ซ้อมเต้นหรือซ้อมเต๊าะ

"พี่ธันวา! มือ! มือพี่น่ะ เอาออกไปจากเอวผมเดี๋ยวนี้เลยนะ!" "เอ้า ก็ท่านี้มันต้องจับเอวไม่ใช่เหรอครับ? จินจะให้พี่ไปจับข้อเท้าหรือไง หรือว่าอยากให้พี่อุ้มท่าเจ้าหญิงไปเลยล่ะ? เดี๋ยวจัดให้" "ไม่ต้องเลย! แค่จับเอวก็พอ... แล้วก็ขยับออกไปห่างๆ ด้วย ผมจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว!" เสียงโวยวายของ 'จิน' ดังลั่นห้องซ้อมเต้นของคณะที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรุ่นพี่รุ่นน้อง เสียงเพลงบีทหนักๆ ที่เปิดคลอไว้ไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความร้อนระอุบนใบหน้าของคนตัวเล็กที่กำลังยืนตัวเกร็งอยู่ในอ้อมแขนของ 'พี่ธันวา' รุ่นพี่วิศวะจอมเจ้าเล่ห์ที่ดูเหมือนจะลืมไปว่านี่คือการ 'ซ้อมเต้น' ไม่ใช่การ 'ซ้อมจีบ' *แชตกลุ่ม: องครักษ์พิทักษ์จิน (4)* *ต้นน้ำ:* สภาพพพพ ดูพี่ธันมือกาวนั่นดิ 55555 *น้ำตาล:* แกดูหน้าจินดิ แดงไปถึงหูแล้วมั้งนั่น ท่าเต้นอะไรคะเนี่ย ใครเป็นคนคิดท่านี้! *มาร์ค:* ก็คนคิดคือพี่ธันวาไงครับน้องน้ำตาล ถามได้... *ต้นน้ำ:* พี่ธันวาบอกว่า 'ท่าใกล้ชิดคือท่าที่แสดงถึงความสามัคคี' พ่อคุณเอ๊ย สามัคคีหรือหาจังหวะฟิตเจอริ่งครับถามจริง จินเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ แล้วอยากจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาต่างดาว ถ้าทำได้เขาสาบานว่าจะเดินหนีออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้ แต่ติดที่ว่านี่คือการซ้อมใหญ่สำหรับงานสันทนาการคณะที่ใครก็หนีไม่ได้ "ตั้งใจหน่อยสิครับคุณคู่เต้น" ธันวาเอ่ยเสียงต่ำพลางกระชับมือที่เอวบางให้แน่นขึ้นอีกนิด "จังหวะเมื่อกี้จินช้าไปนิดนะ ต้องหมุนตัวมาทางนี้... ชิดเข้ามาอีก" "พี่ธันวา! พี่ตั้งใจจะแกล้งผมใช่ไหม!" จินหันขวับไปถลึงตาใส่คนที่สูงกว่าเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวรุ่นพี่ทำให้สมาธิที่สะสมมาพังทลายไม่เป็นท่า "ไม่ได้แกล้งครับ พี่แค่กำลังสอน... แบบตัวต่อตัว" ธันวาเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ทำเอาคนมองใจเต้นผิดจังหวะ "หรือจินอยากให้พี่ไปสอนคนอื่นแทน? หืม?" "ไม่ต้อง! อยู่กับผมเนี่ยแหละ! ซ้อมก็ซ้อม!" จินสะบัดหน้าหนีแล้วเริ่มขยับตัวตามจังหวะเพลงอีกครั้ง ความใกล้ชิดที่มากเกินความจำเป็นทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะทะลุออกมานอกอก ธันวาก็เหมือนจะรู้ทัน ทุกครั้งที่เขาเผลอ จังหวะการเต้นของรุ่นพี่มักจะมีการผ่อนหนักผ่อนเบา แอบหยอด แอบดึงให้ร่างเขากระชั้นชิดเข้ามาบ่อยครั้งจนคนรอบข้างเริ่มจะซุบซิบ "เฮ้ย ดูดิพี่ธันกับน้องจินแม่งโคตรมีเคมี!" "นั่นซ้อมเต้นหรือซ้อมเต๊าะวะนั่น จ้องตาเยิ้มเชียว" คำพูดพวกนั้นเข้าหูจินจนได้ เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนีจริงๆ ระหว่างพักเบรก จินรีบคว้าขวดน้ำเดินไปนั่งมุมห้อง หวังจะปลีกตัวจากรัศมีอันตรายของพี่ธันวา แต่ไม่ทันที่ก้นจะถึงพื้น ร่างสูงก็เดินตามมานั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ *แชตส่วนตัว: พี่ธันวา (สายรุก)* *พี่ธันวา:* หน้าบูดแบบนี้เดี๋ยวแก่เร็วนะครับ *จิน:* พี่นั่นแหละต้นเหตุ! *พี่ธันวา:* ยอมรับนะว่าตื่นเต้น? *จิน:* ตื่นเต้นอะไร พี่เพ้อเจ้อ *พี่ธันวา:* ก็ที่เต้นใกล้กันเมื่อกี้... พี่รู้สึกว่าจินตัวสั่นนะ ตอนที่พี่ดึงเข้ามาใกล้ๆ น่ะ *จิน:* พี่มันโรคจิต! ชอบแกล้ง! *พี่ธันวา:* เปล่าแกล้ง พี่แค่ 'จอง' จินชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์ตอบสั่นระริก คำว่า 'จอง' ที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาความโกรธเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเขินจนทำตัวไม่ถูก เขาตัดสินใจกดปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วทำเป็นมองไปทางอื่น "เป็นอะไรครับ? เขินเหรอ?" ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนไหล่ชนไหล่ "ใครเขินพี่! เลิกมโนเหอะ" จินตอบเสียงแข็งแต่สายตาไม่กล้าสบ "ถ้าไม่เขิน ก็ลองมองตากันตรงๆ สิ... ลองดูว่าจินจะทนได้กี่วินาที" ท้าทาย... พี่ธันวากำลังท้าทายเขา จินหันขวับกลับมา ตั้งใจจะตอกกลับด้วยสายตาอาฆาต แต่ทันทีที่ดวงตาคู่สวยประสานกับสายตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนับไม่ถ้วนที่ถูกซ่อนไว้ ความตั้งใจทั้งหมดก็มลายหายไป บรรยากาศรอบข้างที่เคยเสียงดังวุ่นวายดูเหมือนจะเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงหัวใจของเขาสองคน ธันวาไม่ได้แกล้งยิ้มกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่เขากลับมองจินด้วยสายตาที่ลึกซึ้งและอ่อนโยนจนจินรู้สึกเหมือนจะละลายลงตรงนั้น "จินครับ..." ธันวาเรียกเสียงแผ่ว "ที่ผ่านมาพี่อาจจะแกล้งจินเยอะไปหน่อย แต่ที่ทำไปทั้งหมด... เพราะพี่อยากให้จินรู้ว่า" "..." จินกลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหยุดเต้น "พี่ไม่ได้แค่อยากเป็นแค่รุ่นพี่ที่มาซ้อมเต้นกับจินหรอกนะ แต่พี่อยากเป็น..." ทว่าก่อนที่ธันวาจะพูดจบประโยคสำคัญ เสียงตะโกนเรียกจากเพื่อนในแก๊งค์ที่รอซ้อมต่อก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาพร้อมกับเสียงฮือฮาที่ดังมาจากหน้าประตูห้องซ้อม "เฮ้ยพี่ธัน! น้องจิน! รีบมาเร็วเข้า มีคนมาหาที่หน้าห้องซ้อม! ดูท่าทางจะไม่ใช่คนในคณะเรานะ!" จินและธันวาหันไปมองพร้อมกันที่หน้าประตูห้องซ้อม ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อช็อปต่างคณะยืนเด่นอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางสายตาคนทั้งคณะที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว ชายคนนั้นถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไว้ในมือและตรงดิ่งมาทางจินด้วยรอยยิ้มที่ดูมั่นใจเกินร้อย ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว สายตาที่เคยอบอุ่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจนจินรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา "จิน... พี่ว่าเราคงต้องคุยเรื่อง 'สถานะ' ของเรากันจริงๆ จังๆ สักทีนะ" ธันวากระซิบข้างหูจินด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "เพราะดูเหมือนจะมีคนที่ไม่รู้อะไรดีๆ พยายามจะข้ามเส้นที่พี่ขีดไว้" จินมองไปที่คนแปลกหน้าสลับกับธันวา ความโกลาหลเพิ่งเริ่มต้นขึ้น และเขาสังเกตเห็นว่าพี่ธันวากำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างด้วยท่าทางที่ดูคุกคามผิดปกติ "ขอโทษนะคะรี้ดที่รัก ช่วงนี้งานยุ่งนิดหน่อยแต่สัญญาว่าจะมาเสิร์ฟความฟินให้ไม่ขาดตอนแน่นอนค่ะ!"