เมื่ออดีตคนคุยธันวาโผล่มา

“จะบ้าหรือไงคะ! พูดอะไรออกมาเนี่ย รุ่นพี่ธันวา!” ฉันแทบจะกระโดดถอยหลังสามก้าว ติดที่ว่าระเบียงห้องสมุดคณะนิเทศฯ ด้านหลังมันคือราวเหล็กกั้นตึกสูงห้าชั้น ถ้าถอยมากกว่านี้มีหวังได้ลงไปนอนนับดาวข้างล่างแน่ๆ ใบหน้าคมคายของคนตัวสูงที่เมื่อครู่ยังโน้มเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ค่อยๆ ผละออกช้าๆ เขายืดตัวตรงเต็มความสูง รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายความเจ้าเล่ห์แบบฉบับวิศวะปีสามถูกส่งมาให้ ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครงอยู่แล้ว ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบหมุนเวียนโลหิตของฉันเกินไปแล้วค่ะ! [Chat: พี่ธันวาคนกวน] **พี่ธันวา:** เขินจนหน้าดำหน้าแดงเป็นกุ้งต้มแล้วมั้งเด็กน้อย **พี่ธันวา:** หรือจะให้พูดใหม่อีกรอบตรงนี้ดีคะ? เผื่อเมื่อกี้เสียงลมมันกลบคำว่า "แฟน" **จิน:** บ้าบอที่สุด! ใครเขินกันคะ! เลิกพูดจาแปลกๆ แล้วไجلออกไปห่างๆ เลยนะ! **พี่ธันวา:** ห่างไม่ได้หรอกค่ะ ก็คนมัน... อยากใกล้ชิดแถวนี้ไปนานๆ ฉันส่งสติ๊กเกอร์รูปหน้าแมวโมโหพ่นไฟรัวๆ ไปสามตัวติดเพื่อกลบเกลื่อนอาการหน้าร้อนผ่าวที่ตอนนี้ลามไปถึงใบหูหมดแล้ว ประโยคกระซิบเมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัวเป็นลูปซ้ำๆ *“เรามาทำให้มันเป็นเรื่องจริงกันเลยดีไหมคะ นิตาของพี่?”* มันบ้ามาก... มันคือการหยอดที่ไร้ซึ่งความปรานีปราศรัยใดๆ ทั้งสิ้น! “มองหน้าพี่แบบนี้ แปลว่าเริ่มเก็บไปคิดเป็นการบ้านแล้วใช่ไหมคะ” เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยแซوขึ้นอีก เมื่อเห็นฉันยืนเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง “ไม่ได้คิดค่ะ! สมองฉันว่างเปล่าเพราะความกวนประสาทของรุ่นพี่ต่างหากล่ะ” ฉันตอกกลับเสียงแข็ง พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดแม้ว่ามือไม้จะเริ่มเย็นเฉียบ “แล้วนี่ไม่มีงานมีการทำหรือไงคะ ถึงได้มาเดินตามตื๊อเด็กปีหนึ่งคณะอื่นอยู่ได้ ว่างมากนักรึไง” “ว่างเฉพาะเวลากับหนูค่ะ” อ๊ากกก! ประโยคบอกเลิกคิ้วเลิกตาแบบนั้นมันคืออะไรรรร! ทำไมเขาถึงขยันหยอดขยันแต้มแต้มความเขินให้ฉันได้ตลอดเวลาแบบนี้นะ! ฉันกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยสารพัดคำด่าที่เตรียมไว้ในใจ แต่จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยเจ๊าะแจ๊ะของแก๊งเพื่อนตัวดีก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน “ยัยนิตาโว้ยยย! แกหายหัวไปไหนเนี่ย อาจารย์ตามหาตัวให้ไปช่วยยกเอกสาร... อุ๊ย!” เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘มีน’ เพื่อนสนิทตัวแสบขาดหหายไปกลางคัน เมื่อเจ้าตัวเดินเลี้ยวโค้งมุมตึกมาเจอภาพสภาพของฉันกับพี่ธันวายืนประชิดติดกันชนิดที่มดไต่ยังต้องยอมแพ้ ข้างๆ กันนั้นมี ‘ไอ้กรณ์’ และ ‘ยัยพราว’ ที่ทำตาโตเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบจะบินเข้าไปทำรัง “อุ๊ยพ่อแม่พรเจ้า!” ไอ้กรณ์อุทานลั่น ยกมือขึ้นปิดตาตัวเองแต่ร่องนิ้วนี่กว้างเท่าทางหลวง “พวกกูมาขัดจังหวะความหวานชื่นอะไรเบอร์นี้วะเนี่ย หรือว่า... จริงๆ แล้วข่าวลือในเพจมหาลัยมันคือเรื่องจริงวะพวกแก!” “ข่าวลืออะไรของแกวะไอ้กรณ์!” ฉันรีบแก้ตัวเสียงดังลั่น กระโดดผงาดผ่ากลางวงแล้วดันอกพี่ธันวาให้ถอยห่างออกไปอีกก้าวทันที “ไม่มีอะไรทั้งนั้น! รุ่นพี่เขาแค่มา... มาเดินตรวจความเรียบร้อยเฉยๆ!” “ตรวจความเรียบร้อยแถวซอกตึกระเบียงตึกเนี่ยนะจิน” ยัยพราวหรี่ตามองอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก “แหม หน้าแดงซะขนาดนั้น ถ้าบอกว่าไม่ได้เขินนี่ผีก็นอนตายตาไม่หลับแล้วมั้งคะคุณเพื่อนรัก” “พราว!” ฉันแหวใส่หน้าเพื่อนสนิทด้วยความหมั่นไส้ ในขณะที่แก๊งเพื่อนตัวดีกำลังรุมแซวฉันกันอย่างสนุกสนาน สายตาคมกริบของพี่ธันวากลับไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยแม้แต่น้อย เขายังคงยืนกอดอกพิงผนึกตึก มองมาที่ฉันด้วยแววตานิ่งสงบ แต่ลึกซึ้งจนชวนให้ใจสั่นไหว รอยยิ้มบางๆ บนมุมปากนั่นเหมือนกำลังบอกว่า *‘ปล่อยให้พวกเพื่อนแซوไปเถอะ ยิ่งดิ้นเธอก็ยิ่งน่ารัก’* ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้... “อ้าวน้องธันวา! อยู่นี่เองเหรอครับ ตามหาซะทั่วเลย” เสียงทุ้มต่ำกังวานและคุ้นหูอย่างประหลาดดังแทรกบรรยากาศครื้นเครงขึ้นมาจากทางบันไดหนีไฟ ทุกคนในกลุ่มรวมถึงพี่ธันวาชะงักกึกพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ฉันหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันทีด้วยความสงสัย ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าเข้ม ร่างกายสมส่วน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบหนุ่มฮอตคณะ และรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เคยปรากฏอยู่บนหน้าฟีดอินสตาแกรมบ่อยครั้ง... ‘พี่กรณ์’... ไม่ใช่! คนละกรณ์กัน คนนี้คือ ‘พี่ธور’ หรือที่ใครๆ ในมหาลัยต่างรู้จักกันดีในนาม ‘อดีตเดือนคณะวิศวะ’ และที่สำคัญที่สุด... เขาคือ ‘แฟนเก่า’ คนล่าสุดก่อนที่พี่ธันวาจะก้าวเข้ามาในชีวิตฉัน! บรรยากาศรอบตัวเหมือนลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบในพริบตา รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของพี่ธันวาเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยแววตาเรียบนิ่ง เย็นชา และคมปลาบจนน่ากลัว “มีธุระอะไรวะพี่?” พี่ธันวาเอ่ยถามเสียงเรียบ น้ำเสียงไม่มีความเกรงใจรุ่นพี่รุ่นน้องหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ฉันยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ความรู้สึกอึดอัดพุ่งเข้ามาจู่โจมจนหายใจไม่ทั่วท้อง สายตาของพี่ธورกวาดมองมาที่ฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มกว้างแล้วเดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ จนแทบจะชิด “ก็แค่ผ่านมาแถวนี้ เห็นน้องธันวายืนเด่นเป็นสง่าอยู่คนเดียว... เอ๊ะ หรือไม่คนเดียว?” พี่ธورปรายตามองฉันด้วยรอยยิ้มมีความหมาย “น้องจินใช่ไหมครับเนี่ย ที่เขาลือกันหนาหูว่าตอนนี้กำลังกิ๊กอยู่กับไอ้เสือตัวนี้” คำพูดเชิงหยอกล้อแต่แฝงความรู้สึกกระอักกระอ่วนทำให้แก๊งเพื่อนของฉันเงียบกริบ มีนสะกิดแขนฉันเบาๆ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันที “ถ้าไม่มีอะไรธุระสำคัญ ก็เชิญครับ” พี่ธันวาไม่พูดเปล่า แต่ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้าฉันไว้ครึ่งตัวโดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างชัดเจน มือหนายื่นไปคว้าข้อมือฉันหลวมๆ แต่แน่นหนา ราจะประกาศความเป็นเจ้าของกลายๆ “แฟนผม... เอ้ย น้องเขาไม่ว่างจะมาคุยเล่นด้วยหรอกครับ” คำว่า ‘แฟนผม’ ที่เผลอหลุดออกมาจากปากพี่ธันวาทำเอาฉันสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระตุกวูบไปถึงตาตุ่ม พี่ธورหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมกริบมองสลับระหว่างฉันกับพี่ธันวาด้วยรอยยิ้มเยาะ “แหม... หวงก้างซะด้วยนะธันวา ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนแกยังเคยบอกกูเองแท้ๆ ว่า... เรื่องความรักมันก็แค่เกมฆ่าเวลาไม่ใช่เหรอวะ?” สิ้นคำพูดนั้น... ทุกสิ่งรอบตัวเหมือนหยุดหมุนทันที ฉันเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนข้างๆ ที่ตอนนี้ขากรรไกรขบแน่นจนนูนเด่น แววตาที่เคยอบอุ่นและกวนประสาทเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนและเย็นเยียบจนน่ากลัว [Chat: พี่ธันวาคนกวน] **พี่ธันวา:** อย่าไปฟังมันพูดนะจิน... **จิน:** (ยังไม่ได้พิมพ์อะไรกลับไป เพราะสมองตื้อตันไปหมดแล้ว) มือหนาที่จับข้อมือฉันอยู่เมื่อครู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระเบียงตึกจนได้ยินเสียงลมหายใจชัดเจน ...เรื่องความรักมันก็แค่เกมฆ่าเวลาอย่างนั้นเหรอ? ประโยคสั้นๆ จากปากของอดีตคนคุยเก่าของพี่ธันวา กำลังกรีดแทงหัวใจฉันให้ชาหนึบไปทั้งแถบ ในขณะที่แววตาของคนข้างกายกำลังหันกลับมามองฉันด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก! ขอบคุณที่อยู่ข้างกันและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยความฟินเสมอนะคะ!