งานกีฬาสีมหาลัย

"บอกแล้วไงคะว่าฉันเดินกลับเองได้! อีกอย่าง... งานกีฬาสีคณะนิเทศฯ กับวิศวะมันคนละตึกกันเลยนะรุ่นพี่ ช่วยปล่อยแขนเสื้อฉันสักทีเถอะค่ะ!" เสียงโวยวายของจินดังลั่นสนามฟุตบอลกลางแดดเปรี้ยง ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ของเหล่านักศึกษาที่กำลังจับกลุ่มเตรียมจัดขบวนพาเหรด งานกีฬาสีมหาวิทยาลัยปีนี้จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ แต่วันนี้มันจะไม่วุ่นวายเลย ถ้าไอ้รุ่นพี่ตัวดีอย่าง 'พี่ธันวา' ไม่เดินดุ่มๆ เข้ามาลากเธอออกจากกองสקูปข่าวของคณะ แยกตัวเธอออกมาจากกลุ่มเพื่อนสนิท ด้วยเหตุผลหน้าตายที่ว่า *'มีเรื่องสำคัญต้องเคลียร์'* "เดินเองอะไรล่ะขา ตัวเเธอเล็กแค่นี้ เดินท่ามกลางฝูงชนเดี๋ยวก็โดนเหยียบแบนพอดี" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากที่อีกฝ่ายชอบส่งมาทำให้จินอยากจะยกเท้าขึ้นไปยันสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "แบนแล้วไงคะ? หนักส่วนไหนของรุ่นพี่ไม่ทราบ!" "หนักใจค่ะ" คนตัวสูงตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาคมกริบมองสำรวจคนตัวเล็กที่กำลังหน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห เสื้อเชิ้ตสีขาวของชุดนักศึกษาถูกพับแขนขึ้นลวกๆ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้า แต่สำหรับธันวาแล้ว ยัยเด็กปากเก่งนี่ต่อให้หัวฟูแค่ไหนก็ยังดูน่าแกล้งอยู่ดี "เลิกหยอดสักทีได้ไหมเนี่ย! ไหนล่ะคะเรื่องสำคัญ บอกมาเลยนะ ฉันต้องรีบกลับไปคุมสแตนด์เชียร์!" จินสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย ใบหน้างอหงิกจนแก้มป่องกลายเป็นลูกซาลาเปา เธอพยายามถอยหลังรักษาระยะห่าง แต่ดูเหมือนรุ่นพี่ตัวร้ายจะรู้ทัน ก้าวเข้ามาประชิดเร็วกว่าเดิมจนแผ่นหลังเธอเกือบติดกับเสาปูนใต้ร่มอัฒจันทร์ ธันวาไม่ตอบทันที เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจินต้องผะงะเงยหน้าหนีลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้าที่ข้างแก้ม นิ้วเรียวยาวหยิบเอกสารตารางกิจกรรมบัดดี้คู่รัก-เอ้ย! บัดดี้ประสานงานคณะ ขึ้นมาสะบัดเบาๆ ตรงหน้าเธอ "นี่ค่ะภารกิจ 24 ชั่วโมงที่เราต้องอยู่ด้วยกันในงานกีฬาสีวันนี้" จินกะพริบตาปริบๆ คว้ากระดาษแผ่นนั้นมาอ่านด้วยความรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะถลونออกจากเบ้า *[ประกาศ: กิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์สานไมตรีระหว่างคณะ - ภารกิจคู่บัดดี้ 24 ชั่วโมง ห้ามแยกจากกันเกินรัศมี 3 เมตร จนกว่าจะจบพิธีปิด มิฉะนั้นคะแนนสแตนด์เชียร์และกองเชียร์จะถูกตัดสิทธิ์ 50%]* "ไอ้... ไอ้บ้าบอคอแตกนี่มันอะไรเนี่ย!" จินหวีดร้องออกมาเสียงหลง ใบหน้าสวยเหเกeด้วยความคับแค้นใจ "ใครเป็นคนคิดกติกานี้ขึ้นมาคะเนี่ย คณะนิเทศฯ กับวิศวะไม่เคยถูกกัน ทำไมต้องมาจับคู่บัดดี้กันด้วย!" "ก็ฉันเป็นคนเสนอเองแหละค่ะ" ธันวาตอบหน้าตาเฉย ยกมือขึ้นกอดอกมองรุ่นน้องตัวแสบที่กำลังจะระเบิดลง "อยากให้เด็กนิเทศฯ แถวนี้เลิกทำเป็นมองไม่เห็นรุ่นพี่วิศวะหล่อๆ คนนี้สักทีไงคะ" "หล่อตรงไหนก่อน! หหลงตัวเองที่สุด!" จินค้อนคว่ำใส่ก่อนจะควักโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาจากกระโปรงพลีท นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความรัวๆ ส่งเข้ากลุ่มแชตลับที่ตั้งขึ้นมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ [กลุ่ม: แก๊งกู้ภัยสแตนด์เชียร์ (3)] *จินนี่ผู้บอบบาง:* พวกมึงงงงงงง! ช่วยกูด้วยยยยยยยยย! *ไอ้ส้ม (เพื่อนสนit):* อะไรอีกอีจิน มึงโดนพี่เขาลากไปไหน ทำไมไม่อยู่คุมน้อง *จินนี่ผู้บอบบาง:* พี่ธันวาเล่นกูแล้ว! มันเอาประกาศบัดดี้ 24 ชั่วโมงมาอ้าง กูต้องติดแหง็กอยู่กับมันทั้งวัน ห้ามห่างเกินสามเมตร ไม่งั้นคณะโดนตัดคะแนน! *ไอ้มีน (เพื่อนสนit):* อุ๊ยยยย 24 ชั่วโมงเลยเหรอแม่ หวานเจี๊ยบ ถือโอกาสไปสวีตริมสนามเลยจ้า *จินนี่ผู้บอบบาง:* สวีตพ่อมึงสิคะ! กูจะประสาทกินตายอยู่แล้วเนี่ย ช่วยด้วยยยยยยย จินเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความหวังว่าเพื่อนรักจะส่งแผนเด็ดมาช่วย แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นความว่างเปล่า เพราะหันไปมองรอบตัว ส้มกับมีนก็ชิ่งหนีหายไปยืนคุมน้องปีหนึ่งฝั่งนู้นเรียบร้อยแล้ว