เสื้อช็อปที่หายไป

"ฉิบหายแล้วไง..." ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าล็อคเกอร์ห้องชมรมดนตรี มือที่ควรจะคว้าเอาเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มที่มีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มจางๆ ของ 'พี่ธันวา' ออกมา กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า หัวใจของฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ยิ่งนึกถึงแววตาดุๆ เวลาที่พี่แกชอบทำหน้าดุเหมือนเสือจ้องตะครุบเหยื่อแล้ว ฉันก็อยากจะกลั้นใจตายมันตรงนี้เลยค่ะ ทำไมต้องเป็นเสื้อตัวนี้! ทำไมไม่หายเป็นเสื้อยืดโง่ๆ ของฉันวะ! [Line: จิน] จิน: พี่ธันวา... จิน: คือว่า... จิน: ผมมีเรื่องจะสารภาพบาป [Line: ธันวา] ธันวา: ว่า? ทำไมพิมพ์มาดูเหมือนคนแอบไปกินขนมในห้องสมุดแล้วโดนจับได้แบบนั้น จิน: ถ้าผมบอกว่าเสื้อช็อปพี่... มันงอกขาเดินหนีผมไปเนี่ย พี่จะเชื่อไหม? ฉันพิมพ์ส่งไปมือสั่นระริก ก่อนจะรีบกดปิดหน้าจอแชตแล้วยัดมือถือลงกระเป๋ากางเกง ยืนกัดเล็บตัวเองจนแทบจะเข้าเนื้อ เพื่อนในกลุ่มอย่าง 'ไอ้ปั้น' กับ 'ยัยน้ำใส' ที่เพิ่งเดินเข้ามาเห็นสภาพฉันก็ถึงกับเลิกคิ้ว "อีจิน มึงเป็นไร หน้าซีดเป็นไก่ต้มน้ำปลาเลย" น้ำใสถามพลางวางแก้วน้ำหวานลงบนโต๊ะ "กูทำเสื้อพี่ธันวาหาย..." ฉันพึมพำเสียงเบาหวิว "หะ! เสื้อช็อปวิศวะตัวที่เป็นของรักของหวงนั่นน่ะนะ? ชิบหายแล้วมึง พี่เขาสาปแช่งมึงแน่ ยิ่งซึนๆ อยู่ด้วย" ปั้นทำหน้าตาตื่นราวกับโลกจะแตก "ช่วยกูหาหน่อย! ถ้าพี่เขามาเห็นว่าผมทำหายนะ ชีวิตปีหนึ่งของจินคงจบเห่แน่ๆ" พวกเราสามคนเริ่มปฏิบัติการรื้อค้นทุกซอกทุกมุมของคณะนิเทศฯ ตั้งแต่ห้องซ้อมดนตรี ห้องสตูดิโอ ไปจนถึงโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึก ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน ฉันก็ต้องคอยหลบตาพลางภาวนาให้พี่ธันวาอย่าเพิ่งโผล่หัวมาในตอนนี้เลย เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เสื้อนิสิตของฉันเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบเนื้อ ความรู้สึกผิดมันตีตื้นขึ้นมาในอก พี่ธันวาอุตส่าห์ให้ยืมมาเพราะเห็นฉันบ่นว่าแอร์ในห้องสมุดมันเย็นจนปอดแทบพัง... แล้วฉันก็ทำมันหายเนี่ยนะ! "จิน! มึงใจเย็นก่อน" น้ำใสดึงแขนฉันไว้ "ลองเช็กดูดีๆ ดิว่ามึงถอดไว้ไหนล่าสุด ตอนมึงไปกินข้าวโรงอาหารวิศวะมึงใส่ไปไหม?" "ใส่นะ... หรือว่า!" ฉันเบิกตากว้าง "ตอนฉันรีบวิ่งมาเรียนคลาสบ่าย ฉันถอดไว้ที่ม้านั่งหน้าตึกคณะวิศวะ!" ไม่รอให้เสียเวลา ฉันรีบวิ่งตับแลบออกจากตึกนิเทศฯ ตรงดิ่งไปยังคณะวิศวะทันที หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูบ่งบอกเวลาเย็นย่ำ นักศึกษาเริ่มบางตา