การเผชิญหน้ากลางโรงอาหาร

“พี่ธันวาคะ คือว่า... เรื่องวันนั้นที่แพรพูดไป แพรว่าเราน่าจะกลับมา...” เสียงหวานใสที่พยายามดัดให้ดูอ่อนโยนของ ‘แพร’ อดีตคนคุยเก่าของพี่ธันวา ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหารวิศวะ จินที่กำลังถือถาดข้าวราดแกงยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร เพื่อนในแก๊งค์ข้างๆ ถึงกับหยุดเคี้ยวข้าวพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย บรรยากาศรอบโต๊ะของพี่ธันวาเปลี่ยนจากความครื้นเครงเป็นความเงียบกริบจนน่าอึดอัด ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของเสื้อช็อปที่ดูเนี้ยบกริบเสมอแม้จะไม่ได้ติดกระดุมเม็ดบน วางช้อนสแตนเลสลงกระทบจานเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนคนมองอย่างจินยังรู้สึกหนาวสันหลัง “พี่ว่าเราคุยกันจบไปนานแล้วนะแพร” พี่ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ทรงพลังจนคนทั้งโรงอาหารแทบหยุดหายใจ “และพี่ก็ไม่ชอบให้ใครมาถือวิสาสะเรียกพี่ด้วยสรรพนามแบบนั้น โดยเฉพาะตอนที่พี่... มีคนที่ต้องแคร์ความรู้สึกอยู่แล้ว” “คนนั้นน่ะเหรอคะ? เด็กนิเทศฯ คนที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพี่น่ะเหรอ” แพรแค่นยิ้มพลางปรายตามองมาที่จิน ซึ่งยืนหน้าเหวอทำตัวไม่ถูกอยู่ไม่ไกล “พี่ธันวาไม่ได้รักน้องเขาหรอกค่ะ พี่แค่เบื่อความเหงาเท่านั้นแหละ จริงไหมคะ?” จินรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสี่แยกไฟแดง ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่ใบหน้า ไม่ใช่เพราะความเขิน แต่เพราะความเดือดดาลที่ปนเปไปกับความน้อยใจลึกๆ ‘อ้าว อีพี่ธันวา! มึงจะตอบยังไงก็ตอบสิเว้ย จะยืนทำหน้าหล่ออยู่นั่นแหละ!’ จินสบถในใจ กำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ นิ้วโป้งกดเข้าแอปพลิเคชันแชตเตรียมจะพิมพ์ด่าแก้เขิน แต่แล้วนิ้วก็ชะงักเมื่อเห็นพี่ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาของเขาทาบทับร่างของแพรจนมิด พี่ธันวาไม่ได้หันมามองจินในตอนแรก แต่เขาเดินอ้อมโต๊ะไปหาหญิงสาวคนนั้น สายตาที่เขามองแพรไม่มีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย “คนที่คบกับพี่ เขาไม่ต้องมีนิสัย 'เจ้าเข้าเจ้าของ' หรอกแพร เพราะเขาเป็นคน ‘ครอบครอง’ พื้นที่ในใจพี่ไปหมดแล้วตั้งแต่วันแรก” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วโรงอาหาร จินแทบหยุดหายใจ พี่ธันวาพูดประโยคเหล่านั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดังมาก แต่มันกังวานและชัดเจนจนคนทั้งโต๊ะต้องเบิกตากว้าง ก่อนที่ร่างสูงจะหันขวับมาทางจินที่ยืนทำหน้าตาตื่น “จิน” เขาเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเมื่อครู่เป็นคนละคน พี่ธันวาเดินฝ่าฝูงชนมุ่งตรงมาหาจินโดยไม่สนใจสายตาใครต่อใครที่กำลังจับจ้อง “พี่... พี่มีอะไรจะพูดกับผมรึไง” จินแกล้งทำเสียงแข็ง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำด้วยการก้มหน้ามองถาดข้าว “มีสิ” พี่ธันวาหยุดยืนตรงหน้า ร่างสูงก้มลงมาใกล้จนจินได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา “เมื่อกี้พูดไปหมดแล้ว ได้ยินชัดไหมครับ?” “ไม่ได้ยิน!” จินเถียงกลับทันควัน แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “แล้วใครให้พี่ไปบอกเขาแบบนั้น พี่ก็แค่... พี่ก็แค่กวนประสาทเขาเฉยๆ ใช่ไหมล่ะ” “กวนประสาท?” พี่ธันวาเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะถือวิสาสะแย่งถาดข้าวในมือจินไปถือไว้เอง “ถ้าพี่กวนประสาท พี่คงไม่จองตั๋วหนังรอบดึกไว้ให้เราสองคนคืนนี้นะครับ... แล้วก็ อย่าคิดจะหนีล่ะ เพราะถ้าหนี พี่จะตามไปจับถึงห้องเลย” “พี่ธันวา! คนบ้า!” จินโวยวายพยายามแย่งถาดข้าวคืน แต่รุ่นพี่ตัวดีกลับถือไว้สูงเหนือหัว พร้อมกับโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู “เขินเหรอครับ... ตัวแสบ” จินหน้าแดงจัดจนแทบจะเป็นลูกตำลึง ได้แต่สะบัดหน้าหนี แต่จังหวะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินหนีพ้น พี่ธันวากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือจินไว้แน่น แรงดึงเบาๆ ทำให้จินเซถลาเข้าไปหาอ้อมอกแกร่ง ท่ามกลางเสียงโห่แซวของเหล่าเพื่อนฝูงที่ลุ้นจนตัวโก่ง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะหวานหยด จินก็รู้สึกถึงแรงสั่นจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วต้องชะงัก หน้าจอแจ้งเตือนแชตจาก 'คนปริศนา' ที่จินบล็อกไปนานแล้ว แต่ข้อความล่าสุดกลับเด้งขึ้นมาโชว์หราบนหน้าจอที่ล็อกอยู่... [ *‘ยินดีด้วยนะจิน ที่เจอคนใหม่ที่ยอมทุ่มเทขนาดนี้ แต่แน่ใจเหรอว่าเขาคือคนที่นายรู้จักจริงๆ... ระวังความลับในอดีตจะทำให้คนตรงหน้านายเปลี่ยนไปนะ’* ] จินตัวเย็นเฉียบ มือสั่นระริกจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วง พี่ธันวาที่เห็นท่าทางผิดปกติก้มลงมองด้วยแววตาฉงน ก่อนที่เขาจะถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เป็นอะไรไปครับ ทำไมหน้าซีดลงล่ะ?” จินเงยหน้าสบตากับคนตรงหน้า หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความเขิน กลับกลายเป็นความกลัวที่เกาะกุมจิตใจ เขาควรจะบอกพี่ธันวาดีไหม? หรือว่า... “พี่ธันวาคะ... คือว่า...” จินยังไม่ทันได้เอ่ยประโยคต่อมา เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของพี่ธันวาก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกัน พี่ธันวาหยิบมันขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ดวงตาคมกริบของเขาก็เบิกกว้างขึ้น แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่หายไปฉับพลันแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาหันกลับมามองจินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความรัก แต่เป็นความรู้สึกที่จินอ่านไม่ออกเลยว่ามันคืออะไร “จิน...” พี่ธันวาเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “พี่ว่าเรื่องหนังคืนนี้... เราอาจจะต้องคุยกันยาวกว่าที่คิดแล้วล่ะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความสัมพันธ์ของน้องจินและพี่ธันวามาถึงตอนนี้นะคะ ชาพีชหวานน้อยขอสัญญาว่าจะชงให้เข้มข้นกว่าเดิมในตอนถัดไปแน่นอนค่ะ!