ความไม่มั่นใจในใจจิน

"น้องจินคะ... ฟังพี่อธิบายก่อน" น้ำเสียงของพี่ธันวาในวินาทีนี้ ไม่มีเค้าโครงความกวนประสาท ความเจ้าเล่ห์ หรือรอยยิ้มมุมปากที่ชอบหยอกล้อให้ฉันสติหลุดเหมือนทุกที เหลือเพียงแค่แววตาร้อนรนระคนตื่นตระหนก ที่กำลังพยายามเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้ แต่ฉันกลับเป็นฝ่ายสะบัดมันออกอย่างไม่ใยดี แรงสะบัดนั้นไม่ได้รุนแรงอะไรหรอกค่ะ แต่มันเพียงพอที่จะทำให้ความอบอุ่นที่เคยห่อหุ้มหัวใจฉันมาตลอดหลายเดือน... แตกสลายลงในพริบตา ภาพของผู้หญิงคนนั้น—รุ่นพี่ปีสี่อดีตคนคุยเก่าของพี่ธันวา ที่เพิ่งเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่จี้ตรงปมเป๊ะว่า *‘ยังสเปกเดิมไม่เปลี่ยนเลยเนอะ พี่ธันวานี่ชอบเด็กปากเก่งแต่ขี้แยเหมือนเดิมเป๊ะ’* มันยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท คำว่า *‘เหมือนเดิม’*... คำเดียวเลยค่ะ ที่มันทำหน้าที่เป็นมีดกรีดลงกลางใจฉันแบบไม่ต้องออกแรง "อธิบายอะไรเหรอคะพี่ธันวา?" ฉันแค่นยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่คงจะดูน่าเกลียดที่สุดในชีวิต เพราะมันทั้งฝืน ทั้งสั่น และร้อนผ่าวที่ขอบตา "พี่จะบอกว่าหนูหน้าตาเหมือนเขาเหรอคะ? หรือจะบอกว่านิสัยโวยวายของหนูเนี่ย มันคือนิสัยแบบเดียวกับคนที่พี่เคยรักเมื่อปีที่แล้ว?" "ไม่ใช่แบบนั้นนะจิน! มันคนละเรื่องกันเลย..." พี่ธันวาขยับเข้าไปใกล้ สีหน้าฉายชัดถึงความเครียดจนคิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม "สำหรับพี่ น้องจินก็คือน้องจิน ไม่ใช่ตัวแทนของใครทั้งนั้น!" "แล้วทำไมตอนที่พี่มองหนูครั้งแรก พี่ถึงตามตื๊อหนูวะคะ?" ฉันเผลอหลุดคำหยาบออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อคลอจนภาพตรงหน้าพร่ามัว "ทำไมต้องคอยซื้อชานมไข่มุกหวานน้อยมาวางไว้บนโต๊ะคณะนิเทศฯ ทำไมต้องคอยมาตามรับตามส่ง ทั้งที่หนูโคرتจะน่ารำคาญในสายตาคนอื่น... พี่ทำทั้งหมดนี่ เพราะพี่เห็นหน้าเขาซ้อนทับอยู่ในตัวหนูหรือเปล่าคะพี่ธันวา!" ความเงียบเข้าปกคลุมพวกเราทันที ท่าמיกลางเสียงจอแจของร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัย เสียงเครื่องชงกาแฟและเสียงพูดคุยรอบตัวราวกับถูกปิดสวิตช์ลง ฉันยืนมองหน้าผู้ชายคนนี้—คนที่เคยทำให้ใจเต้นโครมครามทุกครั้งที่เขาขยับเข้าใกล้ แต่ตอนนี้ หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นช้าลง... ช้าลง จนแทบจะหยุดนิ่งด้วยความกลัว กลัวว่าความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความอ่อนโยนทั้งหมด จะเป็นแค่เศษเสี้ยวความอาลัยอาวรณ์ที่เขามอบให้คนอื่น พี่ธันวานิ่งเงัดไปนาน ชั่วขณะหนึ่งที่แววตาสั่นไหวคู่นั้นสะท้อนความเจ็บปวดออกมา แต่มันกลับยิ่งทำให้ฉันมั่นใจ... มั่นใจว่าฉันกำลังยืนอยู่ผิดที่ผิดทาง "ถ้าพี่ไม่ตอบ... แปลว่าที่หนูคิดมันถูกใช่ไหมคะ" ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อกักเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอ ยอมรับเลยค่ะว่าตอนนี้ตัวเองขี้ขลาดเป็นบ้า ฉันไม่อยากฟังคำปฏิเสธที่ฟังดูใจดีแต่โกหก ไม่อยากเป็นตัวสำรองของใครทั้งนั้น "ขอบคุณสำหรับชานมทุกแก้วนะคะ... แล้วก็ เลิกทำตัวเหมือนแฟนหนูสักทีเถอะค่ะ มันน่ารำคาญ" พูดจบ ฉันก็หันหลังแล้ววิ่งหนีออกมาทันที โดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น สองขาพาตัวเองก้าวฉับๆ ออกจากตรงนั้น ปล่อยให้หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลอาบแก้มอย่างไร้การควบคุม ลมร้อนๆ ของยามบ่ายพัดปะทะใบหน้า แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจแบบนี้นะ? [15:42 น.] หน้าจอโทรศัพท์มือถือสั่นระรัวติดต่อกันนับสิบครั้ง ข้อความจากกลุ่มแชต "แก๊งคนสวยขาพารอดตาย" เด้งขึ้นมารัวๆ จนฉันแทบไม่ได้กดอ่าน แต่เสียงเรียกเข้าที่ดังซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันช่างน่ารำคาญเสียจนต้องหยิบขึ้นมาเปิดโหมดห้ามรบกวน ทว่า... มีแชตส่วนตัวแชตเดียวที่ฉันไม่อบล็อก แต่มันกลับสร้างความอึดอัดให้ฉันยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด *(3 ข้อความใหม่จาก ธันวาเองที่แปลว่าคลั่งรัก)* *ธันวาเองที่แปลว่าคลั่งรัก: จิน อยู่ไหน* *ธันวาเองที่แปลว่าคลั่งรัก: อย่าเพิ่งเดินหนีพี่ไปแบบนี้สิครับ รับโทรศัพท์ก่อน* *ธันวาเองที่แปลว่าคลั่งรัก: พี่ไม่ได้มองใครเป็นตัวแทนทั้งนั้น ฟังพี่ก่อนนะตัวเล็ก* ฉันมองข้อความเหล่านั้นด้วยสายตาว่างเปล่า นิ้วเรียวสั่นเทาพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ *จินเองค่ะ: เลิกพิมพ์แบบนี้เถอะค่ะพี่* *จินเองค่ะ: หนูเหนื่อย* *จินเองค่ะ: ขอร้องล่ะค่ะ... เลิกยุ่งกับหนูสักทีเถอะนะคะ* กดส่งเสร็จ ฉันก็ปิดอินเทอร์เน็ตแล้วโยนโทรศัพท์มือถือลงบนเตียงนอนในหอพักทันที ทิ้งตัวลงนอนซุกหน้ากับหมอนใบโตปล่อยให้น้ำตาซึมเปื้อนปลอกหมอนจนเปียกชื้น ความรู้สึกเคว้งคว้างเข้าเกาะกุมจิตใจจนหายใจไม่ออก คิดว่าการตัดขาดแบบนี้จะทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น แต่ทำไม... หัวใจมันถึงได้เจ็บหนึบราวกับถูกบีบอัดแบบนี้ล่ะคะ ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ เสียงเคาะประตูก็วัมดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ฉันขมวดคิ้ว ลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพหัวฟูตาบวมเป่ง คิดว่าเป็นเพื่อนในกลุ่มที่คงเป็นห่วงตามมาหา แต่พอนึกถึงข้อความที่เพิ่งส่งไปเมื่อครู่ ก็คิดว่าคงไม่มีใครกล้ามาตอนนี้หรอกมั้ง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้รัวเร็วและหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม จนฉันต้องลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตูอย่างหงุดหงิด "บอกว่าอย่าเพิ่ง..." ฉันเปิดประตูผวะออกพร้อมจะวีนใส่เต็มที่ แต่คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงไปในลำคอทันที เมื่อดวงตาบวมช้ำมองเห็นร่างสูงของใครบางคนที่ยืนหอบหายใจตัวโยกอยู่หน้าห้อง เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับยู่ยี่เพราะผ่านการวิ่งมาอย่างหนักหน้ารวมถึงเส้นผมที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ไม่ได้ทำให้ความดูดีของเขาลดลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น... แววตาคู่คมที่กำลังมองตรงมาที่ฉันในตอนนี้ มันเต็มไปด้วยความร้อนรนและความเจ็บปวดอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต "พี่... พี่มาได้ยังไงคะ?" ฉันเสียงสั่น พยายามจะปิดประตูหนี แต่เร็วกว่านั้น... มือหนาของพี่ธันวากลับยื่นเข้ามาดันขอบประตูไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงผลักเบาๆ ของเขาทำให้ประตูเปิดกว้างออก และก่อนที่ฉันจะได้ตั้งตัว ร่างสูงก็ก้าวล้ำเข้ามาในห้องพักของฉัน พร้อมกับรวบตัวฉันเข้าไปกอดไว้แนบอกอย่างแน่นหนา ชนิดที่ว่าไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้ดิ้นหนีแม้แต่น้อย! กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้าจมูก พร้อมกับเสียงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นรัวระคนตื่นตระหนกแนบชิดกับอกฉัน "พี่ไม่ยอมเลิกยุ่งหรอกครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู น้ำเสียงที่สั่นพร่าจนฉันสัมผัสได้ถึงความจริงจังขั้นสุด "แล้วก็... เลิกคิดว่าตัวเองเป็นตัวแทนของใครสักที เพราะผู้หญิงคนเดียวที่พี่อยากหยุดสายตาไว้ด้วย... ตั้งแต่วันแรกจนถึงวินาทีนี้ มีแค่น้องจินคนปากเก่งคนนี้คนเดียวเท่านั้นแหละครับ" ฉันเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยเต้นช้าลงกลับมากระหน่ำรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อริมฝีปากอุ่นจัดของเขาก้มลงกระซิบประโยคถัดมาที่ข้างแก้มอย่างแนบชิด "ส่วนเรื่องที่พี่ตามตื๊อ... รู้ไหมครับว่าทำไม?" พี่ธันวาเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือความเอ็นดูระคนตัดพ้อ "ก็เพราะว่าผู้หญิงที่ชื่อ 'จิน' คนนี้... คือคนที่ทำให้คนใจแข็งอย่างพี่ ยอมแพ้ตั้งแต่วินาทีแรกที่โดนด่าว่า *'ไอ้รุ่นพี่หน้ามึน'* แล้วยังไงล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูและยิ้มตามไปด้วยกันในตอนนี้เสมอนะคะ ---