ่านตัวฉันไปด้านหลังด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง รอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงใบหน้าตึงเรียบที่ฉายแววคุกรุ่นบางอย่าง "พี่ธันวา? มองอะไรคะ หน้าฉันมี..." "อย่าเพิ่งหันไป..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจังจนฉันชะงัก ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยปากถามอะไรออกมา มือหนากลับเอื้อมข้ามโต๊ะมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ลากดึงให้ลุกขึ้นยืนตามแรงกระชากอย่างกะทันหันจนเก้าอี้ล้มครูดไปกับพื้นเสียงดังลั่นร้าน "เฮ้ย! อะไรเนี่ยพี่! เจ็บนะ!" ฉันร้องโวยวายด้วยความตกใจ ขืนตัวไว้เล็กน้อยแต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่าสายตาของพี่ธันวากำลังจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าร้านก๋วยเตี๋ยว ผู้ชายคนนั้น... คนที่ฉันจำได้แม่นว่าไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในสามโลก! "ไงครับน้องจิน... ไม่เจอกันนานเลยนะ จำพี่ได้รึเปล่า?" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งตรงมาทางฉัน และในวินาทีนั้นเองที่ฉันรู้สึกได้ถึงแรงบีบกระชับที่ข้อมือจากคนข้างกาย ซึ่งกำลังแผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาจนน่ากลัว... [โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ] ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้าง "ชาพีชหวานน้อย" เสมอมานะคะ!