หึงจนควันออกหู

"น้องจินคะ สนใจไปหาอะไรทานหลังเลิกคลาสไหมครับ พี่ว่ารู้จักร้านพาสต้าเปิดใหม่ แถวนี้เอง... ไปด้วยกันนะ" เสียงทุ้มต่ำของรุ่นพี่ปีสี่จากคณะเศรษฐศาสตร์ที่จินไม่คุ้นหน้าคุ้นตา ทำเอาบรรยากาศหน้าตึกนิเทศฯ ที่ควรจะวุ่นวายตามปกติกลับดูหนาแน่นไปด้วยกระแสความกดดันบางอย่าง จินยืนกะพริบตาปริบๆ มือหนึ่งยังกอดสมุดสเกตช์แน่น อีกมือเกาหัวตัวเองอย่างเลิ่กลั่ก ไม่ทันจะได้เอ่ยปากปฏิเสธตามสัญชาตญาณเพราะความเกรงใจ เจ้าของเสียงก็ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะหายใจรดต้นคอ แต่ทว่า... ก่อนที่จินจะได้ตอบอะไร มือหนาของใครบางคนก็คว้าเข้าที่ไหล่ของเด็กปีหนึ่งอย่างจัง แล้วดึงร่างจินไปปะทะกับแผ่นหลังกว้างของเขาแทน "โทษทีนะ พอดีคิวเด็กคนนี้เต็มยาวไปถึงปีหน้าเลยครับ" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยไอเย็นยะเยือกที่คุ้นเคย ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้ง จินหันขวับไปมองคนข้างหลัง เห็นใบหน้าคมคายของพี่ธันวาที่ตอนนี้กำลังขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเรียวรีคู่นั้นไม่ได้มีแววขี้เล่นเหมือนทุกที แต่กลับจ้องมองรุ่นพี่เศรษฐศาสตร์คนนั้นด้วยสายตาที่ถ้ามีเลเซอร์ออกมาจากตาได้ อีกฝ่ายคงไหม้เป็นจุณไปแล้ว "อ้าว ธันวา? นี่น้องเขา..." "น้องเขาเป็นธุระของพี่" ธันวาขัดขึ้นทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นจนคนฟังรอบข้างถึงกับเงียบกริบ "และดูเหมือนพี่จะยังไม่ได้อนุญาตให้ใครมาวุ่นวายกับน้องเขาตอนที่พี่กำลังจะมารับนะ" จินอ้าปากค้าง นี่พี่มันเอาจริงเหรอ? ปกติก็แค่กวนประสาท หรือแกล้งให้เขาเขิน แต่วันนี้โหมด "หึงจนควันออกหู" ของพี่ธันวามันดูน่ากลัวจนเขาเองยังไม่กล้าหือ **[แชทกลุ่ม: แก๊งค์ป่วนคัมแบ็ค]** **จิน (ตัวเอก):** เห้ยพวกมึง! ใครก็ได้มาช่วยกูที พี่ธันวาแม่งโหมดโหดสัส! กำลังจะฆ่าคนหน้าตึกนิเทศฯ แล้ว! **มินนี่:** หือ? เกิดไรขึ้นคุณนายจิน? รุ่นพี่เศรษฐศาสตร์คนดังที่ตามจีบมึงป่ะ? **จิน (ตัวเอก):** เออ! นั่นแหละ! พี่เขามาดักกู แล้วพี่ธันวาก็โผล่มาดึงตัวกูไปกอดคอเฉย คือตอนนี้บรรยากาศตึงมาก! ตึงจนกูอยากมุดดินหนีแล้วเนี่ย! **ไอ้เก่ง:** ฮ่าๆๆ เตรียมตัวเป็นเมียหลวงได้เลยจิน พี่เขากำลังทำเครื่องหมายจองตัวอยู่ไง **จิน (ตัวเอก):** เมียหลวงพ่อง! ไม่เอา! นี่กูจะตายเพราะความกดอากาศสูงแล้วเนี่ย! จินเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบที่ไหล่แน่นขึ้น พี่ธันวาหันมามองเขาด้วยสายตาคาดคั้น ก่อนจะจูงมือเขาเดินดุ่มๆ ออกมาห่างจากจุดเกิดเหตุโดยไม่พูดอะไรสักคำ แรงจูงนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันแฝงไปด้วยความหวงแหนและอารมณ์ที่ยังคุกรุ่น "พี่ธันวา... เบาหน่อยครับ เจ็บนะ" จินร้องประท้วงเบาๆ ธันวาชะงักกึก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เหมือนพยายามระงับอารมณ์ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือหนาเปลี่ยนจากจับข้อมือมาเป็นบีบเบาๆ ที่ต้นแขนแทน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของจินเหมือนกำลังสำรวจว่ามีตรงไหน "สึกหรอ" บ้างไหม "ทำไมต้องให้ยุ่งด้วย" เสียงของพี่ธันวาสั่นพร่าเล็กน้อย "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปรับปากใครง่ายๆ" "ผมยังไม่ได้ตอบตกลงสักคำ! เขาก็แค่เดินเข้ามาทัก ผมยังงงอยู่เลยว่าเขาเป็นใคร!" จินเถียงกลับ หน้าเริ่มขึ้นสีเพราะความอายที่โดนคนอื่นมองและเพราะท่าทางหึงหวงแบบไม่อายใครของอีกคน "ก็เห็นยืนนิ่งให้เขาจีบอยู่ได้" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ในดวงตากลับมีความน้อยใจปนอยู่ชัดเจน "ถ้าฉันไม่เดินมาเห็น เธอคงไปนั่งกินพาสต้ากับเขาแล้วสินะ" "พี่ธันวา! นี่พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย? เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย จะมาหึง... แบบนี้มันไม่ถูกต้องนะ" จินพูดจบก็หลบสายตา ทันใดนั้น พี่ธันวาก็โน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดลงบนผิวแก้มจนจินแทบหยุดหายใจ นิ้วเรียวยาวของรุ่นพี่วิศวะเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมาให้สบตากันตรงๆ "ไม่ได้เป็นอะไรกันงั้นเหรอ?" ธันวากระซิบ น้ำเสียงเปลี่ยนจากโหมดโหดเป็นโหมดแพรวพราวที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า "งั้นคืนนี้ลองมาเป็นอะไรกันดูไหมล่ะ... จะได้รู้ว่าคนที่มีเจ้าของแล้ว เขาห้ามคนอื่นมายุ่งยังไง" จินหัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาพยายามจะผลักอีกคนออกแต่แรงที่มีกลับหายไปไหนหมดไม่รู้ ยิ่งเห็นรอยยิ้มมุมปากของพี่ธันวา เขาก็ยิ่งไปไม่เป็น ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังจะเต้นระเบิด มือถือในกระเป๋ากางเกงของจินก็สั่นรัวขึ้นมาเสียก่อน เป็นข้อความจากแม่ที่จินไม่ได้เห็นมานาน *แม่: จิน... พ่อของลูกเขาตามหาจินอยู่... เขาบอกว่าจะไปรอที่คณะเย็นนี้* จินชะงักกึก ความรู้สึกอบอุ่นหัวใจเมื่อครู่หายวับไปกับตา แทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่แล่นเข้ามาเกาะกินหัวใจ ธันวาที่สังเกตเห็นอาการผิดปกติของคนในอ้อมแขนก็เลิกคิ้วขึ้น "เป็นอะไรไป? หน้าซีดเชียว" จินเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่ตรงหน้า แววตาที่เคยใสซื่อตอนนี้กลับสั่นระริก "พี่ธันวา... คือ... ผม..." จินยังไม่ทันได้พูดจบ ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทที่ดูคุ้นตาก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขาจากทางด้านหลัง พร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคนในชุดดำที่ทำให้คนรอบข้างต่างแตกตื่นหันมามองเป็นตาเดียว "จิน... ในที่สุดพ่อก็เจอตัวแกสักที" ขอบคุณรี้ดที่รักที่ติดตามอ่าน "ขอร้องล่ะครับรุ่นพี่ เลิกทำตัวเหมือนแฟนผมที" มาถึงตอนที่ 21 นะคะ ชาพีชสัญญาว่าจะรีบมาต่อตอนหน้าให้ไวที่สุดเลยค่ะ!