แต่คนอย่างพี่ธันวาต้องไม่ไปไหนไกลจากถิ่นเขาแน่ๆ และแล้ว... ฉันก็เห็นร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ยืนพิงเสาอาคารอยู่ แสงไฟสลัวจากเสาไฟสนามสะท้อนใบหน้าคมเข้มที่กำลังก้มมองอะไรบางอย่างในมือ นั่นมัน... เสื้อช็อปสีน้ำเงิน! ฉันหยุดกึก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก พี่ธันวากำลังหมุนเสื้อตัวนั้นในมือเล่น สายตาเขาไม่ได้ดูโกรธ แต่มันดู... อ่านยาก? "ตามหาแทบพลิกคณะเลยเหรอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เขาไม่ได้เงยหน้ามองฉันด้วยซ้ำ แต่ฉันรู้ว่าเขาเห็นฉันมาตั้งนานแล้ว "พี่... คือผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมลืมจริงๆ" ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ ก้มหน้าคางแทบจะชิดอก "เสื้อตัวนี้มีปักชื่อผมด้วยนะ" เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวเขา "รู้ใช่ไหมว่าถ้าคนอื่นเก็บได้ จะเกิดอะไรขึ้น" "รู้ครับ... แต่พี่จะให้ผมทำยังไงก็ได้ แต่อย่าโกรธผมเลยนะ" ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของพี่ธันวาเปลี่ยนไป มันมีความเอ็นดูฉายชัดอยู่ข้างในนั้น "อยากให้หายโกรธเหรอ?" เขายกเสื้อขึ้นระดับสายตา ก่อนจะค่อยๆ คลุมเสื้อตัวนั้นลงบนไหล่ของฉันอย่างเบามือ กลิ่นแดดอ่อนๆ จากเสื้อโอบล้อมตัวฉันจนรู้สึกอบอุ่นไปถึงหัวใจ "ใส่ไว้... เสื้อตัวนี้มันเป็นของผม แต่ตอนนี้มันอยู่บนตัวคุณแล้ว" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าฉัน ใจฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบหายใจไม่ออก "ทีนี้... ก็แปลว่าคุณต้องรับผิดชอบเสื้อตัวนี้ตลอดไปแล้วนะ" เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันไว้ แล้วกดข้อความบางอย่างในมือถือของเขา ก่อนจะโชว์หน้าจอให้ฉันดู [Line: ธันวา] ธันวา: 'ห้ามถอดเสื้อตัวนี้ออกจนกว่าผมจะบอกให้ถอด... เข้าใจไหมครับ?' ธันวา: 'แล้วพรุ่งนี้... เลิกเรียนแล้วรอที่เดิม ผมมีเรื่องจะ "บอก" ให้ชัดกว่าเดิม' ข้อความนั้นถูกส่งมาพร้อมกับสติกเกอร์รูปหมีที่กำลังแก้มแดง... พี่ธันวาส่งสติกเกอร์เป็นด้วยเหรอ! ฉันอ้าปากค้าง สมองหมุนคว้างเหมือนโดนพายุพัดใส่ เมื่อพี่ธันวาดึงร่างฉันเข้าไปกอดหลวมๆ แล้วกระซิบข้างหู "ลืมบอกไป... ที่เสื้อตัวนี้หาย เพราะผมเป็นคนไปหยิบมาเองครับ" ความตกใจพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง นี่เขาแกล้งฉันเหรอ! แต่ก่อนที่ฉันจะได้อ้าปากโวยวาย พี่เขาก็ถอยออกไปพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่แสนร้ายกาจ "พรุ่งนี้... อย่ามาสายล่ะ" ชาพีชหวานน้อยหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะใจฟูไปกับความร้ายเงียบของพี่ธันวาในตอนนี้นะคะ!