ของกินที่วางอยู่หน้าห้อง

“พิมพ์มาสิคะ จะพ่นอะไรออกมาก็พิมพ์มาเลย อย่ามาทำเป็นจุดไข่ปลาให้คนอื่นลุ้นจนหัวใจจะวายแบบนี้!” ฉันแผดเสียงใส่หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงเหมือนกับว่าเจ้าของข้อความฝั่งนั้นจะมานั่งฟังอยู่ตรงนี้จริงๆ นิ้วเรียวของฉันกดส่งข้อความไปหา ‘รุ่นพี่ธันวา’ ด้วยความหมั่นไส้ปนระแวง ก่อนจะคว่ำหน้าจอมือถือลงแล้วทิ้งตัวลงนอนหงายมองเพดานห้องพัก หายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง สามวันมาแล้วค่ะที่ฉันรู้สึกเหมือนโดนจับจ้อง... ไม่ใช่ผีหรอกนะ แต่เป็นความรู้สึกเหมือนมีใครบางคนคอยกางร่มคันใหญ่กั้นแดดให้ตลอดทาง โดยที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าคนถือร่มเลยสักครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูห้องพักดังขึ้นตอนเจ็ดโมงเช้า ฉันขมวดคิ้วยุ่ง ลุกขึ้นจากเตียงด้วยสภาพผมยุ่งเหยิงเหมือนรังนก เดินโซเซไปเปิดประตูหวังจะวีนใส่ใครก็ตามที่มาเคาะประตูรบกวนเวลาส่วนตัวในวันหยุด แต่น่าแปลก... หน้าห้องว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาคน ทว่า สิ่งที่วางอยู่บนพรมเช็ดเท้ากลับทำให้ฉันต้องชะงัก กล่องแซนด์วิชทูน่าโฮลวีตของโปรดจากร้านที่คิวแน่นที่สุดหน้ามอ วางเด่นหราอยู่ตรงนั้น ข้างๆ กันมีขวดนมรสกล้วยยี่ห้อที่ฉันชอบดื่มแก้หงุดหงิดเวลาทำโปรเจกต์งานไม่ผ่าน ฉันก้มลงมองซ้ายมองขวาอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครเลยนอกจากทางเดินว่างเปล่าที่เงียบกริบ [Line: รุ่นพี่ธันวา] จิน: รุ่นพี่... จิน: แซนด์วิชกับนมกล้วยหน้าห้องนี่ของรุ่นพี่ใช่ไหมคะ? จิน: ถ้าจะแกล้งกันด้วยวิธีนี้ บอกเลยว่ามันไม่ตลกนะ! จิน: อย่าคิดว่าซื้อของกินมาวางแล้วฉันจะใจอ่อนเลิกโวยวายเรื่องที่พี่ชอบทำตัวเหมือนแฟนฉันนะคะ! ผ่านไปไม่ถึงสามวินาที ข้อความของฉันก็ขึ้นสถานะ ‘Read’ ทันที ธันวา: รู้ทันตลอดเลยนะเด็กดื้อ ธันวา: ก็เห็นบ่นว่าสอบโปรเจกต์จนไม่มีเวลากินข้าว เลยเอามาวางให้เฉยๆ ไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย จิน: ไม่ได้คิดอะไรแล้วทำไมต้องเป็นของที่ฉันชอบเป๊ะๆ! ธันวา: ก็พี่ใส่ใจไงครับ... เอ้ย ใส่ใจไงคะ ธันวา: ไม่ชอบเหรอ? งั้นเดี๋ยวพี่ไปเก็บกลับนะ จิน: ไม่ต้อง! กินไปแล้วค่ะ! จิน: อร่อยด้วย... ไม่ได้หมายความว่าชอบพี่นะ หมายถึงแซนด์วิชมันอร่อย! ฉันพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะจนหน้าอกซ้ายสั่นไหวไปหมด ความหงุดหงิดที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วอก นี่เขาเป็นคนแบบไหนกันนะ ถึงได้เนียนเข้ามาในชีวิตฉันได้ทุกทิศทางแบบนี้ ฉันเดินกลับเข้าไปในห้อง หยิบแซนด์วิชขึ้นมาเปิดดู ในมุมกล่องมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กแปะอยู่ลายมือเขียนเป็นระเบียบตามฉบับคนเนี้ยบ ‘กินให้หมดนะ ถ้าเหลือ เดี๋ยวเย็นนี้จะไปตามเก็บถึงในห้อง’ “บ้า... บ้าที่สุด!” ฉันงึมงำกับตัวเองพลางกัดแซนด์วิชคำโต ทั้งที่ในใจอยากจะด่าเขาให้สำลัก แต่มุมปากกลับห้ามไม่อยู่ที่จะขยับยิ้มออกมา ทว่า ความสงบสุขของเช้าวันนี้ไม่ได้ยืนยาวนัก เมื่อเสียงแจ้งเตือนกลุ่มแชต ‘แก๊งค์นิเทศฯ ตกกระป๋อง’ เด้งรัวจนเครื่องเกือบจะค้าง ไอ้กานต์: จิน! แกเห็นรูปที่เพจคณะลงหรือยัง! ไอ้กานต์: มีคนถ่ายติดรุ่นพี่ธันวายืนถือถุงแซนด์วิชหน้าหอแกเมื่อเช้านี้! ไอ้กานต์: แคปชั่นคือ ‘ตามจีบมาตั้งนาน ในที่สุดก็ยอมกินสักที’ จิน: !!!!!!!!!!!!!! ฉันเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า รีบกดเข้าเพจคณะทันที และนั่นแหละ... ภาพของรุ่นพี่ธันวาในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีเข้มที่ดูดีเกินเหตุ กำลังยืนยิ้มบางๆ ให้กับกล้อง ในมือถือถุงขนมเจ้ากรรมที่ฉันเพิ่งกินไปเมื่อครู่ นี่เขาตั้งใจให้คนทั้งคณะรู้เลยใช่ไหม? ขณะที่ฉันกำลังจะกดแชตไปวีนเขาให้หูชา เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังรัวและหนักแน่นกว่าเดิม ฉันลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยความหัวเสีย “นี่พี่ธันวา! พี่ทำแบบนี้หมายความว่า...” คำด่าที่เตรียมไว้หยุดชะงักลงทันที เมื่อฉันเปิดประตูออกมาแล้วพบว่าไม่ใช่แค่รุ่นพี่ธันวาที่ยืนอยู่ตรงนั้น แต่ยังมีกลุ่มเพื่อนของเขาสามสี่คนยืนล้อมหน้าล้อมหลัง พร้อมกับป้ายผ้าใบใหญ่ที่เขียนข้อความชวนกรีดร้อง ‘แฟนผมเองครับ... ใครจีบตามไปเคลียร์ที่คณะวิศวะนะ’ ธันวาเลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตากรุ้มกริ่ม มือข้างหนึ่งยัดใส่กระเป๋ากางเกง อีกข้างถือโทรศัพท์ที่เพิ่งกดส่งข้อความอะไรบางอย่างมาให้ *ติ๊ง* [Line: รุ่นพี่ธันวา] ธันวา: พอดีพี่เป็นคนขี้หวงน่ะครับ... เห็นคนกดไลก์รูปในเพจเยอะไปหน่อย เลยต้องมาประกาศความเป็นเจ้าของไว้ก่อน เดี๋ยวมีคนเข้าใจผิดว่ารุ่นพี่คนนี้ ‘ยังโสด’ ฉันยืนนิ่งค้าง ความโกรธที่ควรจะมีกลับกลายเป็นความร้อนที่พุ่งขึ้นมาจนเต็มใบหน้า ใจดวงน้อยของฉันเหมือนกำลังจะระเบิดออกมากับสายตาเจ้าเล่ห์นั่น “ว่าไงครับ... จะรับตำแหน่ง ‘แฟนรุ่นพี่’ อย่างเป็นทางการเลยไหม หรืออยากจะให้พี่พาทัวร์วิศวะก่อนดี?” ชาพีชหวานน้อยหวังว่าตอนนี้นักอ่านจะแอบยิ้มไปพร้อมๆ กับจินนะคะ ขอบคุณที่ติดตามความรักป่วนๆ ของรุ่นพี่ธันวากับยัยจินค่ะ!