สืบจากแชตลับ

“ว่าไงครับ... จะรับตำแหน่ง ‘แฟนรุ่นพี่’ อย่างเป็นทางการเลยไหม หรืออยากจะให้พี่พาทัวร์วิศวะก่อนดี?” ประโยคหน้าตายของไอ้รุ่นพี่ตัวดีเมื่อวานซืนยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของจิน สมองน้อย ๆ ของเด็กนิเทศฯ ปีหนึ่งกำลังทำงานอย่างหนักหน่วงจนแทบจะไหม้คาคอมพิวเตอร์พกพาในร้านกาแฟใต้ตึกคณะ มือเรียวกำลังรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือยิก ๆ พิมพ์ข้อความหายาวเหยียดแล้วลบ พิมพ์ใหม่แล้วลบซ้ำ ๆ เป็นรอบที่สิบแปดของชั่วโมงนี้ จินอยากจะกรี๊ดใส่หน้าจอให้รู้แล้วรู้รอด! ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ หน้าตาก็ดี ดีกรีถึงเดือนคณะวิศวะ แต่ทำไมปากถึงได้กวนประสาทและขยันหยอดความรู้สึกของคนอื่นเล่นอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน แล้วประโยคเมื่อวานนั้นมันหมายความว่ายังไงกันแน่? พูดเหมือนขอเป็นแฟน แต่ก็ทิ้งท้ายด้วยมุกกวน ๆ ตามสไตล์พี่แก จนจินนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาจนถึงตีสามเพราะมัวแต่คิดว่าสรุปแล้วตัวเองอยู่ในสถานะไหนในสายตาของธันวา *(แชตกลุ่ม: สมาคมคนอยากหยิกหัวหน้าวิศวะ)* **ไอ้ปั้น:** @จิน เป็นไรวะ นั่งหน้าดำคร่ำเครียดตั้งแต่กูเดินเข้าร้าน ยันตอนนี้มึงจะสิงจอโทรศัพท์อยู่แล้วนะเพื่อนรัก **ไอ้เต้:** หรือว่าโดนพี่ธันวาเต๊าะจนสมองลัดวงจรไปแล้ววะ ฮ่าๆๆๆๆๆ **จิน:** พวกมึงเงียบปากไปเลยนะ! กูไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นเว้ย แค่กำลังเครียดเรื่องงานอาจารย์... **ไอ้ปั้น:** งานอะไรวะ ส่งอาทิตย์หน้า แต่มึงแก้รอบที่สี่แล้วเนี่ยนะ? โกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่ค่ะคุณเพื่อน นั่งกัดริมฝีปากจนจะขาดอยู่แล้วนั่นน่ะ จินหันขวับไปมองเพื่อนสนิททั้งสองคนที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ทันที สองคนนั้นส่งสายตาจับผิดมาแบบรู้ทันจนจินต้องเบือนหน้าหนีไปทางกระจกใส มองดูผู้คนเดินผ่านไปมาเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อโดยไม่รู้ตัว ให้ตายสิ... แค่คิดถึงรอยยิ้มมุมปากเวลาที่อีกฝ่ายแกล้งเข้ามาประชิดตัว หัวใจเจ้ากรรมก็เต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกแล้ว จินก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง นิ้วเรียวตัดสินใจกดเข้าไปในห้องแชตส่วนตัวที่ชื่อว่า ‘พี่ธันวา วิศวะสุดหล่อ (เหรอ)’ หน้าจอแสดงข้อความล่าสุดที่อีกฝ่ายส่งมาทิ้งไว้เมื่อคืนก่อนนอน *[พี่ธันวา]: ฝันดีนะครับตัวเล็ก พรุ่งนี้ตื่นมาอย่าลืมคิดถึงพี่ล่ะ* คิดถึงบ้านป้าแกสil! จินเบะปากใส่หน้าจอหมั่นไส้ แต่กระนั้นมุมปากเจ้ากรรมก็ดันยกยิ้มขึ้นมาซะอย่างนั้น เป็นบ้าไปแล้วแน่ ๆ จินเอ๊ย! เพื่อความสบายใจและเพื่อกระชากความจริงออกมาให้รู้กันไปข้าง จินสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตนี้ นิ้วเรียวจึงเริ่มบรรจงพิมพ์ข้อความหาคนตัวสูงที่น่าจะกำลังเรียนอยู่ตึกคณะวิศวะ **จิน:** พี่ธันวา **จิน:** ถามอะไรหน่อยดิ จริงจังนะ ห้ามกวนประสาทด้วย ผ่านไปไม่ถึงสิบวินาทีราวกับอีกฝ่ายนั่งเฝ้าหน้าจอรออยู่แล้ว เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นพร้อมข้อความตอบกลับทันที **พี่ธันวา:** ว่าไงครับคนดี ตั้งต้นเครียดอะไรแต่เช้าเนี่ย หื้ม? **จิน:** ใครคนดีของพี่ ไม่ต้องมาเนียนเลย! **จิน:** ผมถามจริงๆ นะ ที่พี่ชอบทำตัวแปลกๆ ชอบมาวนเวียนใกล้ๆ ชอบพูดจาชวนเข้าใจผิดเนี่ย... ตกลงพี่คิดอะไรอยู่กันแน่ครับ? บรรยากาศรอบตัวจินเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ หัวใจเต้นโครมครามจนดังทะลุกรอบอก มือที่ถือโทรศัพท์ชื้นเหงื่อเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นและความหวาดหวั่นผสมปนเปกัน การยิงคำถามตรง ๆ แบบนี้ไม่สไตล์ของจินเลยสักนิด แต่เพราะความอึดอัดที่สะสมมานานนับเดือน มันทำให้จินยอมทิ้งฟอร์มและศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อแลกกับคำตอบที่ชัดเจนเพียงประโยคเดียว จินจ้องหน้าจอเขม็ง รอคอยการตอบกลับที่นานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ ผ่านไปหนึ่งนาที... สามนาที... ไม่มีข้อความตอบกลับ สถานะในแชตขึ้นว่ากำลังพิมพ์อยู่ ๆ หยุด ๆ อยู่หลายรอบ ยิ่งทำให้อุณหภูมิบนใบหน้าของจินพุ่งสูงขึ้นจนร้อนผ่าว *พี่แกกำลังคิดอะไรอยู่นะ? หรือเขินจนพิมพ์ไม่ถูก หรือว่าจริง ๆ แล้ว... เขาก็แค่แกล้งเล่นสนุกไปวัน ๆ เหมือนที่พวกเพื่อนๆ ชอบแซวกัน?* ความคิดแง่ลบเริ่มตีตู้เข้ามาในหัวจนจินรู้สึกหน่วงแปลก ๆ ในอก ความหวังที่เคยพองโตเมื่อครู่แฟบลงอย่างรวดเร็ว ความกลัวที่จะต้องเสียฟอร์มและกลายเป็นคนคิดไปเองคนเดียวเริ่มกัดกินความมั่นใจ *ไม่เอา ไม่รอแล้วเว้ย!* จินเม้มปากแน่นด้วยความหงุดหงิด นิ้วเรียวกดลบข้อความที่ส่งไปเมื่อครู่เตรียมจะพิมพ์ข้อความแก้เก้อเพื่อกลบเกลื่อนความน่าอาย แต่ทว่า... ระบบอินเทอร์เน็ตเจ้ากรรมดันหมุนติ้วขึ้นมาซะอย่างนั้น! หน้าจอโทรศัพท์ค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่ข้อความแจ้งเตือนสถานะการส่งจะเด้งขึ้นมาพรวดพราด **[ระบบ: ข้อความของคุณถูกส่งไปยัง 'พี่ธันวา' เรียบร้อยแล้ว]** “เฮ้ย! อะไรเนี่ย!” จินหลุดอุทานเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ หันมามอง ปั้นกับเต้ที่นั่งกินน้ำอยู่เกือบพุ่งพรวดออกมาพร้อมกัน จินหน้าซีดเผือด รีบกดปุ่มยกเลิกข้อความยิกๆ แต่มันไม่ทันการเสียแล้ว เพราะหน้าจอแชตปรากฏเครื่องหมายอ่านแล้ว (Seen) สองดวงสีฟ้าสดใสขึ้นมาทันที! และในเสี้ยววินาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลังของร้านกาแฟ พร้อมกับเงาร่างสูงโปรดของใครบางคนทาบทับลงมาบนโต๊ะที่จินนั่งอยู่ “ส่งอะไรมาเหรอครับ... ไหนบอกพี่ฟังชัดๆ อีกทีซิ ว่าหนูสงสัยอะไรเกี่ยวกับพี่กันแน่ หื้ม?” เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังที่ติดจะแหบพร่าเล็กน้อยดังกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะจมูก จินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจกระดอนไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อค่อย ๆ หันกลับไปสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ของคนตัวสูงที่ยืนโน้มตัวลงมามองหน้าตนใกล้แค่คืบ หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะเตรียมใจรับมือกับความคลั่งรักของรุ่นพี่วิศวะคนนี้ไว้แล้วนะคะ เพราะตอนหน้ามีเขินจนตัวแตกแน่นอนค่ะ!