ทิ้งให้เธอยืนเผชิญหน้ากับปีศาจหน้าหล่อเพียงลำพัง "เลוףเล่นโทรศัพท์แล้วค่ะบัดดี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหูจนจินสะดุ้งโหยง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่ออ่อนๆ ลอยเข้าจมูก ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "ถอยไปเลยนะรุ่นพี่! อย่ามาเข้าใกล้ฉันเกินสามเมตร... เอ้ย! ในรัศมีสามเมตรต่างหาก!" จินหน้าแดงซ่าน รีบก้าวถอยหลังจนเกือบสะดุดขาตัวเอง แต่ไวเท่าความคิด มือหนาคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ ดึงเข้ามาแนบชิดจนอกบางแนบกับแผงอกกว้างของคนพี่ โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ... จินเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่พราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์และความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ข้างใน หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน เสียงเชียร์และเสียงกลองจากสนามกีฬารอบด้านราวกับเลือนหายไป เหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ และสัมผัสอุ่นที่เอวของเธอ "ระวังหน่อยสิคะเด็กดี..." ธันวาเอ่ยเสียงพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน "ถ้าเธอเจ็บตัวขึ้นมา... พี่ใจหายนะรู้ไหม" จินสมองตื้อตันไปหมด คำด่าทอที่เตรียมไว้เป็นร้อยคำละลายหายไปในอากาศ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ มือเล็กที่ดันอกเขายอมอ่อนแรงลงอย่างช่วยไม่ได้ "รุ่น... รุ่นพี่ธันวา..." เธอเผลอครางเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าอย่างลืมตัว ธันวากระตุกยิ้มมุมปาก ยิ่งแกล้งให้คนตรงหน้าเขินจนไปไม่เป็น เขาก็ยิ่งมีความสุขจนแทบจะหุบยิ้มไม่ได้ มือหนายังคงประคองเอวเธอไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือตามกฎของภารกิจบัดดี้ "เรียกชื่อพี่เพราะจังเลยค่ะ..." เขาหยอดคำหวานใส่ไม่ยั้ง "ไหนๆ ก็ต้องอยู่ด้วยกัน 24 ชั่วโมงแล้ว... เปลี่ยนจากเรียก 'รุ่นพี่' มาเป็นอย่างอื่นบ้างดีไหมคะ?" จินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระทึกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความซึนที่มีอยู่เต็มร้อยเริ่มสั่นคลอน เธออยากจะผลักเขาออกไปให้พ้นทาง แต่ลึกๆ แล้ว... เธอกลับไม่อยากขยับไปไหนเลยสักนิด แต่ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและหัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง— *Rrrring! Rrrring!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธันวาก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ใยดี ร่างสูงขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่ก็จำใจต้องละสายตาจากใบหน้าแดงก่ำของคนในอ้อมแขน ควักโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของธันวาเลือนหายไปในพริบตา เมื่อชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ คือสายเรียกเข้าจากคนที่ไม่ควรจะกลับมาเหยียบที่นี่ในเวลานี้... จินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของรุ่นพี่ เธอจึงค่อยๆ ดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างงงๆ "มีอะไรเหรอคะ? ใครโทรมา?" ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง แววตาคู่คมที่เคยพราวระยับกลับฉายแววตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวกดรับสายด้วยท่าทางอึดอัด ก่อนจะกรอกเสียงลงไปสั้นๆ "อืม... พี่อยู่ที่สนาม... มาทำไม?" จินยืนมองปฏิกิริยาของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกแปลกๆ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเธอว่า... ภารกิจ 24 ชั่วโมงที่คิดว่าวุ่นวายแล้ว กำลังจะกลายเป็นพายุลูกใหญ่ที่ซัดเข้ามาโถมใส่พวกเขาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า และก่อนที่ธันวาจะทันได้เอ่ยปากพูดอะไรกับปลายสาย— ร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ตนักศึกษาต่างมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่ส่งตรงมาให้ธันวาโดยเฉพาะ "พี่ธันวาคะ... เมย์กลับมาหาแล้วนะ คิดถึงจังเลยค่ะ" ชาพีชหวานน้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมลุ้นและใจฟูไปกับความซึนของน้องจินและพี่ธันวานะคะ!