พี่แกล้งผมทำไม

"พี่ธันวา! เลิกทำหน้าแบบนั้นได้ไหม!" ฉันตะโกนขึ้นท่ามกลางบรรยากาศร้านกาแฟใต้คณะที่เงียบกริบ จนเพื่อนโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามองด้วยความสนใจ แต่คนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกยิ้มบางๆ อย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "หน้าแบบไหนเหรอจิน?" เสียงทุ้มต่ำนั้นลากยาวอย่างจงใจ มือหนาที่กำลังถือแก้วอเมริกาโน่เย็นวางลงช้าๆ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจ้องตรงมาที่ดวงตาของฉันเหมือนกำลังอ่านใจกัน จังหวะหัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะอย่างช่วยไม่ได้ ไอ้ท่าทางนิ่งๆ แต่แฝงความกวนประสาทนี่แหละที่ทำให้จินคนนี้อยากจะกรี๊ดให้ลั่นตึก "หน้า... หน้าที่เหมือนพี่กำลังจะแกล้งอะไรผมอยู่ไง! อย่าคิดนะว่าผมไม่รู้" ฉันกอดอก เบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้า "รู้ดีจังนะเรา" พี่ธันวายื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนฉันได้กลิ่นหอมสะอาดๆ เหมือนน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นกาแฟจางๆ จากตัวเขา "ถ้ากลัวโดนแกล้ง ก็อย่ามาสายสิครับ... เมื่อกี้ตอนเดินเข้ามา เห็นวิ่งหน้าตั้งจนผมแทบจะลุกไปดึงแขนไว้ไม่ทัน" "ก็คนมันติดธุระนี่นา!" "ธุระหรือว่า... กลัวเจอหน้าพี่กันแน่?" คำถามนั้นทำให้ฉันต้องหันขวับกลับมามองทันที พี่ธันวาไม่ได้แกล้งแค่คำพูด แต่แววตาที่เขามองมามันมีความหมายลึกซึ้งเกินกว่ารุ่นพี่กับรุ่นน้องจะมองกัน [Notification: พี่ธันวา] - พี่ธันวา: ทำตัวน่ารักแบบนี้ระวังจะไม่ได้กลับหอไวนะครับ - พี่ธันวา: [Sticker: หมีกอดกระต่าย] ฉันเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วขมวดคิ้วแรง แชตเด้งมาทั้งที่คนนั่งอยู่ตรงหน้าเนี่ยนะ! "พี่เล่นโทรศัพท์ทำไมเนี่ย อยู่ตรงนี้ก็พูดสิ" "อยากให้จินอ่านน่ะ" เขาตอบหน้าตาย "คำพูดบางคำมันเขินเกินกว่าจะพูดออกมาตรงๆ หรือจินอยากให้พี่พูดต่อหน้าล่ะ?" จังหวะนี้เองที่ไอ้พวกเพื่อนตัวดีอย่าง ‘ไอ้กาย’ กับ ‘ยัยมิน’ เดินเข้ามารวมกลุ่มพอดี พร้อมกับสายตาที่เต็มไปด้วยความพยายามจะชงให้แตกกระเจิง "อุ๊ย โทษทีๆ มาขัดจังหวะอะไรกันหรือเปล่าจ๊ะน้องจิน?" กายพูดพลางยักคิ้วหลิ่วตาใส่พี่ธันวาอย่างรู้กัน ส่วนยัยมินก็เอามือปิดปากขำ "เปล่าสักหน่อย!" ฉันรีบแก้ตัวหน้าแดงก่ำ "พวกพี่เขาก็แค่... นั่งคุยงานกันปกติ" "ปกติที่แปลว่าจ้องตากันจนคนข้างๆ จะละลายตายเนี่ยนะ?" มินแซวต่อ พร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ ฉัน "เออเนี่ยจิน พี่ธันวาเขากำลังจะไปงานเฟรชชี่ไนท์คืนนี้ใช่ไหม เห็นว่าวิศวะจะเป็นแม่งานด้วย พี่ธันวาจะไปคุมสเตจเองเลยนะจินรู้ยัง?" ฉันหันไปมองคนข้างๆ เขาไม่ได้ปฏิเสธ แถมยังส่งยิ้มกวนๆ มาให้ "ไปสิครับ" พี่ธันวาตอบเสียงเรียบ "คนชวนไปคุม... อยู่ใกล้ๆ แถวนี้พอดี เลยคิดว่าไปสักหน่อยก็คงไม่เสียหาย" คำว่า 'อยู่ใกล้ๆ แถวนี้' มันพุ่งเป้ามาที่ฉันเต็มๆ จนฉันทำอะไรไม่ถูก ทำได้แค่หยิบน้ำแดงในแก้วขึ้นมาดูดจนหมดแก้วเพื่อแก้เขิน ไอ้พี่คนนี้นี่มันร้ายกาจขึ้นทุกวัน! "งั้นคืนนี้เจอกันนะ" เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาเอื้อมมาขยี้ผมฉันเบาๆ จนฟูไม่เป็นทรง "อย่าใส่เสื้อตัวที่มันคอกว้างเกินไปล่ะ... พี่ขี้หึง ไม่ชอบให้ใครมอง" พูดจบเขาก็เดินเลี่ยงออกไปทิ้งให้ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางร้าน เพื่อนๆ ต่างพากันโห่ร้องแซวกันยกใหญ่ แต่ใจฉันน่ะสิ... มันสั่นจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ฉันรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตที่ค้างไว้ แล้วนิ้วก็เผลอกดพิมพ์ตอบไปโดยสัญชาตญาณ [จิน]: พี่ธันวา! พี่ก็เลิกแกล้งผมสักทีสิ พี่ทำแบบนี้ผมทำตัวไม่ถูกนะ... พี่แกล้งผมทำไม พี่รู้ไหมว่าเวลาพี่ทำแบบนี้... ใจผมมัน... นิ้วชะงักกึก เมื่อเห็นสถานะ ‘กำลังพิมพ์...’ ของอีกฝ่ายเด้งขึ้นมาทันที ราวกับเขารอจังหวะนี้อยู่แล้ว [พี่ธันวา]: ที่ทำตัวไม่ถูก... เพราะใจเต้นแรงหรือว่าเพราะชอบพี่เข้าแล้วล่ะครับ? [พี่ธันวา]: หรือจะให้พี่เฉลยเลยว่า พี่ไม่ได้แค่แกล้ง... แต่พี่ ‘จีบ’ อยู่ หัวใจฉันหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ฉันรีบกดยกเลิกข้อความที่กำลังจะส่งออกไป แต่จังหวะที่มือสั่นๆ กำลังจะแตะปุ่ม Cancel... ข้อความจากพี่ธันวาก็เด้งขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค [พี่ธันวา]: อ้อ แล้วก็นะ... ที่บอกว่าไม่ชอบให้ใส่เสื้อคอกว้างน่ะ คือเรื่องจริง ไม่ได้ล้อเล่น ฉันนิ่งค้างไปสนิท พลางมองเห็นจุดไข่ปลาสามจุดที่สั่นไหวอยู่บนหน้าจอ เหมือนเขากำลังจะพิมพ์อะไรบางอย่างที่ทำลายความสงบสุขของฉันไปตลอดกาล... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความสัมพันธ์วุ่นๆ ของสองคนนี้อยู่เสมอนะคะ ชาพีชหวานน้อยหวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับการอ่านค่ะ!